Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Χρυσώματος συνέχεια

2010-11-01T16:57:00.005+02:00

Χρυσώνοντας το χάπι

2010-10-27T22:12:00.009+03:00

I love dslr

2010-10-18T12:51:00.007+03:00

Έφη Άλτις (3)

2010-08-26T22:51:00.002+03:00

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Πώς έφτασα σ' Αυτόν δεν πολυθυμάμαι, όλα ήταν θολά και κουνημένα. Θυμάμαι όμως πολύ καλά τη διαδρομή μέχρι να φτάσω σ' Εκείνη. Αυτός έτρεχε, αγχωμένος, χωρίς να καταλάβει γιατί έχει μπλέξει σ' αυτή την ιστορία, μετρώντας ακόμα και τις πλάκες. Σαν εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικρά, προσπαθώντας να μην πατάμε τις γραμμές απο τις πλάκες. Σαν το παιχνίδι που έπαιζαν και τα κορίτσια, στο Καπλάνι στη Βιτρίνα νομίζω, όπου όποια πατούσε τις γραμμές "θα παντρευόταν ένα μαύρο".

Αν και δεν ακούμπαγα καθόλου στο ξύλο, ένιωθα κάθε βήμα του. Ξάφνου σταματά. Έφτασε. Εκείνη δεν προλαβαίνει να πιάσει το κουτί κι αυτό σκάει κάτω. Ελευθερία.

Καθώς Αυτός κοιτάει απορημένος γύρω του, μη μπορώντας πια να δει Εκείνη, εγώ πετάω ψηλά. Η παράσταση μόλις άρχισε. Όλα τώρα είναι στο χέρι του. Θα ακολουθήσει άραγε την πεπατημένη; Θα είναι το πρώτο πράγμα που θα ψάξει, ο αποστολέας του κουτιού; Θα βρει άραγε την άκρη με την επιγραφή; Ελπίζω πάντως να μην τα παρατήσει - αν και είναι ελάχιστοι αυτοί που το κάνουν.

Όπως και να 'χει θα τον παρακολουθώ συνέχεια στο εξής. Θα ακούω ο,τι σκέφτεται και θα μπορώ να αλληλεπιδρώ και φυσικά μαζί του (ευτυχώς το άλλαξαν αυτό: παλιά μπορούσαμε μόνο σε επίπεδο σκέψης να επικοινωνούμε). Μόνο τη θέλησή του θα αφήνω απείραχτη. Εδώ οι κανόνες είναι αυστηροί. Δεν επιτρέπεται να του επιβάλω τίποτα.

Για να τον δούμε, λοιπόν...

@creep

2010-08-26T22:49:00.000+03:00

Απλώς θέλει υπομονή. Ελπίζω.

Spring in lomo motion

2010-04-20T15:03:00.014+03:00

2010-04-16T21:28:00.005+03:00

Νυχτερινές αναγνώσεις

2009-08-21T23:47:00.011+03:00

Σαν τίτλος εκπομπής του Τρίτου ακούγεται, αλλά δε μου ‘ρχεται κάτι άλλο και βιάζομαι, πέφτει η μπαταρία. Άκου λοιπόν τί διάβασα μόλις τώρα, ανοίγοντας στο πρώτο κεφάλαιο:

Γιατί πολλές φορές τα προσχέδια είναι ωραιότερα απο το τελικό αντικείμενο και το δίχως άλλο πολύ πιο ενδιαφέροντα; Γιατί υπάρχει πολύ περισσότερη δύναμη σ' ετούτες τις ανολοκλήρωτες γραμμές, στα σχεδιάσματα, στις σκιαγραφημένες ιδέες, παρά στο προϊόν που αναζητά και στο οποίο μετά απο καιρό καταλήγει ο ζωγράφος;

Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι η γοητεία του ημιτελούς σκίτσου βρίσκεται στον λογοτεχνικό του χαρακτήρα, στο οτι ο πίνακας εξιστορείται μέσα απο τα χλιαρά του σωθικά. Γιατί εκείνη τη στιγμή τα σχέδια είναι ιδέες που αιωρούνται πριν αγκυροβολήσουν στο τελικό σωσίβιο. Υπάρχει το δίχως άλλο στα σχεδιάσματα μια αφήγηση του μελλοντικού πίνακα, αλλά και μια γέφυρα ανάμεσα στον πίνακα και τις ιδέες που τον γέννησαν, τα υλικά της πραγματικότητας που πρόκειται να ενσωματωθούν σ' αυτόν. Εκεί βρίσκονται επίσης και οι σχέσεις του ζωγράφου με το υλικό. Είναι καλύτερα τα σκίτσα απο τον μελλοντικό πίνακα επειδή δείχνουν το πείραμα, επειδή απεικονίζουν την αναζήτηση, επειδή υπάρχει σε αυτά ένα ξετύλιγμα των εναλλακτικών λύσεων και των παραλλαγών γύρω απο αυτό που το δίχως άλλο θα γίνει ένα, μόνο ένα, το τελικό αποτέλεσμα.

Είναι καλύτερα, γιατί σ' αυτά δεν προεικονίζεται μόνο το αποτέλεσμα, αλλά ενυπάρχει και η αναζήτηση.

(αντιγραφή απο "Το ποδήλατο του Λεονάρντο" του Paco Ignacio Taibo II, εκδ. Άγρα)

Πάω να συνεχίσω :)

Live your myth in Paros - Part Lomo

2009-08-19T18:46:00.007+03:00

Αφιερωμένο εξαιρετικά ;)

Asphyxiated

2009-07-31T01:25:00.002+03:00

Αυτό το πηγάδι φαίνεται να είναι πολύ βαθύ τελικά. Γεμίζει, γεμίζει, αλλά δεν ξεχειλίζει. 'Ωσπου σε ανύποπτο χρόνο, πέφτουν λίγες στάλες και τα νερά αρχίζουν να τρέχουν. Τα σταματάς μια. Τα σταματάς δυο. Πάνω που πιστεύεις οτι η τρίτη θα είναι και η φαρμακερή, το πηγάδι φαίνεται και πάλι άδειο. Έχει όντως αδειάσει; Ή θα αρχίσει πάλι τα ίδια και ξαφνικά θα πλημμυρίζει και οι γείτονες θα κοιτούν έκπληκτοι τα νερά να γεμίζουν τις αυλές τους;

Τελικά είναι όντως καλό να πλησιάζεις τον πάτο: απο κει και μετά το μόνο που θα μπορείς να κάνεις θα είναι να ανέβεις. Το 'χεις ξανακούσει, το ξέρω, για δες όμως που κατάφερες να κάνεις και μια θετική σκέψη μέσα σ' αυτό το χάλι. Μπράβο παιδί μου, πάντα τέτοια.

Should I stay or should I go now

2009-07-14T23:42:00.002+03:00

Παίρνεις τη ζυγαριά, τα βάζεις απο τη μια, τα βάζεις κι απο την άλλη, άκρη δε βρίσκεις. Κατάσταση "ποιός στ' αλήθεια είμαι γω και που πάω" και πάλι, πάνω που έλεγες οτι καλά είμαστε εδώ. Και δηλαδή, όταν όλοι σου λένε φύγε, εσύ γιατί μένεις; Θα μου πεις, οι άλλοι θα διαλέξουν για σένα; Όχι, αλλά, να, ξέρεις, with a little help from my friend κλπ.

Είναι ισχυρό επιχείρημα το "σε λίγο σίγουρα θα βαρεθείς οπότε φύγε όσο είναι νωρίς ακόμα"; Είναι ρομαντικό να λες "μαα, αφού μου αρέσει!";. Μήπως τελικά έχουν δίκιο, και όταν πάψει όντως να σου αρέσει θα είναι πολύ αργά; Άσε που γενικώς είναι λίγο αργά το όλο πράγμα, δηλαδή, αλλά τέλος πάντων.

Που σταματά η πραγματικότητα και πού αρχίζει ο κυνισμός, πού τελειώνει το αντικειμενικό και ξεκινά το υποκειμενικό, πού θα βρεις τα κατάλληλα κριτήρια, πού είναι η έξοδος να φύγω; Οχι, οχι, δε φεύγουμε, εδωωω θα μείνεις να τα ξεκαθαρίσουμε.

Όπως και να 'χει, μην καταλήξεις σαν τον άλλο, που διηγείται ξανά και ξανά: "εμένα κάποτε με ήθελε μια όμως εγώ δεν την ήθελα, μου άρεσε μια άλλη στην οποία δεν άρεσα". Διότι ξέρεις πώς τελειώνει και σε βλέπω που ήδη χαμογελάς πριν ακούσεις "όταν όμως γύρισα στην πρώτη, αυτή δε με ήθελε πια"

Το καλοκαίρι θα 'ρθει (και θα 'ναι μέρα Παρασκευή)

2009-07-03T22:03:00.003+03:00

Όταν τα δρομολόγια των πλοίων στο λιμάνι κάνουν την κίνηση (στον Πειραιά) αφόρητη.

'Οταν οι ένστολοι σκάνε μύτη στο γραφείο με πολιτικά (και μένουν με αυτά όλη τη μέρα).

Όταν βγαίνοντας απο το τρένο γεμίζεις μελανιές στα πόδια απο τις βαλίτσες (των άλλων).

Όταν οι συνάδελφοι φέρνουν τα παιδιά τους στο γραφείο και φεύγουν (πολύ) νωρίτερα.

Όταν το μόνιμο θέμα στις συζητήσεις είναι η άδεια (ή η μη-άδεια).

Όταν χαζεύεις με τις ώρες στο ράφι με τα αντηλιακά και τα χανσαπλαστ (άτιμα πέδιλα).

Τότε ναι, νομίζω οτι έχεις αρκετά στοιχεία για να συμπεράνεις οτι, όντως, το καλοκαίρι είναι εδώ. Το πού είσαι εσύ, είναι άλλο θέμα.

Mwb

2009-06-03T21:00:00.000+03:00

Το Μωβ απέκτησε και δίδυμο αδερφάκι, για να δούμε λοιπόν, είναι η dslr ανώτερη; (φυσικά και είναι, τί συζητάμε τώρα). Πάμε, δυνατά:

Γι’ αυτή την πόλη ζω,

γι’ αυτή την άδικη πόλη,

γι’ αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ,

γι’ αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει

Γι’ αυτά τα μάτια ζω,

γι’ αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα

Γι’ αυτή τη θάλασσα ζω

Εδώ δεν έχουμε τρένα

Οκ, βγήκα λίγο εκτος θέματος. Ας μείνω λίγο έξω ακόμα, λοιπόν:

2009-05-30T16:15:00.004+03:00

Ενα ψαράκι, δυο ψαράκια...

2009-05-19T22:33:00.011+03:00

τρία ψαράκια και: Έχοντας πια εξελίξει το ποσοστό μας σε 35/36 μένει να θυμόμαστε να βάζουμε φλας όταν το τοπίο είναι κάπως σκοτεινό. Ελπίζω οτι μετά απο 2-3 φιλμ ακόμα θα το έχω καταφερει κι αυτό..

Μέχρι τότε:

Οι πόρτες στην Ασωμάτων έχουν πολύ ενδιαφέρον τελικά

Και μέσα απο τζάμι είναι συμπαθητική η ποιότητα

Τα 'πράσινα' φώτα πολύ μου άρεσαν!

Απο χρώμα καλά πάμε

Η φωλιά με τις κάμπιες

Είχες δίκιο τελικά, βγήκαν πολύ ωραία τα λουλούδια, ομολογώ οτι τόσο ωραία κοντινή δεν έχω βγάλει :P

Τρίτο αριστερά είναι το Zargana London χαχαχαχχχ

Παίζοντας με το contrast

Κοίτα να δεις που θα φτιάξω και άλμπουμ για να τις βάζω μέσα! Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άνοιξα άλμπουμ!

Show and tell

2009-04-21T16:08:00.005+03:00

Τί σπίτι; Δεν ήταν πάντα σπίτι. Ή μάλλον δεν ήταν πάντα σπίτι. Μη σε ξεγελάει η αυλή και η σιδερένια καγκελόπορτα. Ένα μπακάλικο στεγαζόταν στο ισόγειο (και το υπόγειο) του διόροφου, και στο πάνω μέρος ήταν η κατοικία του μπακάλη. Το μικρό μαγαζάκι ανθούσε τον πρώτο καιρό, μερακλής ο μπακάλης, σύντομα έγινε ο αγαπημένος της γειτονιάς. Νεόπλουτοι και γηραιές πρώην αριστοκράτισες αρέσκονταν να ανοίγουν τη βαριά πόρτα της εισόδου και να ακούν το καμπανάκι να τους καλωσορίζει στα σακιά με τα φασόλια, το ρύζι και στη γνώριμη, λίγο υγρή, μυρωδιά του δωματίου.

Στους τοίχους ξύλινες σανίδες στερεωμένες με περίτεχνα σιδερένια φορούσια, βαμμένα κυπαρισί, φιλοξενούσαν τις κονσέρβες και τα μικρά κουτιά. Μια ανοιχτόχρωμη ώχρα στόλιζε τους τοίχους του μαγαζιού, σαν αστάρι απλό περασμένη. Όταν έβαφε τον τοίχο ο Βαγγέλης είχε σκεφτεί να βάλει ένα χρώμα κάπως πιο σκούρο, το "αίμα του ταύρου", τελικά όμως τα λιγοστά παράθυρα υπερίσχυσαν των καλλιτεχνικών ανησυχιών του.

Στο υπόγειο τα κρασιά, τα τυριά και τα ευπαθή προϊόντα ξεκουράζονταν στη δροσιά. Οι πέτρες και τα τουβλάκια των θεμελίων φώτιζαν όταν οι πρωινές ακτίνες πέρναγαν απο το στενό φεγγίτη και ασκούσαν κάθε μέρα μια παράξενη γοητεία στο μικρό παραγιό του μπακάλη, καθώς τα κοίταζε καθισμένος στα σκαλάκια του υπογείου αγκαλιά με το γάτο του. Αν κατάφερνε να τη ξεκολλήσει απο το ράφι με τα κονκασέ, αγαπημένη θέση, καθόταν με τις ώρες, πρόσωπο προς το φεγγίτη, τυφλωμένος απο τον ήλιο και χαιδεύοντας το γάτο.

(συνεχίζεται)

ΥΓ Η ιστορία είναι με αφορμή την εικόνα της αρχής του ποστ, βασισμένη στην ιδέα της JoaN

:)

Φυσάει ξανά

2009-04-14T19:18:00.004+03:00

Φτάσαμε αισίως το 32/36! Θρίαμβος!

ΥΓ Για τη δεύτερη φωτο τα credits στη joan

ΥΓ2 Σα να μου φαίνεται οτι δυο-τρεις θέλουν πείραγμα, χμμμ...

Update: Τα Χανιά σε (άλλη) μια, τετραπλή φωτο :)

Ιωάννα και Μπάμπη ευχαριστώ! :P

Business trip (vol.2)

2009-04-08T00:09:00.011+03:00

και τελευταίο μάλλον. Μετά το Πάσχα πάλι (ελπίζω)

Για να δούμε, τί έχουμε εδω;

Ααα, εχουμε μια κουνημένη απο το λιμάνι το βράδυ:

και μια λιγότερο κουνημένη:

Μια φώτο αφιερωμένη εξαιρετικά στο στρατευμένο bro:

μια για την αδερφή:

και μια για τον κρητικό παππού:

Ωραία τα Χανιά, ωραίο το ξενοδοχείο, εκεί όμως που πάει να σε πάρει γλυκάα γλυκάα ο ύπνος μετά απο μια κουραστική μέρα δουλειάς..

"Οι επιβάτες για Καστέλι, Πλατάνι, Κολυμπάρι παρακαλούνται να πάνε στην πύλη 43, πάσεντζερς του Καστέλι, Πλατάνι, Κολυμπάρι γκέτι φούρτυ φούρ πλιζ"

Άντε και μια τελευταία (πού αλλού; ) απο το λιμάνι

κι άλλη μια;

Αντε, τέρμα! Δεν περιγράφω άλλο!

Ελπιζω σύντομα να ανεβάσω κ ένα μικρό βιντεάκι :P

ΥΓ Όταν γενειοφόρος κλασσικός κρητικός μεσήλιξ νοσηλευτής σε ρωτάει "κοπελιά εσύ που είσαι εδώ στα κομπιουτερ να σε ρωτήσω κάτι" τί φαντάζεσαι οτι θέλει; Πάντως σίγουρα όχι να μάθει "πώς γίνεται η αντιγραφή κι επικόλληση απο εδώ" δείχνοντας το πληκτρολόγιο! Ότι θα μάθαινα το ώριμο κοπέλι να κάνει Ctrl+C και Ctrl+V δεν το φανταζόμουν με τίποτα! (του έμαθα κ το Ctrl+X χααχαχ)

Business trip

2009-03-31T20:27:00.013+03:00

Η ιστορία μας ξεκινά κάπως έτσι, στις 3:20 το πρωί:

Συνεχίζεται έτσι, στις 5:10

Γύρω στις 5:50 η κατάσταση διαμορφώνεται ώς εξής:

και κατά τις 7:30 το απόγευμα το σκηνικό αλλάζει:

Δεν είναι κι άσχημα....

:)

select a.sky from x1982 a

2009-03-23T13:00:00.012+02:00

where time = 'l heure bleue'

Γεγονότα, συζητήσεις, πράξεις, όλα καταχωρούνται στη βάση. Σκέψεις; Κι αυτές. Ποιά είναι η μικρότερη μονάδα χρόνου αντιληπτή απο τον ανθρώπινο εγκέφαλο; Το δέκατο του δευτερολέπτου; Ο χρόνος Planck; Πόσες σκέψεις χωράνε σε κάθε μια απο αυτές; Πόσες μπορούμε να καταγράψουμε;

Μια ώρα εκτός απο τις υπάρχουσες 24, να τί θα 'θελα. Μια ώρα που σα φυσαλίδα θα γυρίζει κάθε μέρα γύρω απο το ρολόι. Μια ώρα που δε θα μετριέται σε λεπτά, που το τετράδιο θα καθαρίζει, οι σελίδες θα γίνονται λευκές και θα γράφεις πάνω τους με λεμόνι. Τότε πού πίσω απο τα κλειστά μάτια θα παίζει την απάντηση στο query της αρχής:

[Update: Το Honey Bee απο την accipiter nisus. Απλά εκπληκτικό...]

Χμφ

2009-03-13T23:52:00.003+02:00

Οκ, εγώ δεν ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά αφού η JoaN μου υπεσχέθη εκείνη την τρομερή λόμο με τις πολλαπλές λήψεις, τί να κάνω, θυσιάζομαι:

Πρώτον, δεν αντέχω με τίποτα το άρπα κόλλα. Το "εντάξει μωρέ, βάλτο τώρα αυτό εδώ και μετά βλέπουμε". Το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Σε λάθος χώρα γεννήθηκα, όντως.

Επίσης, (άλλο) ένα πράγμα που με τσαντίζει απίστευτα είναι η θρασύτατη επιβολή του ατομικού συμφέροντος και γενικά ο υπερβολικός εγωισμός (ή μάλλον η υπερβολική βλακεία). Αφού μπορείς να παρκάρεις λίγο πιο μπροστά, κάνε χώρο και για κανέναν άλλον! Σκέψου λίγο οτι γύρω σου ζουν και άλλοι άνθρωποι! Δε είσαι μόνος σου επιτέλους σ' αυτή τη γη! Επίσης μη μας αναλύεις με κάθε λεπτομέρεια όλες τις πτυχές της πολύπλευρης προσωπικότητάς σου, δεν είμαστε ο ψυχαναλυτής σου, οι συνάδελφοί σου είμαστε! Ούτε κάν οι φίλοι σου!

Τρίτο και φαρμακερό, η νέα μόδα που θέλει νεαρούς και μη να μετατρέπουν τα κινητά τους σε ηχεία, χαρίζοντας σε όλους μας στιγμές απείρου κάλλους, με διάφορα χιτς της εποχής (ή αμανέδες και λοιπά ανατολίτικα ακούσματα, ανάλογα τη χώρα προέλευσης του μετανάστου) να φροντίζουν για τη διασκέδαση πάντων των επιβατών του βαγονιού του ηλεκτρικού ή του λεωφορείου (στο μετρό δεν μου έχει τύχει ακόμα, ίσως ευθύνεται ο θόρυβος που κάνουν οι ράγες)

Τέταρτο και ψιλοάσχετο, το παγωμένο τυρί στα ζεστά σάντουιτς του Εβερεστ. Αφού το βάζεις που το βάζεις στην τοστιέρα κυρία μου, άστο λίγο ακόμα να λιώσει το τυρί!

Πέμπτο και σχετικό: πότε θα καταφέρω το 36/36 στη λομο-κάμερά μου;

Κι άλλο ένα, επειδή τελευταία έχω αγανακτήσει, είναι πραγματικά ανυπόφορη, για να μην πώ ανήθικη, η αγένεια των γιατρών. Το "εγώ δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι λειτουργός" να μην το θυμόμαστε μόνο όταν μας συμφέρει, ισχύει πάντα, οκ;

Αυτά!

Νερό Λουτρακίου

2009-03-07T19:34:00.012+02:00

Το Λουτράκι πάντα μου έκανε κάτι σε λουτρόπολη, ιαματικά μπάνια, νερά, εκδρομή για καπή, καζίνο κλπ. Μια δοκιμή όμως με έπεισε!

Εκπληκτική θέα, ωραία νερά

Μια παραλία να χαίρεσαι να περπατάς

Βοτσαλάκια όπως Λάμπη (Πάτμος)

Ενα καφέ στο οποίο μπορεί να ήμαστε οι μόνοι που κάτσαμε έξω (ίσως και οι μόνοι που κάτσαμε, γενικα) το οποίο όμως είχε τα αγαπημένα μου φλυτζανάκια Ionia

Και τέλος, στο Κτελ Κορίνθου, στον Ισθμό, είχε αυτή την πολύ ωραία ανακοίνωση

(και πολύ κουβαρντού η Διοίκηση...αφού δε μας έδινε και κανένα κόκκινο τριαντάφυλλο πάλι καλά να λες)

Fιshά-e

2009-02-27T20:33:00.011+02:00

πολύ απ' το σπασμένο μου το τζάμι; Ε όχι και σπασμένο, το τζάμι της "καλύτερης θέας της Αθήνας"...

Έχουμε ορισμένες εμμονές, απ' ότι βλέπετε:

Και οι εμμονές συνεχίζονται,

Τύφλα να χει η colorsplash :P

Φτάσαμε το 10/36...Βελτίωση 100%!!!

[fiy]

2009-02-24T20:06:00.008+02:00

Πώς καταφέρνεις απο ένα 36άρι φιλμ να βγάλεις μόνο 5 φωτογραφίες;

Απάντηση:

Τί τα θες τα fisheye, άσχετη;

[fyi]

2009-02-07T21:31:00.004+02:00

Είναι φορές

2009-01-30T00:36:00.002+02:00

που ξαφνικά έρχεται η πραγματικότητα και σου αστράφτει μια ανάποδη, την οποία βέβαια επειδή δε φημίζεσαι για την ευαισθησία σου δεν την αισθάνεσαι σε όλη της την έκταση, είναι όμως ικανή να κάνει το τοπίο γύρω σου να αλλάξει κάπως μορφή.

Κοιτάς έκπληκτος τον πρίγκηπα που έγινε και πάλι βάτραχος. Και συνειδητοποιείς οτι δεν ήταν πρίγκηπας που η κακιά μάγισσα μεταμόρφωσε σε βάτραχο αλλά βάτραχος που η δική σου ματαιοδοξία έκανε να φαίνεται πρίγκηπας.

Σήκω λοιπόν λίγο πάνω απο το φράχτη και κοίτα. Βάλε τα κουτάκια σου δίπλα στων άλλων και όταν σκάσουν σα σαπουνόφουσκες παρατήρησε τί βγάζουν απο μέσα. Πρίγκηπες ή βάτραχους;

Επειδή τα παραμύθια με πρίγκηπες ποτέ δεν ήταν τα αγαπημένα σου, να στο πω πιο απλά: Βγάλε τα γυαλιά και κοίτα καλά. Αν νομίζεις οτι το μόνο αξιοπρόσεκτο εκει έξω είσαι εσύ, βρες άλλο κεφάλι, το συγκεκριμένο μοντέλο δεν υποστηρίζει μάτια που κοιτάνε προς τα μέσα.

Je te rêve encore

2009-01-29T22:54:00.001+02:00

So sorry for your loss, my dear

2009-01-27T02:28:00.002+02:00

Ίσως δεν ήσουν κάτι πιο πάνω
απο ένα γέλιο στα αστεία μου,
απο μια σκέψη πριν κοιμηθώ,
απο ένα δάκρυ στην κηδεία μου.
Όμως η θάλασσα που πέφτω
είναι μια δίνη χωρίς εσένα
και το βουνό που ανεβαίνω
λέγεται Γολγοθάς για μένα.

You leave me breathless
when you close the door
it feels just like you took the air
out of the room with you

Ζωή #3

2009-01-27T02:24:00.003+02:00

ΥΓ. link

One art

2009-01-20T23:02:00.003+02:00

The art of losing isn't hard to master;
to many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster,

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three beloved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.

Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) a disaster.

Elizabeth Bishop

Original photo

Once

2009-01-19T23:56:00.008+02:00

upon a time there was a movie. A movie so plain, yet so touching.

Είναι σαν αυτές τις ταινίες που πάνε πακέτο με το soundtrack, σαν την Amelie ένα πράγμα. Στο πιο ανεπιτήδευτο, πιο χύμα και πιο πραγματικό (με την καλή έννοια).

ΥΓ Tf ευχαριστώ :)

As far as my eyes can see

2009-01-18T23:26:00.003+02:00

there are shadows approaching me...

And someday in the mist of time,

when they asked me if I knew you,

I'd smile and say you were a friend of mine

and the sadness would be lifted from my eyes.

Oh when I'm old and wise

Όλα αυτά δε γίνεται να γίνουν πριν το old;

Σπάσε κι εσύ μια βιτρίνα, μπορείς...

2008-12-08T20:41:00.005+02:00

...τώρα έχεις και δικαιολογία, σκοτώσαν τον Αλέξη.

Με τί ισοδυναμεί ο θάνατος ενός νεαρού παιδιού; Πόσες βιτρίνες πρέπει να σπάσει κανείς, πόσα αυτοκίνητα να κάψει, στις πόσες μολότωφ ισοφαρίζει; Είναι η βία απάντηση στη βία; Είναι η καταστροφή της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας τρόπος αντίδρασης;

Ποιός θα πληρώσει τα σπασμένα; Το θησαυροφυλάκιο του θείου Σκρουτζ ή μήπως θα τα βγάλει ο πρωθυπουργός απο τον προσωπικό του λογαριασμό;

Μέχρι πότε η Αθήνα θα θυμίζει πεδίο μάχης; Μέχρι πότε τα σιδερένια ρολά σε μαγαζιά και τράπεζες στην Πανεπιστημίου θα μένουν κατεβασμένα;

Θα αποφασίσουμε επιτέλους τί θέλουμε απο την αστυνομία: να κάθεται και να βλέπει ή να ορμάει και να ρίχνει ξύλο; Υπάρχει τρίτος δρόμος; Πόσες διμοιρίες χρειάζονται για να μαζέψουν αυτούς που κάνουν τα επεισόδια;Υπάρχει έλεγχος (ψυχολογικός ή όποιου άλλου είδους χρειάζεται) σ' αυτούς που επιτρέπεται να οπλοφορούν;

Φανταστείτε να επιτρεπόταν η οπλοφορία...Άνθρωπος δε θα χε μείνει ζωντανός σ' όλη τη χώρα...

Ζωή #2

2008-11-26T02:30:00.004+02:00

Ωραίος ο προβληματισμός...

Αν και τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον είναι ψεύτικο το δίλημμα. Διότι όπως λέει και ο (παρακάτω) ποιητής,

ΥΓ. link

Πλατεία Καπνικαρέας@18:01

2008-11-13T19:25:00.007+02:00

Τα μαυροκόκκινα ανθρωπάκια είχαν πιάσει όλο το μπροστινό πεζούλι και το απο πίσω που οδηγούσε στην είσοδο της εκκλησίας. Οι δύο σκύλοι, ένας μαύρος κι ένας άσπρος είχαν πιάσει κι αυτοί θέση, ο ένας μπροστά στη μια τρομπέτα, ο άλλος λίγο πιο μπροστά. Ο κόσμος απέναντι σχημάτισε ένα ημικύκλιο, τα κινητά και οι μηχανές στο χέρι, τα μικρά στην αγκαλιά, και το χαμόγελο στα χείλη.

Athens, you are beautiful, I love you :D

ΥΓ1 Ο ένας σκύλος ακούγεται κάπου να σολάρει, δώστε προσοχή

ΥΓ2 Όποιος θέλει μπορεί να μου κάνει δώρο ένα κινητό με καλή φωτογραφική (δεκτά και τα HTC) ή και μια φωτογραφική σκέτη, πάσα προσφορά δεκτή, Χριστούγεννα έρχονται, δώστε και σώστε, ευχαριστώ

Καλά Νερά

2008-11-12T00:37:00.006+02:00

Κοίτα να δεις κάτι πράγματα...

Εγώ απο τα Καλά Νερά θυμόμουν μια παραλία με θολά νερά, καλαμπόκι, ποπ κορν και μαλλί της γριάς στους δρόμους κι ένα θερινό σινεμά να παίζει ελληνικές του '80. 'Ενα χωριό ενοικιαζόμενα δωμάτια/πολυκατοικίες, ένα χωριό το οποίο σνομπάραμε επιδεικτικά και χωρίς καθόλου ενοχές. Το χωριό-ντροπή της παραλιακής. Για μπάνιο δεν το καταδεχόμαστε (Ποτιστικά για πάντα), για βόλτα μας έκανε πολύ τουριστικό.

Κι έρχεται μετά αυτό το τραγούδι και σου αλλάζει τα πάντα.

Και τώρα που το σκέφτομαι...ναι...νομίζω είχε πάρει και γαλάζια σημαία. Χμμμ

Στο δρόμο για το σπίτι

2008-11-04T19:04:00.006+02:00

Μαύρες κλωστές, γκρί και άσπρες
σε ενώνουν και σε χωρίζουν
απο τους άλλους κι απο σένα.

Το ταβάνι του βαγονιού, μπεζ και κοίλο,
με τα μαύρα πατουσάκια
απο τις αλουμινένιες σωλήνες,
μοιάζει τόσο άδειο.

Πάντα σου άρεσε να κοιτάς το ταβάνι του δωματίου
και να φαντάζεσαι εκεί τα έπιπλα σε άλλη διάταξη,
να κρέμονται προς τα κάτω.

Το μισό φεγγάρι
και το μοναχικό αστέρι στα δεξιά του,
πάνω απο τις κόκκινες σωλήνες του σταθμού,
περιμένει να μεγαλώσει
και να εμφανίσει στη στρογγυλή του επιφάνεια
το χαμογελαστό πρόσωπο.

Στη φωτεινή οθόνη όλα αυτά θα ενωθούν
και μ'ένα φύσημα θα σκορπιστούν,
μικρά σπασμένα καθρεφτάκια,
σ' όλες τις γωνιές του κόσμου.

Ζωή #1

2008-10-23T01:36:00.002+03:00

link

b-Rain-storm-ing

2008-09-22T20:26:00.004+03:00

Σκέψου κάτσε σκέψου τη λύση για να βρείς.

Εκατό καρτέλες στο μοτζίλα,
επιλογές που ακολουθούν την κατανομή Poisson
(εξάρτηση της στοχαστικής μεταβλητής απο το χωροχρόνο).

Το χειρότερο απο το να σου 'ρχονται όλα μαζί
είναι να μην έρχεται τίποτα.
Τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση
έχεις τη δυνατότητα της επιλογής.

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα...

2008-09-21T21:24:00.007+03:00

...έρχεται μπόρα και παγωνιά

Στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα

κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά.

Και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ' αρέσει...

ωπ, εδώ είμαστε. Μια βροχερή συλλογή, γι όσες μέρες ακόμα προλαβαίνουμε, μια μικρή συμβολή στην ψευδαίσθηση "πρωτοβρόχια" που ζούμε τις τελευταίες μέρες :)

(τα τραγούδια μπορείτε να τα ακούσετε κι απο εδώ, με Internet Explorer)

1. Windmills of your mind [Alison Moyet]

2. The mess we 're in [Thom Yorke - PJ Harvey]

3. Marble house [The Knife]

4. Fade toghether [Franz Ferdinand]

5. Playground love [Air]

6.Yumeji's theme [Chikara Tsuzuki]

7. Ma France a moi [Diam's - Yann Tiersen]

8. Hurt [Johnny Cash]

9. Windmills of your mind [Dusty Springfield]

Τα κρεμμύδια για τα λαζάνια φταίνε, σου λέω!

2008-09-12T00:03:00.001+03:00

Δώστε βάση στο στίχο...

Δείτε τους και live - μη χάσετε το binary solo στο τέλος :D

Αν δεν τα προλάβατε όλα, οι στίχοι εδώ κι εδώ

Live your myth in Skopelos

2008-09-01T18:27:00.015+03:00

Σα σοβαρό μπλογκ που σέβεται το κοινό του (sic) ας παρουσιάσουμε ενα μικρό φωτορεπορτάζ απο τις φετινές διακοπές...

Καταρχάς ξεκρεμάμε την ταμπέλα που έχει στοιχειώσει την επιφάνεια εργασίας εδώ και δυο μήνες

Και αρχίζουμε: πρώτα περνάμε απο Αλόνησσο

Πανέμορφο, μικρό νησί, με κατι αμμουδιές καταπληκτικές (δυστυχώς φωτό δε διαθέτουμε, εκείνη την ώρα κάποιος πήγαινε να κλέψει στα ζάρια στο Risk - ή κάτι τέτοιο).

Φτάνουμε στη Σκόπελο (Kalokairi, για τους μυημένους) και καταλύουμε στο Χόβολο, το οποίο εδώ βλέπετε σε μια νυχτερινή λήψη

Σχετικά ήσυχο νησί, πεύκα παντού, λιγότερο κοσμοπολίτικο απο τη Σκιάθο, με πανέμορφες παραλίες, με καλύτερη την (ή το) Καστάνη (ή Καστάνι)

Απο τις λίγες παραλίες με άμμο, μικρή, με τα πεύκα ως το κύμα (το σκηνικό του Does your mother know, για τους μυημένους. Παραδίπλα, στη Μηλιά είχε γυριστεί το Lay all your love on me, νομίζω, αλλά δε λεει και παααρα πολλά...άσε που είναι τίγκα στην ομπρέλα-ξαπλώστρα). Στην παραλία γίνεται χαμός, γύρω στις 12 δε χωράς ούτε πετσέτα να στρώσεις. Εμείς έχουμε προνοήσει να βρισκόμαστε πρώτο τραπέζι πίστα, όχι και πάνω στην πίστα όμως, σα μερικούς μερικούς που ξαπλώνουν με τις πατουσίτσες με-σα στη θάλασσα. Έλεος μανδαμ, πατε λιγο πιο μεσα να περασουμε!

Μας έχουν κάνει λοιπόν που λέτε μια κυκλωτική παράταξη, σαν τους Αθηναίους στο Μαραθώνα ενα πράμα, εκ δεξιών δυο θεσσαλονικιές, εκ αριστερών κάτι ήσυχοι άνθρωποι και απο πίσω μια απίστευτη παρέα (πάλι απο Θεσ/νίκη) οι οποίοι σκέφτονται μεγαλοφώνως, προσφέροντας σε όλους μας ωφέλιμα ρήματα όπως: "καλά είναι κι εδω μωρέ, σαν τη Βουρβουρού όμως δεν ειναι, με τίποτα" και "Μπάμπη πρόσεχε, κολύμπα πιο πέρα, κατουράει η Ελενίτσα εκεί".

Στην άκρη της παραλίας τρεις φιλήσυχοι παραθεριστές επιδίδονται στην ευθυγράμιση επι στρώματος, στις καταδύσεις και στην υποβρύχια παρατήρηση (με φορά αντίστροφη των δεικτών του ρολογιού, ξεκινώντας απο κάτω αριστερά)

Τις υπόλοιπες μέρες η χαρούμενη παρέα των προαναφερθέντων τριών εμπλουτισμένη με άλλους πέντε, δυο στρώματα, λάδια, καροτεν, καφέδες και νερά απολαμβάνει το μπάνιο της στο χαριτωμένο Χόβολο, στο οποίο έχει μια ψιλοταλαιπωρία να φτάσεις, καθως διασχίζεις καμια τριανταριά μέτρα πάνω σε χοντρά βότσαλα, το αποτέλεσμα όμως σε δικαιώνει

Ψιλό βοτσαλάκι, κρυστάλλινα νερά, στο βάθος η Σκιάθος, μερικά πιτσιρίκια με κουβαδάκια, μάσκες και όλα τα σχετικά, μερικές τοπλες κατασκηνώτριες και μια πολυπληθής αντροπαρέα (να το πω ευγενικά) στην άκρη. Γενικά μάλλον είναι οικογενειακό νησί η Σκόπελος, χωρίς πολλή φασαρία όμως.

Το βράδυ είχε την απαραίτητη βόλτα απο το σινεμά της Χώρας, στο οποίο κάθε βράδυ παίζεται η ταινία. Άγγλοι, γερμανοί, όλες οι φυλές και οι ηλικίες τραγουδάνε μ' ένα στόμα μια φωνή όλα τα τραγούδια. Έχουν προπονηθεί βεβαίως ολημερίς, στα καφέ, στα εστιατόρια, στα μίνι μάρκετ και στα μαγαζιά με τα τουριστικά είδη, όπου ακόμα και οι πωλητές σιγομουρμουρίζουν youuu can dance, youu can jiiive, having the time of your liiife.

Έτσι λοιπόν, αφου ρίξαμε κι εμείς το τραγούδι μας (μετα φόβου βέβαια, μιας και μπροστά μας ήταν μια παρέα άγγλων, ε μη μας πάρουν και για μπουρτζόβλαχους: όσο να ναι ενα προφίσενσυ το χουμε αλλα η προφορά πόρρω απέχει ακόμα απο την οξφορδιανή) πήραμε μια ιδέα απο τα τοπία που έδειχνε, και την άλλη μέρα κινήσαμε πρωί πρωί για να τραγουδήσουμε στον τόπο του γυρίσματος the winner takes it all.

Το εκκλησάκι του Άι Γιάννη στο Καστρί λοιπόν, στο οποίο οδηγεί ένας εκπληκτικός καρόδρομος (ελπίζω ο εξοπλισμός να μεταφέρθηκε με κανα ελικόπτερο, αλεξίπτωτο, κάτι σε εναέριο μέσο τέλος πάντως , διοτι οδικώς δε-γί-νε-ται). Η θέα είναι καταπληκτική, και όταν το βλέπεις απο κάτω και όταν ανέβεις, βεβαίως. Τα σκαλιά πολλά και αρκούντως κουραστικά, είναι όμως τόσο όμορφα που σου κόβεται η ανάσα (και κυριολεκτικά, δηλαδή, και μεταφορικά). Τρέχοντας πάντως σαν τη Ντόνα δεν τα ανεβαίνεις, με καμία. Απο κάτω γίνεται χαλασμός κόσμου, κύματα σκάνε στα βράχια, φυσάει ο αέρας, ωραία πράγματα.

Με δυο λόγια, το νησί πανέμορφο, η ταινία τέλεια, ας τραγουδήσουμε λοιπόν όλοι μαζι

I can still recall our last summer,
I can see it all,
living for the day, worries far away,
our last summer,
memories that remain...

:)

Tired

2008-07-12T00:37:00.005+03:00

Just tired of being the good guy,

tired of being the compassionate friend.

Tired of spending my time on you,

tired of feeling that stupid.

Next time you need my help,

don't bother come knocking.

Next time you want to say thanks,

make sure you look me in the eyes.

No escape this time from you

2008-07-08T12:45:00.003+03:00

Καλά, το θέμα μας βέβαια δεν είναι το I can't sleep alone anymore, το sleep το σκέτο είναι, καθώς και ο τίτλος του τραγουδιού, βεβαίως.

Ας ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα, jump to my jaguarrr

...cause me so cool

Lost?

2008-06-27T01:36:00.003+03:00

Just because I'm losing

doesn't mean I'm lost

doesn't mean I'll stop

(Artwork by Evi Papadosifaki & Plato Tsoulos)

Τραπεζάκια έξω

2008-05-31T23:32:00.001+03:00

Καλοκαίρι είναι τα φρούτα με τον τριμμένο πάγο στο μπολ. Είναι οι παγωμένοι καφέδες. Είναι τα παγωτά. Είναι οτι η δίαιτα με εχει βαρέσει κατακέφαλα και πρέπει να γράψω και κάτι άλλο ομώνυμο της συμπαθούς αυτής εποχής, πέραν των φαγώσιμων ειδών.

Καλοκαίρι λοιπόν είναι κυρίως τα βράδια,
τα ήσυχα βράδια που η Αθήνα ανάβει σα μεγάλο καράβι
κι είμαστε μέσα και μεις.

Και μεις και όλοι οι άλλοι,
οι οποίοι βγάζουν τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα στα μπαλκόνια
και κάθονται μέχρι αργά συζητώντας.

Είναι και κείνοι που τις γιορτές πλέον
τις κάνουν στις ταράτσες και όχι στα κλειστά σαλόνια.
Τα "να ζήσεις Ελένη/ Κώστα/
Πέτρο/ Αποστόλη/ Μαρίνα"
και τα χειροκροτήματα.

Είναι τα επιτραπέζια μέχρι αργά,
τα λιγοστά αστεράκια που 'χουν μείνει στον ουρανό,
τα φώτα της Ακρόπολης και του Λυκαβηττού.

Είναι το Euro και οι Ολυμπιακοί.

Είναι η πόλη που θα αρχίσει να αδειάζει.
Είναι οι νύχτες με πανσέληνο στον Ιερό βράχο.

Είναι και τα ανοιχτά παράθυρα με τα κλειστά κουφώματα,
τα αντικουνουπικά και τα φιδάκια.

Κι ας μείνω στην πόλη μέχρι αργά, κι ας δουλεύω ολη μέρα, κι ας φαντάζουν οι διακοπές όνειρο μακρινό ακόμα, το καλοκαίρι είναι εδώ και είναι μοναδικό.

Τραπεζάκια έξω, λοιπόν :)

ΙδιογράφΩς

2008-05-17T00:29:00.000+03:00

Αν δεν ήταν το μάστερ (και η πρόσκληση του narita) θα είχα ξεχάσει πώς κρατάνε το μολύβι μου φαίνεται...

Καλούνται να κάνουν το ίδιο οι gogo, germanos, pixelicious, sunday, street spirit :)

Για περισσότερα ιδιόγραφα κοιτάτε εδώ: http://autographcollectors.blogspot.com/

(Ασυμπτωτική) ευστάθεια

2008-04-25T01:05:00.002+03:00

Ευστάθεια: μια κατάσταση ισορροπίας x^e είναι ευσταθής αν για κάθε περιοχή U αυτής, υπάρχει μια περιοχή V μικρότερη της U τέτοια ώστε αν ξεκινήσουμε από οποιοδήποτε σημείο x(0) της V θα παραμένουμε πάντα μέσα στην U.

(Credit: Scholarpedia)

Ασυμπτωτική ευστάθεια: μια κατάσταση ισορροπίας x^e είναι ασυμπτωτικά ευσταθής αν είναι ευσταθής και επιπλέον απ’ όποιο x(0) της V και να ξεκινήσουμε κάποια στιγμή θα πέσουμε ακριβώς πάνω στην x^e (εκτός κι αν επιλέξουμε αρχική θέση κάποιο x(0) από την περιοχή U, οπότε θα οδηγηθούμε σε αστάθεια).

(Credit: Scholarpedia)

Αφήστε τώρα το χώρο των δυναμικών συστημάτων και πηγαίνετε σε ένα άλλο χώρο, πιο πραγματικό. Βάλτε όπου x^e τους στόχους σας, και όπου x(0) τη θέση που είστε αυτή τη στιγμή. Η δεύτερη φαίνεται καλύτερη, μιας και στο τέλος καταλήγει στη x^e.

Όμως, πόσο συχνά αυτή συμβαίνει;

Τί ρόλο παίζει η επιλογή της θέσης των x

και του μεγέθους των U και V;

Είσαι σίγουρος ότι το x^e που έχεις διαλέξει είναι αυτό που πραγματικά θες
ή αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι;

Νομίζω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι, απλά, η πρώτη.

Planet 3191

2008-04-16T23:40:00.000+03:00

Σκοτάδι. Απλώνει τα χέρια και προχωράει δυο βήματα. Τοίχος. Σπασμένα πλακάκια στο πάτωμα. Υγρασία. Στρίβει δεξιά και τρέχει. Τρέχει τόσο γρήγορα που ζαλίζεται. Γέρνει το σώμα του μπροστά και σχεδόν σκοντάφτει. Ελαττώνει ταχύτητα και πιάνεται απο τους τοίχους για να μην πέσει. Τα χέρια γεμίζουν τριμμένη άμμο πράσινη και μαύρη. Στροφή. Ξανά στροφή. Ίσια. Η λαχανιασμένη ανάσα του είναι η μόνη που ακούγεται στον άδειο διάδρομο. Πόρτα στ΄αριστερά. Ρίχνει το βάρος του σπρώχνοντας με τον δεξιό του ώμο. Το σκουριασμένο πόμολο υποχωρεί με ενα τρίξιμο και απο την άλλη μεριά ακούγεται ενα σίδερο που πέφτει. Επιτέλους φως.

Η πόλη έχει καλυφθεί απο ένα σύννεφο που δίνει σε όλα την εντύπωση ενος κίτρινου φίλτρου. Τα πράσινα είναι πιο φωτεινά και όλα μοιάζουν να είναι έτοιμα να υποδεχθούν το σούρουπο, κι όμως είναι μόνο 12 το μεσημέρι. Μπλέκεται με τον κόσμο και προχωράει προς το δρόμο με τις στάσεις των λεωφορείων. Περνώντας έξω απο μαγαζιά με τουρσιά, αποξηραμένους δυόσμους και πλαστικά καρεκλάκια, το μάτι του πέφτει αριστέρα σε μια στοά με πέτρινους τοίχους. Μπλέ ξύλινες καρέκλες καφενείου, καρό τραπεζομάντηλα και στον τοίχο στο βάθος μια βιτρίνα με άσπρα κοφτά κεντήματα. Αριστερά η είσοδος του μαγαζιού. Παίρνει μόνος του τον καφέ απο μέσα και κάθεται κοντά στην πόρτα. Στερεώνει τους αγκώνες του στο τραπέζι και, πατώντας πλήκτρα στο κινητό του, μέσα απο τα μαύρα του γυαλιά παρατηρεί τους υπόλοιπους θαμώνες της αυλής.

Το ζευγάρι που καθόταν δίπλα του φεύγει και τώρα πια στη δική του ευθεία δεν είναι κανένας άλλος. Δυο σειρές πιο κάτω ενας τύπος μέσης ηλικίας δείχνει αφοσιωμένος στο ούζο του και στο παραδιπλανό τραπέζι μια παρέα παππούδων διασκεδάζει ρίχνοντας τα μεσημεριανά τους χάπια σε χαρτοπετσέτες-χωνάκια. Νικητής είναι σίγουρα ο κύριος με το λαδί πουκάμισο, το χωνάκι του έχει σχεδόν φτάσει τη μέση. Γυρνάει το κεφάλι και ψάχνει με το βλέμμα του τον υπόλοιπο χώρο. Στην τέταρτη σειρά είναι άλλη μια παρέα, νεαρότερη και ανάμικτη αυτή τη φορά, που έχει βάλει στη μέση ενα μάτσο μπύρες και συζητά έντονα. Δίπλα τους, μια κοπέλα τελειώνει το φαγητό της χωρίς να αποχωρίζεται τα λευκά ακουστικά που οδηγούν στην αριστερή τσέπη του μπουφάν της. Ποιος απ΄όλους είναι, άραγε; Η ώρα πλησιάζει και ακόμα καμία κίνηση δε φαίνεται να προδίδει κάτι.

Φωνάζει το γκαρσόνι για να του φέρει το λογαριασμό και με την άκρη του ματιού του πιάνει την κοπέλα με τα ακουστικά να τον καρφώνει με το βλέμμα της, να κουνάει καταφατικά το κεφάλι της δυο φορές και να σηκώνεται απο τη θέση της κατευθυνόμενη προς την έξοδο. Αφήνει βιαστικά ενα πεντάευρο στο τραπέζι και προχωρά κι εκείνος προς τα έξω. Έχει μόλις περάσει την πόρτα όταν νιώθει

Αναμνηστικό λεύκωμα, τάξη ΣΤ1

2008-03-29T21:58:00.001+02:00

Πρώτη σελίδα, η φωτογραφία μου και τα στοιχεία μου. Όνομα, επώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, σχολείο. Από κάτω «Φιλοδοξίες μου», «Οι ευχές μου», «Αξέχαστες σχολικές μέρες (καλές ή κακές)», άπαντα κενά (δεν είχαμε χρόνο να ασχοληθούμε με αυτές τις χαζομάρες).

Γυρνάω φύλλο, αριστερά πάνω η ομαδική φωτογραφία του τμήματος. Από κάτω ονόματα και τηλέφωνα (σταθερά, βεβαίως). Από κάτω, σε ένα αστεράκι μέσα «Και μην ξεχάσεις τη συνάντησή μας, μετά από 4 χρόνια (1998) στις 2 Ιουνίου, στις 8μμ, στην είσοδο του σχολείου μας. Να είμαστε όλοι εκεί!!!» (κανείς δεν πήγε, κρίμα τα τρία θαυμαστικά – τώρα που το σκέφτομαι ίσως φταίει το ότι μέσα στη γενική αναμπουμπούλα εκείνη την ημέρα, ο καθένας σημείωσε άλλη ημερομηνία και ώρα στο λεύκωμά του)

Δεξιά η φωτο του δασκάλου, και από κάτω η «Ευχή» του. Τίποτα το ιδιαίτερο, να προοδέψετε, να προκόψετε, θέληση, σύνεση, ευγένεια, τόλμη και γενναιότητα (τα δυο τελευταία με κεφαλαία). Ξαναγυρνάω σελίδα, αριστερά η φωτο του σχολείου, δεξιά τα ονόματα του ΔΣ μπλα μπλα μπλα

…και τώρα αρχίζουν τα ωραία: στην επόμενη σελίδα έχω φτιάξει ένα σχεδιάγραμμα της τάξης μας, με ονόματα κιόλας. Τότε ήταν της μόδας να καθόμαστε σε ομάδες των έξι, δυο θρανία το ένα απέναντι από το άλλο, κολλητά, με ενωμένη τη μεγάλη πλευρά του κάθε θρανίου, και στη μια άκρη κολλητό ένα τρίτο θρανίο, κάθετο με αυτά (το τι στραβολαίμιασμα είχε πέσει, δεν το συζητώ). Στη δεξιά σελίδα αρχίζουν οι αφιερώσεις…

Αγαπημένη μου φίλη Ε., σου χαρίζω αυτό το ποίημα (βελάκι που δείχνει προς τα κάτω) Ένα αστέρι στο χέρι κρατώ για να στο δώσω για φυλαχτό είμαι φίλη σου να το θυμάσαι όπου κι αν πας όπου και να ‘σαι. Υπογραφή: Ι. (η καλύτερή μου φίλη, με την οποία μάλιστα διαδίδαμε ότι είμαστε μακρινά ξαδέρφια – βεβαίως και μας πίστευαν)

Ήσουν καλή φίλη . Θυμάμαι που μαλώσαμε και γι’ αυτό έκατσα με την Α. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ. Είσαι καλή φίλη. Η φίλη σου, Τ.Κ. (έτερη καλή φίλη με την οποία όπως λέει είχαμε τσακωθεί και είχαμε αλλάξει θέσεις – μιλάμε για δραματικά γεγονότα)

Σου εύχομαι καλή πρόοδο στο νέο σου σχολείο και καλή πρόοδο. Ο φίλος σου Δ.Κ. (το άλλο φυτό της τάξης με το οποίο ήμασταν σε μόνιμο ανταγωνισμό, από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού μέχρι και την έκτη – αυτός πήρε σημαία, εγώ όχι. Ευτυχώς πήγαμε σε διαφορετικά γυμνάσια / λύκεια)

Σου εύχομαι καλή πρόοδο, καλή αντάμωση και καλή επιτυχία στα μαθήματα. Πιστεύω να ξανασυναντηθούμε, ο φίλος σου Χ.Γ. (παιδί με αρκετά προβλήματα, με τον οποίο «σχεδόν» συναντηθήκαμε αρκετά χρόνια αργότερα. Πέθανε από καρκίνο στον εγκέφαλο τρία χρόνια πριν. Νιώθω ακόμα τύψεις για εκείνο το «σχεδόν»)

Ήσουν καλή φίλη και σου εύχομαι καλή επιτυχία, Τ. (wannabe boyfriend από την Τρίτη δημοτικού μέχρι και τα μέσα της Πέμπτης, όπου απογοητεύτηκε και τα ζήτησε από την καλύτερη μου φίλη. Ο ένας από τους δυο καλύτερους μου φίλους από το δημοτικό. Έχει να μου μιλήσει από τότε)

Σου εύχομαι καλό διάβασμα στο Γυμνάσιο, καλές διακοπές. Ήσουν αξέχαστη φίλη και ελπίζω να μη χαθούμε. Με αγάπη ο φίλος σου Σ (ο δεύτερος καλύτερος φίλος, με τον οποίο χαθήκαμε αλλά ξαναβρεθήκαμε στο φροντιστήριο στην Τρίτη Λυκείου)

Ύστερα απ όλα αυτά (και από άλλα πολλά που δεν τα γράφω διότι έχω μια υποψία ότι έγινα κουραστική) είναι να μην θες να οργανώσεις ένα reunion δημοτικού;

Έχω ήδη αρχίσει να μαζεύω τηλέφωνα και mails. Έχω μιλήσει με μερικούς, τώρα που βρήκα και το λεύκωμα με τα τηλέφωνα τίποτα τίποτα δε μας σταματά (οοοολεεε). Έχω σκεφτεί ακόμα και τι θα πω όταν τους δω

Είστε κομμάτι των καλύτερων αναμνήσεων που έχω ως άνθρωπος, από την αρχή της ζωής μου μέχρι τώρα. Αισθάνομαι τυχερή που σας γνώρισα και που ζήσαμε μαζί τα έξι εκείνα χρόνια. Σας ευχαριστώ

Συχνάζεις στα μικρά καφέ

2008-03-17T17:30:00.009+02:00

Τέτοιες μέρες περίπου, ενα χρόνο πριν, ανακάλυψε αυτό το καφέ. Της είχε κινήσει το ενδιαφέρον έτσι όπως το έβλεπε απ' έξω - όταν μάλιστα μπήκε μέσα, της άρεσε περισσότερο. Είναι περίεργο το πώς μερικές φορές ένιωθε να ταυτίζεται με άψυχα αντικείμενα ή χώρους.

Καθώς άνοιγε ο καιρός, το καφέ άρχισε να βγάζει τα τραπεζάκια του έξω και έμοιαζε με κισσό που απλώνεται οριζοντίως, στους κυβόλιθους του πεζόδρομου. Σύντομα, έγινε κομμάτι της καθημερινότητάς της. Περνούσε πάντα απο εκεί, καθόταν για λίγο ή για πολύ, δοκίμαζε τις νέες γεύσεις καφέ, συζητούσε με τον μπάρμαν για το πώς φτιάχνεται το σωστό αφρόγαλα, διάλεγε ομπρελίτσες για τα κοκτέιλ. Μέχρι που ήρθε ο Σεπτέμβριος.

Το μικρό καφέ άρχισε να μεταμορφώνεται, με ένα τρόπο που της προκαλούσε τρόμο. Λες κι έβλεπε έναν άνθρωπο, γνωστό της, να αλλάζει πρόσωπο σιγά σιγά. Άρχισε να μην το καταλαβαίνει πια - λες και δεν ήταν πια το γνωστό της, μικρό μαγαζάκι, αλλά ένα άλλο, ξένο. Λες και είχε κάτσει στο εκκρεμές ενός ρολογιού. Πότε την πέταγε δεξιά, πότε αριστερά, ποτέ στο κέντρο.

Αισθάνθηκε σαν την πρώτη φορά που πήγε να μπει σε σούπερ μάρκετ με αυτόματες πόρτες. Πλησιάζε, οι πόρτες άνοιγαν. Καθυστερούσε να μπει, οι πόρτες πήγαιναν να κλείσουν. Καθώς προχώραγε προς τα μέσα, άνοιγαν πάλι. Προσπάθησε να μην το σκέφτεται άλλο, είπε στον εαυτό της οτι η σχέση αυτή περνούσε απλώς μια κρίση, ήταν κάτι το φυσιολογικό.

Εκείνη όμως συνέχιζε να μην καταλαβαίνει: όταν το χαρμάνι του αγαπημένου σου καφέ δεν είναι καλό, δε σταματάς να πίνεις. Απλώς περιμένεις την επόμενη σοδειά. Το καφέ όμως έμοιαζε να έχει ξεγράψει το ρόφημα αυτό απο το μενού του. Στις αρχές Οκτωβρίου αποφάσισε να μην ξαναπάει.

Είχε μείνει σταθερή στην απόφασή της, μέχρι τις αρχές αυτου του μήνα. Ξαφνικά, ασυνείδητα, άρχισε να ξανασκέφτεται το μικρό της μαγαζάκι. Άρχισε δειλά δειλά να περνάει απ' έξω. Μια φορά χαιρέτησε βιαστικά και τον μπάρμαν.

Πηγαίνοντας το βράδυ προς το σπίτι της, το βλέμμα της έπεσε σε μια αφίσσα κολλημένη σε μια κολώνα της δεη, σε ενα μέρος που το μόνο που φιλοξενούσε, χρόνια τώρα, ήταν ανακοινώσεις για κηδείες και μνημόσυνα. Κάτω απο τη λάμπα του δρόμου το χαρτί γυάλιζε περίεργα, εκείνη όμως μπόρεσε να ξεχωρίσει τις χρωματιστές ομπρελίτσες που είχε καρφωμένες στα μαλλιά και τα ψιλά γραμματάκια πάνω στην αγαπημένη της κούπα που κράταγε επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα.

Πέφτοντας να κοιμηθεί, το μυαλό της λες και είχε σταματήσει. Δεν ήξερε πια τί να σκεφτεί και τί να κάνει. Η τελευταία της σκέψη ήταν η ευχή η επόμενη μέρα που θα ξημερώσει να της παρουσιάσει μια λύση.

Ο ήλιος του πρωινού έκανε την πόλη να φαίνεται πιο λαμπερή. Τρέχοντας απο το τρένο στο λεωφορείο, και γυρίζοντας το click wheel στο κατάλογο με τους καλλιτέχνες, άρχισε να τραγουδάει το ρεφρεν. Το είχε στείλει αρκετές φορές σε άλλους, κάποια στιγμή έπρεπε να στο στείλει και στον εαυτό της. And nobody knows what's gonna happen tomorrow

Εν αναμονή λοιπόν...

ΥΓ1 Εκείνο το φορτηγό αργεί πολύ να περάσει.

ΥΓ2 Ναι, η Κούλα είναι η ηρωίδα.

repeat

2008-03-12T15:16:00.000+02:00

boomp3.com

Θυμάσαι τότε, πριν χρόνια αρκετά, όταν κυκλοφόρησε, που το πρωτοέπαιξε ο Περάκης στην εκπομπή του;
Του άρεσε τόσο πολύ που το ξαναβαλε, δυο φορές στη σειρά...

C' est quelle page? Oh, c' est la cent vingt-trois

2008-03-04T14:05:00.000+02:00

Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει...Με έχουν καλέσει ήδη o street spirit και η joan, και πριν τριτώσει το κακό, ανεβάζω τη δική μου σελίδα 123 (εντάξει ma petite;)

Άπλωσα λοιπόν το χέρι στην κρεββατοβιβλιοθήκη (το μέρος του κρεββατιού δίπλα απο το μαξιλάρι, στο οποίο στοιβάζονται τα βιβλία που διαβάζω - πότε θα πέσουν να με πλακώσουν ενώ θα κοιμάμαι δεν ξέρω) και έπιασα το Συμπόσιο του Πλάτωνα. Πρέπει να έχει μείνει εκεί απο το καλοκαίρι, καθώς απ' όταν γύρισα απο την Πάτρα τα βιβλία τα βάζω στην παραπλεύρως - του - κρεββατιού - βιβλιοθήκη, aka ενα χάρτινο κουτί με συρτάρια πάνω στο οποίο υπάρχει μια δεύτερη στοίβα με βιβλία. Κι αφού σας ξενάγησα στο κρεββάτι μου και τη γύρω περιοχή, ας μπω στο θέμα.

Είμαστε στο διάλογο Διοτίμας - Σωκράτη όπου η πρώτη υποστηρίζει οτι ο έρωτας δεν είναι έρωτας για το ωραίο αλλά για τη γέννηση και τον τοκετό μέσα στο ωραίο (έχω την εντύπωση οτι χαλάω το παιχνίδι με τις πληροφορίες που δίνω για το τί έχει προηγηθεί στην πλοκή του βιβλίου). Διαβάζουμε λοιπόν,

Γιατί λοιπόν για τη γέννηση; Γιατί είναι κάτι αναγκαίο και αθάνατο για τον θνητό η γέννηση. Και είναι αναγκαίο όπως βγαίνει απο αυτά που συμφωνήσαμε, οτι και ο πόθος της αθανασίας πρέπει να συνυπάρχει με τον πόθο του καλού, αν έρωτας είναι η επιθυμία να έχεις το καλό παντοτινά δικό σου.

Αυτά λοιπόν απο το Σωκράτη, και μιας και το 'φερε η κουβέντα, όσοι δεν έχετε διαβάσει την Απολογία του να πάτε να την αγοράσετε τ ώ ρ α.

Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Ποιοί να 'ναι αυτοί οι πέντε τώρα; Ας πώ τη Gogo, τον Τεο που ξαναγύρισε, την Georgia που δε λέει να γυρίσει, τον Sunday που το καλό που του θέλω να ξαναγυρίσει, και τέλος την Pixelicious που πολύ θα 'θελα να μάθω τί διαβάζει στη bella Italia (τα παραπονά σας στη joan που επέμενε να παίξω :P)

Αποστάγματα εbeerίας #1

2008-02-27T18:28:00.000+02:00

Ήταν πολύ ωραίο, για όσο καιρό κράτησε.

Ακούγεται σαν κλασσική ατάκα χωρισμού, συνοδευόμενη απο την απαραίτητη ποσότητα λειωμένου eyeliner απο τη μια μεριά και απο γούρλωμα ματιών για να μη φανούν τα δάκρυα, απο την άλλη. Σε μένα εντούτοις, ήρθε σε άσχετη στιγμή.

It came to me καθώς άκουγα ένα τραγούδι "ζωντανό", απο συναυλία δηλαδή, στην οποία δεν είχα πάει. Αμέσως έκανα την εξής αντιπαραβολή με το παρελθόν: αν το άκουγα μερικά χρόνια πριν, αυτό που πιθανότατα θα σκεφτόμουν, θα ήταν "αχ γιατί να μην ξαναγίνει αυτή η συναυλία, να πάω, να το ακούσω". Τώρα όμως, η αίσθηση που μου δημιουργήθηκε ακούγοντάς το, ήταν νοσταλγία για μια στιγμή που δεν έζησα και που χάθηκε, την οποία όμως δε θα ήθελα να επαναληφθεί. Ήταν πολύ ωραίο, για όσο κράτησε, για όταν έγινε. Πιθανή επανάληψη θα οδηγούσε σε σύγκριση με την εκείνη τη συναυλία, και το σκορ θα ήταν προδιαγεγραμμένο, συντριπτικά υπέρ της παλαιότερης.

Βαρεμάρα;

Φόβος;

Προκατάληψη;

Take your pick

Kαι για τέλος, ενα κοινωνικό μήνυμα, προσφορά του blog μας:

Για τους κατόχους iPod nano 3G, άλλη μια προσφορά, δύο μάλλον, εδώ κι εδώ.

united colours of february

2008-02-18T20:22:00.009+02:00

Μετά απο το μαύρο του προηγούμενου ποστ, ας δοκιμάσουμε ένα άλλο χρωματάκι.

Τί θα λέγατε για λίγο άσπρο;

Για μια πολυχρωμία;

Για λίγο πορτοκαλί;

Για πολύ ροζ;

Εδώ κάνουμε ζουμ στη σκεπή με τα κεραμίδια

Κι εδώ, τέλος, θαυμάζουμε το πώς λίγο χιόνι μπορεί μέσα σ' ένα βράδυ να μεταμορφώσει μια ελιά σε κλαίουσα ιτιά...

Yes. We. Can.

2008-02-12T01:59:00.000+02:00

Πιστέψτε με, μπορώ να φανταστώ όλα τα "κατά" αυτού του βίντεο και της ευρύτερης πολιτικής πίσω απο αυτό, καθώς και το πού πάει να "χτυπήσει" αυτόν που το βλέπει. Μου έχει καρφωθεί όμως στο μυαλό και νομίζω οτι είναι όντως άξιο θαυμασμού, ως πολιτικός λόγος, ως τραγούδι και ως...τη γενική αίσθηση που σου βγάζει.

Και μετά ξανασκέφτομαι, είναι δυνατόν ενας (υποψήφιος, έστω) πλανητάρχης, σήμερα, να είναι τόσο "καθαρός"; Και αυτό το nation που ακούω να επαναλαμβάνεται, γιατί μου χτυπάει λίγο περίεργα;

Όπως και να' χει, για ακούστε:

It was a creed written into the founding documents that declared the destiny of a nation.

Yes we can.

It was whispered by slaves and abolitionists as they blazed a trail toward freedom.

Yes we can.

It was sung by immigrants as they struck out from distant shores and pioneers who pushed westward against an unforgiving wilderness.

Yes we can.

It was the call of workers who organized; women who reached for the ballots; a President who chose the moon as our new frontier; and a King who took us to the mountaintop and pointed the way to the Promised Land.

Yes we can to justice and equality.

Yes we can to opportunity and prosperity.

Yes we can heal this nation.

Yes we can repair this world.

Yes we can.

We know the battle ahead will be long, but always remember that no matter what obstacles stand in our way, nothing can stand in the way of the power of millions of voices calling for change.

We have been told we cannot do this by a chorus of cynics...they will only grow louder and more dissonant ........... We've been asked to pause for a reality check. We've been warned against offering the people of this nation false hope.

But in the unlikely story that is America, there has never been anything false about hope.

Now the hopes of the little girl who goes to a crumbling school in Dillon are the same as the dreams of the boy who learns on the streets of LA; we will remember that there is something happening in America; that we are not as divided as our politics suggests; that we are one people; we are one nation; and together, we will begin the next great chapter in the American story with three words that will ring from coast to coast; from sea to shining sea --

Yes. We. Can.

(εγώ πάντως νομίζω οτι θα μείνω
στις τελευταίες τρεις λέξεις)

Je reviens, je reviens toujours

2008-01-30T13:58:00.000+02:00

Για να πάρουμε μια ιδέα...

(απορία: έχουν και στη Γαλλία αγροτικά Toyota;)

Καινούργιο τραγούδι απο τον Yann εδώ

Και το καλύτερο για το τέλος, the city of blinding lights σε μια πανοραμική βραδινή φωτογραφία (παλιό, αλλά καλό)

Περιμένοντας το φορτηγό

2007-12-30T00:34:00.000+02:00

Βλέπει κανείς τίποτα; Κάνει και μια κούρμπα ο δρόμος και δεν έχω ορατότητα...Ε, Διονύση, πότε είπε οτι περνάει αυτός;

(κάντε εναν κόπο να δείτε το βιντεάκι ντε...)

Μια αλλιώτικη χριστουγεννιάτικη ιστορία

2007-12-15T16:43:00.000+02:00

όπως τη διηγούνται οι Abbie Gale στον τελευταίο δίσκο τους. Για προσέξτε:

Unset time. Unset place. Not necessarily a spot in history. The darkest time of humanity. The darkest season of earth. Nothing grows. Nothing evolves. Darkness covers almost all land. Unknown if there are any plants or animals Cause they cannot be seen. And right in the middle of dark a small place where humans live or something that reminds of living. They live in fear, dream of fear they give birth to fear. No hope in their aching hearts. No smile on their broken faces. And this goes on and on for years and years and years… And as they fear more and they lose hope the dark comes closer and closer. They never touch it, never enter it. Until they day that Danko is born. His parents do not differ from other members of the tribe, oh but Danko does. He Hopes. And Fears. But still Hopes. And he grows up.And the little boy becomes a man. And he gets sick of fear. He gets bored of not exploring. Not the dark but his heart. His Burning Heart. And day after day frightened people listen to a man called Danko forcing them to move. Everyone thinks it’s madness. But Danko is very serious. He never seems to fear, never seems to regret. And some day more and more live off his hope. And begin to move. They take sticks on fire and they have Danko ahead. Everyone is moving now. Moving into the dark. Danko is always ahead, shouting to go on. And now the dark gets deeper. It’s aching to move now. Feet heavy. Hearts beating fast. But not Danko’s. Sometimes he turns back to them and they see his face, listen to his words. Probably they fear Danko more than they fear dark. And they go on and on. Light spreads in the heart of black fog. But dark now plays its dirtiest tricks and hearts begin to freeze. And more and more are screaming to go back. Things get out of control. No order in the moving tribe now. They start to blame him. But Danko will not step back, even now… He rips off his own heart from his wonderful chest. Bleeding he holds it up and everyone sees the most hopeful light they had ever seen. Danko’s Burning Heart gives them hope. And they go on really fast. No one screams now. Danko is bleeding. The world starts to fade away. He looks to his heart and still feels close to it. His pace is steady. His heart is burning, leading the way. And after a while Dark begins to scatter and dawn comes A bright reddish Dawn, the first one in centuries. Everyone is cheering now. Everyone hopes. And they are so happy they cannot see a young man’s dead body lying among them beside a Heart that’s still burning its last sparkles….

Πόση σημασία έχεις δώσει άραγε στις θυσίες των άλλων; Πόσα απο αυτά που θεωρείς δεδομένα τα χρωστάς σε κάποιον, άγνωστο; Αξίζει να θυσιάζεσαι χωρίς "ανταπόκριση"; Κάνεις μια θυσία για κάποιον ή για κάτι;

ΥΓ Το τραγούδι αυτό, το Danko, το ακούτε απο τη σελίδα τους (πατάτε το play δίπλα στο "2") ή απο το myspace. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Abbie Gale που μου θύμισαν το υπέροχο αυτό διήγημα του Μαξίμ Γκόρκυ "Η φλεγόμενη καρδιά του Ντάνκο".

Είμαι εγώ πολύ ναΐφ ή η ζωή πολύ σκληρή;

2007-12-01T13:06:00.000+02:00

Καιρός είναι να δει το μπλογκ τούτο ενα ποστ της προκοπής. Δημοσιεύω λοιπόν το παρακάτω: δεν είναι δικό μου, μου ζητήθηκε όμως να το ανεβάσω εδώ

Χάσματα

Τελικά οι περισσότεροι ζούμε στο χρυσό μας κλουβί. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς. Σκέφτομαι όσοι έχουν παιδιά να τα πάνε μια εκπαιδευτική εκδρομή δυτική αττική: Άνω Λιόσια, Ζεφύρι, Φυλή…(πρωινές ώρες που είναι πιο ακίνδυνα). Να μην τολμήσει να ξαναπεί κακομαθημένο : δεν σας θέλω για γονείς μου…

Γιατί υπάρχει τέτοιο χάσμα μεταξύ περιοχών; Ανθρώπων; Δουλειάς και σπουδών; Γιατί δε μαθαίνουμε χρήσιμα πράγματα στη σχολή; Και γιατί να θέλεις κάτι τόσο πολύ που δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι;

Να αναφέρω μόνο, ότι ήταν το όνειρό μου. Από μικρή. Το πραγματοποίησα με τον πιο γρήγορο τρόπο και όσο καλύτερα μπορούσα. Πίστευα πως έχω ταλέντο για αυτό το επάγγελμα και να’ μαι τώρα, πρώτο χρόνο, 22 χρονών δασκάλα πρώτης δημοτικού σε σχολείο της δυτικής αττικής.

Το ξέρατε πως υπάρχουν τόσο κοντά μας πολλοί γονείς που δεν έχουν τελειώσει δημοτικό;

Το ξέρατε πως τα γυφτάκια πάνε σχολείο; Τα κανονικά. Τα βρόμικα, που μιλανε τη γλώσσα τους, που παντρεύονται στα 13 τους. Που οι μαμάδες τους φοράνε μαντήλες και πέδιλα με κάλτσες.

Ποιος μιλάει για ρατσισμό; Έχει κάνει μάθημα σε χοντρή γυφτισσα που έχει μείνει 2 φορές στην πρώτη δημοτικού, και πηγαινοέρχεται με μερσεντές με φιμέ τζάμια, σε κοιτάει με θράσος και σου λέει «δεν το κατάλαβα να μου το τσαναπείς.» ενώ το έχεις πει ηδη υπομονετικά, αυστηρά, ευγενικά 5-10 φορές (πραγματικά 10 φορές το ίδιο πράγμα) και αν της πεις τελικά «στο είπα Κων/να μου, θα βάλεις σε ένα κουτάκι και το ένα και το μηδέν, σε ένα –όχι χωριστά, δεν στο ξαναλέω» να σε φτύνει! Στο πρόσωπο. Και να έχεις στην τάξη άλλα 5 γυφτάκια, 6 αλβανάκια και άλλα 6 ελληνάκια να σε κοιτάνε. Και δεν είμαι από αυτές που δεν μπορούν να επιβληθούν στην τάξη και κάνουν πάρτυ τα παιδιά…

Γιατί να έρχομαι σε επαφή με μαμάδες 23 χρονών με χαλασμένα δόντια, με δύο παιδιά, που την δέρνει ο άντρας της και ενώ έχει τελειώσει β’ γυμνασίου να μου λέει «δεν μπορώ να τον βοηθήσω γιατί τα μπερδεύω τα γράμματα και εγώ…»

Γιατί δε μας είπε κανείς ότι θα αντιμετωπίσουμε τέτοια; Και γιατί δε μας είπανε πώς να φερθούμε;;

Τι πρέπει να κάνουμε;

Και να σας πω κάτι; Γιατί πρέπει να αντιμετωπίζει αυτά ένας δάσκαλος; Είναι πολλά.. Πάρα πολλά και είναι τρομερά δύσκολο. Να φέρεσαι πάντα με κέφι, καλοσύνη και ευγένεια για να έχουν ένα σωστό πρότυπο αυτά τα παιδιά. Να είσαι όσο αυστηρός πρέπει (γιατί τα μικρούλια είναι ευαίσθητα και σου πατάνε εύκολα τα κλάματα).. Να σπας το κεφάλι σου να βρεις με τι τρόπο θα μάθουν αυτό η εκείνο και τι παραπάνω μπορείς να κάνεις για να είναι ενδιαφέρον το μάθημα… Να προχωράς την ύλη γιατί οι άλλοι δάσκαλοι που είναι μόνιμοι και κράτησαν τα καλά και έξυπνα παιδιά και που οι τάξεις τους θα χρησιμοποιηθούν πειραματικά, προχωράν την ύλη και ο διευθυντής σε πιέζει. Τι κάνεις άμα εξηγείς κάτι που σου φαίνεται τόσο απλό 10 φορές με 10 διαφορετικούς τρόπους και δεν το καταλαβαίνουν; Τι κάνεις;

Και μετά έχεις και το κάθε πιτσιρικάκι με τα προβλήματά του. Ένας μικρός έχει φυλακισμένο μπαμπά και σου έρχεται μέρες με πρησμένα ματάκια και δαρμένο. Η μαμά του άλλου σου λέει με φυσικότητα « Το δέρνω, (με ύφος, μη νομίζεις ότι δεν κάνω ότι καλύτερο για το παιδί μου) το δέρνω για να μάθει, αλλά αυτό…» και όταν πας κοντα του καλύπτει το κεφάλι του με τα χέρια του φοβισμένο. Ένας αλβανός δεν καταλαβαίνει καθόλου ελληνικά και συ να μην το’ χεις μυριστεί και να τα παίρνεις όταν «δε σ’ ακούει και σε κοιτάει κιόλας μ’ αυτό το βλέμμα το δήθεν αθώο». Γυφτάκια με τα οποία δεν μπορείς καθόλου να συνεννοηθείς και σε κοιτάνε με ένα αμήχανο χαμόγελο όλη την ώρα… Και ελληνάκια που έχουν διαβάσει στο σπίτι με τη μαμά και το μπαμπά και βαριούνται όταν εσύ εξηγείς για δέκατη φορά ότι το μηδέν είναι στρογγυλό, ένας κύκλος, σαν το Ο

puzzle

2007-12-01T12:45:00.000+02:00

Κομμάτια του παζλ μου, το οποίο πριν λίγο συμπλήρωσε 25 κομμάτια, κρυμμένα μέσα σε στίχους που αγάπησα, σε νότες που σιγομουρμούρισα, σε μικρές φωτογραφίες στη μνήμη του κινητού…Η εκδρομή στο Μεσολόγγι πριν μερικά Χριστούγεννα και οι αντανακλάσεις της λιμνοθάλασσας – Το Freelove στην αγαπημένη εκτέλεση του Θοδωρή, την οποία ακόμα δεν έχουμε βρει και η βόλτα της οποίας έγινε το soundtrack, το προπέρσινο Πάσχα – Ο Πελαργός/σκουπιδοντενεκές στις Πετριές – Η αυλή του σπιτιού στο Πήλιο – Ο μικρός πρίγκηπας/δαχτυλοκουκλάκι με φόντο τη λευκή φλοκάτη – Τα βοτσαλάκια στο Κλιμάκι – Το τριαντάφυλλο στη χιονισμένη βεράντα – Το παρεό του καλοκαιριού και το τσαντάκι/ποτιστήρι – Ο Κόρτο – Ο Μπρούμελ, ο κούκλος Basset της Εύης – Η φωτό της αφίσας από την έκθεση στη Στοκχόλμη – Η θάλασσα στο Φλοίσβο –Τα σουβενίρ της Μαρίας και της Γωγώς από την Ολλανδία και τη Νέα Υόρκη – Τα ροζ post-it που φιλοξενούν τα λόγια αυτά – Το φλυτζάνι με τα μικρά γαλάζια λουλούδια που συνόδευε το περυσινό ποστ των γενεθλίων μου – Ο χρόνος που περνά και χάνεται - Η Νέλυ το κουνέλι της Αναστασίας- Τα slides του ppt της διπλωματικής – Ένα μικρό λαχανί βατραχάκι στο τζάμι της εξώπορτας – Μια σφηκοφωλιά στη βεράντα – Η Νίκη της Σαμοθράκης – Ο παπύ στο μπισκοτάκι – Το λιμάνι και η καινούργια πεζογέφυρα – Τα μήλα του Σεζάν και το δωμάτιο του Βαν Γκογκ – Τα κοντραμπάσα μετά τη συναυλία

Μια ατέλειωτη εκδρομή…

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να δημοσιεύονται τέτοιου είδους "ακαταλαβίστικα" ποστ. Ένιωθα όμως οτι το χρωστάω αυτό το ποστ. Στον εαυτό μου και σε όποιον καταλαβαίνει έστω και μια λέξη απο αυτά που γράφω.

Ας λάμψει η αλήθεια ή Τί μου έμαθε το μεταπτυχιακό

2007-11-01T14:02:00.000+02:00

Έχει περάσει ένας μήνας απο τότε που ξεκίνησαν τα μαθήματα. Αισθάνομαι λοιπόν έτοιμη να προβώ στην εξής ανακοίνωση: σήμερα θα αποκαλυφθεί επιτέλους στο κοινό η αλήθεια πίσω απο τη διαφήμιση του Johnny Walker. Σε ποιούς απευθύνεται; Για ποιό target group δημιουργήθηκε;

Όπως λανθασμένα πίστευαν οι περισσότεροι, ήταν μια διαφήμιση που στόχευε σε όλα τα ηλικιακά γκρουπ, με έμφαση ίσως στις νεότερες ηλικίες. Η αλήθεια είναι οτι το διαφημιστικό αυτό απευθύνεται στους ηλεκτρολόγους μηχανικούς...

Οι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί λοιπόν είναι η ελπίδα του μέλλοντος. Απο τους ηλεκτρολόγους περιμένει ολόκληρη η ανθρωπότητα να κάνουν το one great thing. Άλλωστε, όπως είναι ήδη γνωστό, οι ηλεκτρολόγοι:

Μπορούν να νικήσουν στο 'Σκορ 4' σε μόνο 3 κινήσεις.
Μπορούν να διαιρέσουν με το 0.
Έχουν φτιάξει κύκλο με μόλις 300 μοίρες.
Μπορούν να φτιάξουν οκτάπορτο στο τάβλι
Λέγεται ότι όταν ο Γκράχαμ Μπελ εφηύρε το τηλέφωνο, δήλωσε ότι η εφεύρεσή του θα είχε μόνο ευεργετικά αποτελέσματα για την ανθρωπότητα. Όταν το έμαθαν οι ηλεκτρολόγοι, γέλασαν και ίδρυσαν τον ΟΤΕ.
Όπως έχετε καταλάβει, και ο Τσακ Νόρις ήταν ηλεκτρολόγος

Νυχτερινές συναντήσεις

2007-10-28T01:44:00.001+03:00

Βράδυ. Αργά. Ανοίγει το παράθυρο σιγά σιγά, σφίγγοντας το μπουφάν πάνω της και προσπαθώντας να κρατήσει σταθερά τη μηχανή. Το πλοίο σε λίγο θα φύγει για Ιταλία. Στοχεύει, πατάει το κουμπί. Απο μία λάθος ρύθμιση η φωτογραφική βγάζει φλας το οποίο φωτίζει όλη τη γύρω περιοχή. Το μάτι της πιάνει μια ανεπαίσθητη κίνηση στα δεξιά. Γυρίζει γρήγορα και πατάει ξανά το κουμπί. Και τότε τα βλέπει:

Back to ...

2007-10-12T12:25:00.000+03:00

Δυναμώνουμε τον ήχο.

Φέρνουμε στο νου μας τη σκηνή στην Παριζιάνα που ο Σειληνός κάνει 'καντάδα' στην Μπρόγερ, στην πλατεία έξω απο το σπίτι της, στην αρχή της ταινίας.

Κλείνουμε τα μάτια και πατάμε το play

Εναλλακτικά, το περνάμε στο mp3 μας και το βάζουμε στο τέρμα για να μην ακούμε τη φασαρία του μετρό (ηχομόνωση ώρα μηδεν, btw). Dress code: κόκκινο κολλητό παντελόνι, δερμάτινο γιλέκο, χωρίς μπλουζα απο μέσα, χαϊμαλιά, barefoot.

Άντε καλό σαββατοκύριακο!!!

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα...

2007-10-02T13:17:00.001+03:00

...διότι εγώ είμαι απασχολημένη να θαυμάζω το δωμάτιο :)

Μεγάλη πόρτα θα περάσεις...

2007-09-29T21:28:00.002+03:00

(copyright www.ntora.gr)

ένας δρόμος ανοίγεται μπροστά σου...δρόμος μακρύς, στενός...για τρεις μήνες, τρία χρόνια...

Σιγά μην είναι και τρία τέρμινα. Την πόρτα την έχω ήδη ανοίξει. Αλλά δεν έχω καμία όρεξη να δω τι έχει απο πίσω. Θέλω δε θέλω, βέβαια, θα το δω, αναλυτικά και με όλες του τις λεπτομέρειες, έχω πέντε μήνες στη διαθεσή μου. Αν καταφέρω να αποβάλω και αυτή την τάση μου για μελόδράμα και να δω τα πράγματα πιο αισιόδοξα θα είναι πολύ καλύτερα για όλους.

Ρόδι, κανείς;

2007-09-13T00:58:00.000+03:00

Σαν ξημερώσει η μέρα
μη θυμηθείς,
λαβύρινθος η μνήμη
και θα χαθείς

Γιατί μερικές φορές ακόμα και οι υπέρμαχοι της μνήμης ζηλεύουν τα χρυσόψαρα. Και γιατί πολλές φορές τίποτα δεν είναι πιο λυτρωτικό απο έναν ύπνο. Ίσως και δυο.

Υ.Γ. Για τη μελοποιημένη εκδοχή των παραπάνω στίχων, πηγαίνετε εδώ

Ευγνωμοσύνη

2007-09-01T21:39:00.000+03:00

Πώς είναι να αγκαλιάζεις ένα άψυχο αντικείμενο και αυτό να σε λυτρώνει; Να το χτυπάς, να το τεντώνεις, να νιώθεις τις άκρες των δακτύλων σου να σκληραίνουν. Να αισθάνεσαι οτι η τρύπα που έχει μπροστά τραβάει μέσα της όλη τη στεναχώρια, την πίκρα που σε περικυκλώνει. Πώς είναι ενα μάτσο ξύλα, σίδερα και νάυλον κλωστές ντυμένες με σύρμα να σου προσφέρει τέτοια κάθαρση;

Σοφή κίνηση τελικά εκείνη, δεκαοχτώ χρόνια πριν, τέτοιες μέρες. Όταν διάβηκε τη μεγάλη πόρτα, με τη φίλη της να της ρίχνει μερικούς πόντους. Μια παράλληλη διαδρομή που φέτος ενηλικιώνεται. Ένας σύνδεσμος που δεν έσπασαν ούτε η συμπεριφορά ανθρώπων γύρω της, ούτε το διάβασμα των πανελληνίων, ούτε οι υποχρεώσεις που ακολούθησαν. Μια σχέση που φιλοξένησε τις δυο απο τις τέσσερις φορές που έβαλε τα κλάματα, απ' όταν θυμάται τον εαυτό της.

Πώς να περιγράψει όλα αυτά που έχει ζήσει αυτά τα χρόνια; Την παίρνει στην αγκαλιά της και ξεχνιέται. Την κρατάει και όλα εξαφανίζονται. Κολλάει το αυτί της στην πλάτη της και αφουγκράζεται τους ήχους. Δεν τα πάει και τόσο καλά με τα λόγια. Αφήνει τις νότες να τα πουν για εκείνη:

Summer, bloody summer

2007-08-28T14:08:00.001+03:00

Αυτοβιογραφική τέχνη;

2007-08-14T22:46:00.000+03:00

Ο καλλιτέχνης έχει χρέος να δημιουργεί ωραία πράγματα, και θα'πρεπε τίποτα να μη βάζει μέσα σ' αυτά απο την ιδιωτική του ζωή.

Ζούμε σε μια εποχή που οι άνθρωποι αντικρύζουν την τέχνη σαν μια μέθοδο αυτοβιογραφίας. Έχουμε ξεχάσει την αφηρημένη έννοια του ωραίου.

Κάποια μέρα θα δείξω στον κόσμο τί είναι - και γι΄αυτό το λόγο ο κόσμος ποτέ δε θα δει το πορτραίτο μου του Ντόριαν Γκραίυ.

Σε ποιά εποχή είπαμε έζησε ο συγγραφέας; 1854-1900...

Η Κούλα και το άρλεκιν

2007-07-17T18:11:00.000+03:00

Η Κούλα τελείωσε το άρλεκίν της και το άφησε νωχελικά στο τραπεζάκι της μικρής της βεράντας. Το φερ φορζέ τραπέζι έτριξε παραπονεμένο καθώς ήδη σήκωνε άλλα τρία παρόμοια βιβλία τα οποία η κυρία Κούλα είχε κατεβάσει μονοκοπανιά το εν λόγω απόγευμα. Καλοκαίρι βλέπεις, ζέστη, δε θα το ρίξει και στη βαριά φιλοσοφία: α, όλα κι όλα, η κυρία Κούλα ήξερε να κάνει πράξη την παροιμία "κάθε πράμα στον καιρό του κλπ κλπ".

Καθώς το βλέμμα της πέρασε διαδοχικά απο το μπαλκόνι των απέναντι, στο καθρεφτάκι της (σύμφωνα με το οποίο ένας καθαρισμός προσώπου έπρεπε να καταχωρηθεί στις άμεσες προτεραιότητές της) και κατέληξε στο βιβλίο που είχε μόλις αφήσει, χαμογέλασε. Σε μια έκλαμψη μνήμης της ήρθε στο νου μια σκηνή απο ενα σήριαλ που είχε δει πριν μερικά χρόνια, όπου ο Σάκης Μπουλάς - Σάββας ήθελε να δει στην τηλεόραση αντί για ποδόσφαιρο μια 'πάρα πολύ ωραία ταινία που μιλάει για μια μητέρα που είχε χάσει το παιδί της'. Τη σειρά αυτή της την είχαν προτείνει οι φίλες της, ήταν λέει πολύ καλή - εκείνη δεν είχε ιδέα απο αυτά τα καινούργια, 'έξυπνα' σήριαλ, αυτό που ήξερε, χρόνια τώρα, ήταν η Λάμψη, άντε και το Καλημέρα Ζωή, όταν ήθελε λίγο περισσότερο δράση.

'Ετσι σαν το Σάββα λοιπόν κι αυτή, είχε συγκινηθεί πολύ με το δράμα της ηρωίδας του βιβλίου που μόλις διάβασε. Η Τζέζαμπελ, έτσι την έλεγαν, ήταν μια ταλαιπωρημένη, χωρίς σταθερή δουλειά, ανύπαντρη μητέρα, που μεγαλώνει με κόπους και βάσανα το μοναχογιό της και παράλληλα ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τον πατέρα του παιδιού της. Τελικά τον βρίσκει αλλά αυτός έχει κάνει αλλαγή φύλου. Παρόλα αυτά, αυτός (αυτή, πλέον) δέχεται να γνωρίσει το γιό, προς μεγάλη ανακούφιση της Τζέζαμπελ. Πάνω όμως στη χαρά, τους έρχεται η χαριστική βολή: η Τζέσικα (έτσι έλεγαν πλέον τον Ντέιβιντ, τον άντρα της Τζέζαμπελ) πάσχει απο μια ανίατη ασθένεια. Σα να μην έφτανε αυτό, ο Σαμ, ο γιος του ζευγαριού, ερωτεύεται τη Τζέσικα, για την οποία δε γνωρίζει οτι είναι ο πατέρας του, μιας και η μητέρα του του το είχε αποκρύψει και τον (την) είχε παρουσιάσει ως φίλη της. Το τέλος του βιβλίου φτάνει λυτρωτικό για όλους τους ήρωες καθώς η Τζέζαμπελ σε μια κρίση σχιζοφρένειας αρπάζει τη κυνηγετική καραμπίνα του πρών-Ντέιβιντ και τους στέλνει όλους στα θυμαράκια.

Σε μια ακόμα στιγμή έκλαμψης, (δεύτερη για το συγκεκριμένο απόγευμα, να θυμηθεί να ρωτήσει τον ψυχίατρό της άμα είναι φυσιολογικό αυτό) η Κούλα συνειδητοποιεί κάτι: παρόμοιες καταστάσεις με την Τζέζαμπελ έβλεπε και στην πραγματικότητα, δίπλα της. Να, για παράδειγμα, η κουνιάδα της είχε μόλις εγχειριστεί απο καρκίνο. Ο ξάδερφός της, πενήντα χρονών άνθρωπος, είχε απολυθεί απο τη δουλειά του και έψαχνε εδώ και τρεις μήνες αλλά ακόμα δεν είχε βρει κάτι. Όταν είχε μάθει τα μαντάτα αυτά, είχε στεναχωρηθεί, στιγμιαία, είχε πει ενα 'πωω, πω, τί πάθατε βρε παιδιά' και μετά απο λίγο ξαναγύρισε στα πιάτα που έπλενε, στα ρούχα που σιδέρωνε, κι αυτό ήταν. The End. Όταν όμως διάβασε την ιστορία της Τζέζαμπελ, συγκλονίστηκε. Έπαθε αυτό που της συνέβαινε κάθε φορά που διάβαζε ενα τέτοιο βιβλίο ή έβλεπε κάτι στην τηλεόραση: απασχολούσε το μυαλό της για μέρες, το συζητούσε με τις φίλες της, ήταν 'το θέμα του μήνα'.

Μετά τη συνειδητοποίηση αυτή, η Κούλα, προβληματισμένη, σηκώνεται απο τη σιδερένια άσπρη πολυθρόνα και αρχίζει να κόβει βόλτες στη βεράντα, μαδώντας ασυναίσθητα τα λουλούδια και θέτοντας στον εαυτό της τα εξής ερώτηματα:

Σύμφωνα με ποιά κριτήρια ταυτιζόμαστε με καταστάσεις που ακούμε, διαβάζουμε, βλέπουμε; Γιατί αυτή η τάυτιση φαίνεται να είναι ευκολότερη όταν δεν είναι στην πραγματική ζωή αλλά σε virtual reality: σε βιβλίο, στην τηλεόραση ή στο σινεμά; Είναι τόσο καθοριστικός ο ρόλος της απόστασής μας απο τα δρώμενα ή παίζει ρόλο και κάτι άλλο; Γιατί ώρες ώρες συμπεριφερόμαστε σα να ζούμε σε μικρές ατομικές γυάλες, όπου βλέπουμε τί γίνεται έξω, μιας όμως και δεν ακούμε καλά τι συμβαίνει (το γυαλί είναι καλή μόνωση για τον ήχο, το ήξερε η Κούλα διότι το είχει δει στον Εκατομυριούχο), μιας και ούτε το κρύο που κάνει έξω, ούτε η ζέστη περνάει στη μικρή μας γυάλα, αδιαφορούμε για τον έξω-απο-τη-γυάλα κόσμο;

Η Κούλα, αποκαρδιωμένη, σωριάζεται στην πολυθρόνα της. Η όλη κατάσταση της θυμίζει τον τίτλο ενός έργου που είχε ανεβάσει η Δανδουλάκη πριν χρόνια και την είχαν πάει οι φίλες της να το δει. Το έργο της είχε αρέσει πολύ, κι ας μην είχε καταλάβει καλά καλά τί γίνεται. Το όνομα του έργου όμως, καθώς το φέρνει τώρα στο μυαλό της, την κάνει να αισθάνεται περίεργα. Ο τίτλος ήταν: Γυάλινος κόσμος

Το όμορφα χωριά όμορφα καίγονται

2007-06-29T21:05:00.000+03:00

Η εικόνα της καταστροφής στο Πήλιο:

Πριν...

...και μετά

Και καλά για μας, ήταν ενα εξοχικό - για αυτούς που έμεναν μόνιμα εκεί, τί σημαίνει αυτή η φωτιά; Για τα χωράφια τους, τις μηλιές τους, τα ζώα τους; Για πόσες μέρες δε θα μπορούν να αναπνεύσουν απο την κάπνα; Τί σκέφτονταν όταν έφευγαν ύστερα απο την εντολή για εκκένωση του χωριού, ανήμποροι να προστατέψουν την περιουσία τους, το σπίτι τους, τα πράγματά τους; Τί θα γίνει με τις πρώτες βροχές που θα πέσουν στο καμμένο αυτό χώμα; Τί έγινε στις φωλιές των ζώων στο δάσος; Το καλοκαίρι που έρχεται, πόσο θα ανέβει η θερμοκρασία στο γυμνό βουνό;

Και να ήταν η πρώτη φορά...

Για πόσο ακόμα θα συμβαίνει αυτό; Δεν ξέρω αν φταίει η ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού, ο λάθος σχεδιασμός δράσης των υπευθύνων, η βλακεία που μας δέρνει ώρες ώρες, δεν έχω καμία όρεξη να αρχίσω τις αηδίες των πολιτικών σχετικά με την απόδοση ευθυνών (οι οποίες, βέβαια, φυσικά και πρέπει να αποδοθούν αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζουν αυτοί, όχι με βαρύγδουπες δηλώσεις απο την κάμερα αλλά με πράξεις) .

Αυτοί που σίγουρα δε φταίνε είναι οι πυροσβέστες οι οποίοι κάνουν πραγματικά υπεράνθρωπες προσπάθειες όλες αυτές τις μέρες. Ακούγονται πολύ ξύλινα αυτά τα λόγια, είναι όμως τόσο αληθινά αν τα καλοσκεφτείς: έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι να παλεύεις με τις φλόγες; Να μην καλοβλέπεις μπροστά σου απο τον καπνό, να καίγεσαι απο τη ζέστη, να μην μπορείς καλά καλά να αναπνεύσεις και να πρέπει να είσαι εκεί, να κρατάς το λάστιχο και να προσπαθήσεις να τα βάλεις με τη φωτιά, με την φωτιά που απειλεί να κάψει και σένα;

Δεν ξέρω τί να πω πια...η καταστροφή είναι απίστευτη...μέρη απείρου κάλλους, απέραντες δασικές εκτάσεις, όμορφα χωριά, ένας πραγματικός επίγειος παράδεισος έγινε στάχτη για άλλη μια φορά.

Η ίδια καταστροφή και στην Πάρνηθα, εναν πραγματικό πνεύμονα πρασίνου και οξυγόνου για το λεκανοπέδιο...δε μπορώ να πω τίποτα...Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτό:

... το τραγούδι του εφιάλτη

ΥΓ Οι φωτογραφίες της φωτιάς είναι απο εδω

>> vs <<

2007-06-18T01:46:00.000+03:00

Τί μαθαίνει κανείς όταν διαβάζει Δυναμικό Προγραμματισμό Συστημάτων Αυτομάτου Ελέγχου:

Life can only be understood
going backwards,
but it must be lived
going forwards

Kierkegaard

Die nacht...

2007-06-16T00:25:00.000+03:00

du bist nicht allein...ich bin immer hier...um da zu sein

(μηηηηηνες το έψαχνα, επιτέλους το βρήκα)

2007-06-12T02:27:00.000+03:00

Ζήσε μονάχα τη στιγμή και ασε το μετά

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ΄ρθει

Life is what happens while you are busy making other plans

Which side are you on, boys and girls? Εγώ νομίζω οτι όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, the truth lies in between...

Δεν μπορείς να ζεις μόνο στο τώρα και να μη σκέφτεσαι το αύριο ή να μη θυμάσαι το χτες, ούτε μπορείς να ζεις σε μια κατάσταση αενάου προσμονής (τί είπα πάλι;;;) και τέλος, τί θα γίνει; Δε θα προγραμματίζουμε τίποτα μα τίποτα στη ζωή μας;

Απο την άλλη δε λέει να χάνεις το τώρα αγωνιώντας για αυτό που "μπορεί" να γίνει αύριο, είναι ωραίο να ζεις αισιοδοξώντας οτι υπάρχουν κι άλλα, ακόμα πιο ωραία, τα οποία όπου να 'ναι έρχονται, και τέλος, δε νομίζω οτι θες να δεις το έργο 'η ζωή που περνά και χάνεται'...

Τείνω επομένως να καταλήξω οτι διαλέγουμε το κατάλληλο ανάλογα με την περίπτωσή μας, ανάλογα με τη φάση στην οποία βρισκόμαστε...

(Απεφάνθη η proserpina - ο Μέγας Χατμάνος μίλησε, ουγκ)

Allons enfants!

2007-06-04T20:39:00.000+03:00

Εισαγωγή

Ελα, ελα πάμε λίγο γρήγορα να προλάβουμε, το βλέπω το μαύρο σκυλί, έρχεται σε λέω! Λοιπόν, τα λέω γρήγορα γιατί δεν ξέρω πότε θα με πετύχει: Αφορμή για αυτό εδώ το ποστ (κάτι μου θυμίζει αυτή η εισαγωγη...) στάθηκε ενα βιντεάκι που είδα στον Ιππότη και το οποίο είναι το κλιπ ενός πανέμορφου τραγουδιού του γάλλου (σικελικής καταγωγής) Calogero (στίχοι εδώ)

Το τραγουδάκι πηγαίνετε να το δείτε, είναι πολύ ωραίο σας λέω και όπως θα δείτε και στο ποστ, θα σας θυμίσει κάτι, για την ακρίβεια το τραγούδι που ακούγεται στο ακριβώς αποκάτω βιντεάκι (αμααν βρε Μιχαλάκη αγόρι μου! Δεν έφτανε που αντέγραψες το ρεφρέν, έπρεπε να βάλεις και αυτά τα βιολιά στην αρχή λες και θα βγει ο Frankie και θ' αρχίσει να τραγουδάει When I was seventeen, it was a very good year, it was a very good year for small town girls and soft summer nights (οκ, οκ, το κόβω εδώ))

Ο Calogero αν τον θυμάστε ειναι αυτός που με τον Passi έλεγε το Face a la mer:

Κυρίως θέμα

Και μετααα λοιπόν, μου ξανάρθε το κόλλημα της francophonie και άρχισα να ψάχνω βιντεάκια και έπεσα πάνω στο επόμενο, καταπληκτικό, υπέροχο, τέλειο λέμε βιντεάκι του Yann Tiersen (αν σε μερικούς φαίνεται υποτονικό στην αρχή - αν είναι δυνατόν δηλαδή, αλλά τεσπαν - κάντε λιιγο υπομονή ως το 1:42, στίχοι εδώ, και αν βγάλετε άκρη, μου το λέτε)
Πωωωωω...Πωωωωωωωωωω...Δε μπορώ να πω τίποτ' άλλο :-| respect

Επίλογος
Και ας κλείσουμε με κάτι παλιό και δοκιμασμένο, κάτι κλασσικό και ... κυρίες και κύριοι, Jacques Brel και Ne me quitte pas. Προσοχή! Αν κάποιος το βρίσκει αηδιαστικό να βλέπει έναν άσχημο τύπο να τραγουδάει, παπί στον ιδρώτα απο την ερμηνεία (ή απο την έλλειψη air conditioner, δεν ξέρω, δε νομίζω να είχαν τότε τέτοια, βέβαια θα μου πεις, οι ανεμιστήρες δεεεν είχαν ανακαλυφθει; Τεσπαν, ας μη το ξεφτιλίσω κι άλλο), αν λοιπόν ξαναλέω σας ακούγεται λίγο αποκρουστικό, αλλάξτε καρτέλα στον μοτζίλα, παράθυρο στον εξπλόρερ (οκ, το ξέρω οτι έχει κι αυτός καρτέλες τώρα), κολλήστε ένα post-it στην ανάγκη πάνω στη φάτσα του, ακούστε όμως το τραγούδι...

Κεντρικό νόημα

Διότι Tiersen δεν είναι μόνο η Αμελί...

Για την Αμαλία

2007-06-01T08:32:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

[16:19]

2007-05-24T02:19:00.000+03:00

Καλοκαίρι. Βράδυ. Αργά. Πολύ αργά. Νυχτερινό πλοίο για το νησί. Αυτή στέκεται στο κατάστρωμα, ακουμπισμένη στα κάγκελα κοιτάει τη θάλασσα. Βάζει το χέρι στην τσέπη και βγάζει το άσπρο iPod. Το βλέμμα της καρφώνεται στη φωτεινή οθόνη, το μόνο φωτεινό πράγμα στη μαυρίλα που την περιβάλλει: νιώθει σα να έχει κλείσει τα μάτια της, είναι σα να πετάει στο διάστημα. Μαύρος ο ουρανός, μαύρη και η θάλασσα, μόνο ο ήχος που κάνει το νερό όταν κάτι το διαπερνά. Ξεκλειδώνει, γυρίζει μερικές φορές το clickwheel, οπα, εδώ είμαστε. Archive, Again.

[0:00] Ο ήχος της σειρήνας του πλοίου ηχεί ξανά στα αυτιά της όπως μερικές ώρες πριν που ανέβαινε φουριόζα τις σκάλες - τελευταία πρόλαβε να μπει, λίγο πριν σηκωθεί η πόρτα. Πόσα msec χρειάζονται για να πάρεις μια απόφαση; Μήπως να ρίξουμε λίγο τη μονάδα μέτρησης; μsec μήπως θα ήταν πιο ακριβές; Ή μήπως η "στιγμιαία" απόφαση δεν ήταν και τόσο στιγμιαία τελικα; Μήπως ήταν χρόνια και όχι υποδιαιρέσεις του δευτερολέπτου;

[0:29] Τα δευτερόλεπτα περνούν, η φωνή του Craig ηχεί μέσα στο κεφάλι της You're tearing me apart, crushing me inside. You used to lift me up, now you get me down. If I was to walk away from you my love could I laugh again ? If I walk away from you and leave my love could I laugh again ? Again, again... Πώς λέμε "ήταν τόσο στεναχωρημένος που δεν μπορούσε να κλάψει;" Ε, εδώ είμαστε αρκετά σκαλιά πιο πριν, στο "ήταν τόσο στεναχωρημένη που δεν μπόρεσε να ξαναγελάσει"... Αυτοί, πώς έφτασαν αλήθεια εδώ; Αυτός, πώς έφτασε απο τη διαφορά του να φοβάσαι μη σου φύγει ο άλλος στο να φοβάσαι μη σου μείνει, που λέει και ο αστυνόμος Χαρίτος; "Δεν ένιωθε πια όπως πρώτα", η δικαιολογία που της είπε. Αχ, το έχει ξαναδει αυτό το έργο...Πώς το έλεγε εκει ο Karl: But...but, the heart wants what it wants! Δε τη χώνευε τη Susan αλλά οφείλει να την παραδεχτεί τώρα: Yeah, well, my heart wants to hurt you, but I'm able to control myself! O Craig συνεχίζει You're killing me again. Am I still in your head ? You used to light me up; now you shut me down

[2:30] Ο ήχος απο τη φυσαρμόνικα την κάνει ασυναίσθητα να πιάσει τη μικροσκοπική μπλε φυσαρμόνικα που κρέμεται στο λαιμό της. Πόσο θα ήθελε να μπορουσε να παίξει αυτό το μοτιβάκι τώρα...

[4:41] Το μπάσο τη βγάζει απο τις σκέψεις της. Σηκώνεται απο την κουπαστή και αρχίζει να περπατάει μόνη της μέσα στο σκοτάδι. Θέλει να ανέβει στο ψηλότερο κατάστρωμα, να φτάσει δίπλα στα φουγάρα αν γίνεται. Θα κάτσει κόντρα στον άνεμο και θα κοιτάξει απο εκεί ψηλά το μαύρο πέλαγος. Φτάνει πάνω και αρχίζει να χορεύει μόνη της

[7:15] I used to lift you up. Now I get you down Ωπ, για δες για πότε αντιστράφηκαν οι ρόλοι...Άλλα μας έλεγες προς το τέλος του [0:29]...Ή μήπως είναι η δεύτερη όψη του ίδιου νομίσματος;

[10:36] Ο άνεμος που φυσά συντονίζεται με το αρμόνιο. Έβγαλε κρύο, κουμπώνει βιαστικά το μπουφαν της.

[10:29] Ο ήχος απο τα ακουστικά έχει σχεδόν σβήσει. Ησυχία. Ησυχία. Μόνο ο ήχος των κυμάτων ξανα

[11:36] Αρχίζει να ξημερώνει, και ταυτόχρονα δειλά δειλά ακούγονται οι νότες του δεύτερου μέρους του κομματιού. Το σκοτάδι διαλύεται σιγά σιγά. Χαμογελάει. Χαμογελάει. Συνεχίζει να χαμογελάει

[12:42] Πάμε πάλι τα ίδια You're tearing me apart. With you close by I'm dazed in madness. Can't lose this sadness Οχι. Οχι. Οχι. Δε θα τρελλαθούμε κιόλας. Όχι. Θα τη χάσει αυτή τη sadness, no offence Craig, I'm sorry. Θα στο χαλάσω εδώ dear. A new day has come που λέει και η Celine. Μα, αν είναι δυνατόν, που τη θυμήθηκε την αχώνευτη σε μια τέτοια στιγμή; Γελάει, ο αυτοσαρκασμός ήταν πάντα το δυνατό της σημείο. Τώρα που το σκέφτεται, ήταν η κατάλληλη στιγμή να τη σκεφτεί. Οι πεντε αυτές της λέξεις, λένε τα πάντα. Θυμίζουν και ολίγον απο το alter ego της που αρνείται να αποδεχτεί, τη Σκάρλετ Ο' Χάρα: αύριο είναι μια νεα μέρα. Οκ, λοιπόν, το αύριο έφτασε. Μόλις

[13:32] Βγάζει τα ακουστικά, 2:47 πριν το τέλος του τραγουδιού. Δε θέλει να ακούσει παρακάτω. Δε χρειάζεται να ακούσει παρακάτω. Δε τη νοιάζει πια.

Βάζει το iPod στην τσέπη ξανά χωρίς καν να το κλείσει. Κατεβαίνει και κατευθύνεται προς την καμπίνα της. Χαιρετάει τον μπάρμαν που σκουπίζει νυσταγμένος ενα ποτήρι, μπαίνει στο δωμάτιό της και όπως είναι με τα ρούχα πέφτει στο κρεββάτι. Κουκουλώνεται μέχρι πάνω. Απο τα ακουστικά βγαίνουν οι πρώτες νότες του επόμενου τραγουδιού στην playlist που είχε φτιάξει Just give me a reason, some kind of sign I'll need a miracle to help me this time I heard what you said, and I feel the same I know in my heart that I'll have to change Even the stars look brighter tonight Nothing's impossible

Μπορεί ένα ξημέρωμα να θεωρηθεί miracle;

===================================================
(Περιμένω ακόμα τις ιστορίες μερικών απο εσας, επειδή όμως δεν άντεχα άλλο, ήθελα να το δημοσιεύσω (!), διαβάστε τώρα και έρχονται και τα υπόλοιπα. Ο τίτλος είναι μια ευγενική προσφορά του Ομίλου Narita)

Hear and tell

2007-05-19T16:05:00.000+03:00

Χάρη στην unlearn θυμήθηκα ενα καταπληκτικό κομμάτι που είχα πρωτοακούσει απο τη συλλογή The strength of whispers του Παπασπυρόπουλου, το Rapunzel των Novak. Τώρα όμως πρόσεξα τί λένε οι στίχοι, για δείτε κι εσείς:

Αυτό μου θύμισε κάτι που έκανα απο μικρή, ιδίως όταν έπαιζα κάποιο κομμάτι στην κιθάρα: έφτιαχνα εικόνες και ιστορίες. Όταν τα μπάσα χτυπούσαν δυνατά φανταζόμουν οτι κάποιος μιλούσε έντονα, όταν έπαιζα piano ήταν σα να σιγοψυθίριζαν κουτσομπόλες κυρίες ή κορίτσια έλεγαν τα μυστικά τους, στο forte κάποιος φώναζε "αφήστε με, θέλω να το πω!". Μεγαλώνοντας και παίζοντας πιο ενδιαφέροντα κομμάτια άρχισαν να αλλάζουν κάπως και οι εικόνες: στο Verano Porteno του Piazzolla είναι δύσκολο να μη φανταστείς ενα ζευγάρι να στροβιλίζεται χορεύοντας τάνγκο σε κάποιο δρομάκι του Μπουένος Άιρες, στα πρελούδια του Μπάχ φαντάζεσαι τύπους με άσπρες μακριές περούκες να δοκιμάζουν τα όργανα πριν παίξουν τη σουίτα προς τιμήν του βασιλιά.

Και όχι μόνο: έχοντας ακούσει για παράδειγμα μια τζαζ ορχήστρα ανακατεμμένη με αφρικανικά όργανα να παίζει κάποιο κομμάτι του Μπάχ, την επόμενη φορά που θα το παίξεις αρχίζεις να τονίζεις διαφορετικά, να το βλέπεις κάτω απο ένα άλλο πρίσμα, τελείως διαφορετικό απο αυτό που είχες συνηθίσει. Έχοντας ακούσει το Nothing else matters των Mettalica απο συμφωνική ορχήστρα, ή προσέχοντας τα βιολιά και τα τσέλα στο Eleanor Rigby η έννοια της μελωδίας αποκτά μια άλλη διάσταση.

Το θέμα όμως άλλο ήτο: τα πρώτα αυτά λόγια του Rapunzel μου θύμισαν και κάτι άρθρα στο πρώτο περιοδικό που είχε βγάλει η Καθημερινή, πριν το Κ νομίζω, ή ήταν η πρώτη μορφή του Κ (δε θυμάμαι) όπου είχε φανταστικές ιστορίες με βάση κάποιο τραγούδι. Μια θυμάμαι χαρακτηριστικά, που ήταν με μια κοπέλα και ενα νεαρό, στο τραίνο, και το τραγούδι που "έπαιζε απο πίσω" ήταν το Goodbye των Archive. Και ερχόμαστε, επιτέλους, στο κυρίως θέμα του ποστ, το οποίο είναι: οι Novak ακούγοντας τη μουσικούλα στο εν λόγω άσμα έφτιαξαν αυτές τις εικόνες

...εσείς, τί παραμύθια φτιάχνετε με τα αγαπημένα σας τραγούδια;

====================================================

Όροι συμμετοχής: Ακούτε το αγαπημένο σας τραγούδι/μουσικό κομματι και φαντάζεστε μια ιστορία, ενα παραμύθι. Κάθεστε αμέσως κάτω και το γράφετε, σε πακέτο τσιγάρων, σε palmtop, σε molesκine, σε ο,τι σας βρίσκεται τέλος πάντων. Φτάνετε σπίτι, ανοίγετε τον blogger και το γράφετε και ηλεκτρονικώς. Στη συνέχεια, ό,τι θέλετε. Είτε μου τα στέλνετε να τα δημοσιεύσω εγώ, ή τα δημοσιεύετε στο μπλογκ σας, ενημερώστε με όμως για να βάλω λινκ στο ποστ σας. Δεν είναι ανάγκη να είναι ιστορία με συνοχή, με αρχή, μέση και τέλος - μπορείτε να γράψετε και σκόρπιες εικόνες. Ή να βάλετε και εικόνες, πραγματικές. Έχετε απεριόριστο αριθμό συμμετοχών.

Προσεχώς στο "Ο εφιάλτης της Περσεφόνης": Το παραμύθι μου by proserpina - τώρα υπο ποία μουσική υπόκρουση, δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Οχι, για να μη λέτε οτι βαριέμαι και οτι μαζεύω ποστ άλλων για να κάνω δικό μου ποστ!

ΥΓ1 Τί τα ήθελα τα πολυτεχνεία, επιμελήτρια εκδόσεων έπρεπε να γίνω

ΥΓ2 Ε, λέμε και καμμιά βλακεία να περνάει η ώρα

ΥΓ3 Για τους στίχους του Rapunzel διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, παντού αυτούς βρήκα αλλά, ειδικά στην τρίτη γραμμή απ' το τέλος, δεν καταλαβαίνω τί λέει, τζαμπα το πήραμε το proficiency

Ερωτηματολόγιο

2007-05-17T12:58:00.000+03:00

Ύστερα απο πρόσκληση των apomakria, germanos, gkriniaris, narita, pieta, testing-tf, unlearn κάνω επιτέλους το πολυθρύλητο τεστ. Δεν είχα καμμιά όρεξη να το κάνω, ύστερα όμως σκέφτηκα οτι είναι γαϊδουριά προς εσας που με καλέσατε,και finally I crossed the Rubicon. Άντε να δω τί θα καταλάβετε, άντε να δω...Το έχω γράψει εδω και τρεις μέρες, αλλά το έκτακτο δελτίο μας έκοψε, ε, και, μιας και δεν έχω μαζέψει άλλα ποστς για το αφιέρωμα, το ανεβάζω τώρα γιατί θα μπαγιατέψει πια, τόσο καιρό στη συντήρηση.

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Απόλυτη; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Στιγμές ευτυχίας για μένα είναι εκείνες που θα με κάνουν να κλείσω τα μάτια και να χαμογελάσω, να πάρω βαθιές ανάσες, είναι οι στιγμές εκείνες που νιώθω οτι η ψυχή μου πετάει σε "ψηλότερα" στρώματα. Μπορεί να είναι η θέα της θάλασσας, η συζήτηση τα βράδια του καλοκαιριού με φίλους μέχρι αργά, ενα ηλιοβασίλεμα, η θέα των λουλουδιών στη βεράντα μου, μια βόλτα με το αυτοκίνητο, ενα τραγούδι. Είναι οι στιγμές που θα με κάνουν να γελάω σα χαζό και να λέω συνέχεια "τι ωραία! μα, τι ωραία!"

2. Τι σας κανει να σηκώνεστε το πρωί;

Κάποιες φορές η προσμονή γι' αυτό που θα συμβεί (αμα είναι πχ να πάω καμια εκδρομή). Αλλιώς, τίποτα - πάλι καλά που το ξυπνητήρι του κινητού μου χτυπάει συνέχεια μέχρι να το κλείσω, και μετά απο 9 λεπτά ξαναξεκινάει.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπασατε σε γέλια;

Η τελευταία πρέπει να ήτο διαβάζοντας κατι σε κάποιο μπλογκ, ή σε κάποια συζήτηση στο msn, ή η ανταλλαγή απο ατάκες του Αστερίξ με τα αδέρφια μου ("θα το κάνεις αυτο;" "σωποδήποτε!" "παστούλες; θέλουμε και παστούλες;" "της φυλακής τα σίδερα" κλπ)

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Αν κρίνω απο αυτό που μου λεει σε κάθε αφορμή η μάνα μου, "πολύ απότομη είσαι βρε παιδί μου...πολύ αυστηρή" (μη σας ξεγελάει η φάτσα μου, εμπιστευθείτε τη mother) (ναι, λες κι έχετε δει τη φάτσα μου, αλλά τεσπαν)

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Το παραπάνω νομίζω. Μπα, τώρα που το βλέπω, λάθος έγραψα απο πάνω. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι μμμμ δε μου 'ρχεται τίποτα (πόσο καιρό έχεις να κάνεις αυτοεξέταση είπαμε;) Τώρα που το ξανασκεφτομαι, πρέπει να είναι το οτι όσα με ενοχλούν συνήθως τα κρατάω μέσα μου, μαζεύω, μαζεύω, φορτώνω σιγά σιγά και αλίμονο σε όποιον είναι μπροστά μου όταν σκάσει η βόμβα.

6. Σε ποιά λαθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκια;

Α, εύκολο αυτό: σ' αυτά που έγιναν απο άγνοια αλλά με καλή διάθεση. Τί να πεις σ΄αυτές τις περιπτώσεις...ε, λες, "δεν ήξερε". Βέβαια μερικές φορές που θα "έπρεπε" να ξέρει και δεν έμαθε...τι να πω. Και στα δικα μου βεβαίως, βεβαίως.

7. Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Κάτι σε Άλμπερτ Σβάιτσερ μου κάνει εδώ...δεν ξέρω αν μετράει.

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Όλοι αυτοί που δεν το βάζουν κάτω, που ψάχνονται, που φέρονται με αληθινή ευγένεια και που πολεμούν για τα ιδανικά τους.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Μέχρι στιγμής, Πάτμος.

10. Οι αγαπημενοι σας συγγραφείς;

Ντοστογιέφσκυ, Καρυστιάνη.

11. Ποιά αρετή προτιματε σ' εναν άντρα;

Ε, μα τί ερωτήσεις είναι αυτές; Τι να πω τώρα; Αρετή...Την αποφασιστικότητα

12. ... και σε μια γυναίκα;

Την κατανόηση και τη διάκριση.

13. Ο αγαπημενος σας συνθετης;

Ώχου, εναν μόνο; Δε μπορώ. Αντε, λεω Γιαν Τιρσέν (στα ελαττώματα πρέπει να βάλω και τη γκρίνια με φαίνεται)

14. Το τραγουδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Αναλόγως τα κέφια, όποιο μου έχει κολλήσει εκείνη την εποχή.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ααα, "Το καπλάνι της βιτρίνας" της Άλκης Ζέη, στο δημοτικό.

16. Η ταινία που σας σημαδεψε;

Η Νοσταλγια του Ταρκόφσκυ.

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Έχω χάσει λίγο τη μπαλα με τη ζωγραφική τον τελευταίο καιρό, ας πω Σεζαν.

18. To αγαπημενο σας χρώμα;

Δύσκολη ερώτηση, το πράσινο νομίζω (και το μπλε)

19. Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Απο επιτυχίες στον πνευματικό τομέα δεν έχω κ τίποτα να επιδείξω με φαίνεται, στον τομέα της δουλειάς τώρα είμαι ικανοποιημένη απο τα πτυχία που έχω μαζέψει (τι θα τα κάνω δεν ξέρω). Στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων θέλω λίγη δουλειά ακόμα.

20. Το αγαπημενο σας ποτό;

Μμμ, δεν πίνω, ο καφές μετράει; Άντε, το Baileys και το Havana Club (σπάνια)

21. Για ποιό πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για το ελάττωμα της ερώτησης 5 και για τη δειλία που με πιάνει ώρες ώρες.

22. Τι απεχθανεστε περισσότερο απ' όλα;

Τη μετριότητα.

23. Οταν δεν γραφετε, ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Όταν δε γράφω; Καλό κι αυτο! Να παίζω κιθάρα και να πίνω καφέδες.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Οτι πλησιάζω τα εικοσιπέντε, χρονολογία ορόσημο για μενα, και ακόμα δε με βλέπω να έχω φτάσει εκεί που ήθελα.

25. Σε ποια περίπτωση επιλεγετε να πείτε ψέμματα;

Σε καμμία. Εκ των υστέρων βέβαια ανακαλύπτω οτι ασυναίσθητα ωραιοποίησα την πραγματικότητα, ή δεν παραδέχτηκα ευθαρσώς κάτι...μετράνε κι αυτά. Είμαι οπαδός της αλήθειας, θέλει όμως και μια διάκριση το θέμα: δεν πας, για παράδειγμα, σε εναν άρρωστο, απελπισμένο, να του πεις αναλυτικά τί έχει και τί περιθώριο ζωής έχει, χωρίς να σε έχει ρωτήσει μάλιστα. Θέλει το σωστό timing και η αλήθεια...

26.Ποιό είναι το μότο σας;

Μότο; Είχανε και μότο την εποχή του Προυστ; Τεσπαν. Δεν ξέρω. Μαλλον το you could have it so much better - if you tried και ολόκληρο το Les jours tristes τρομεροί στίχοι, ταυτίζομαι απόλυτα (και τώρα μπορείτε να αναφωνήσετε εν χορώ, "ψωωωνιο")

27. Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Ήρεμα. Έχοντας εκπληρώσει τους στόχους μου. Περιτριγυρισμένη απο πρόσωπα που αγαπώ.

28. Εάν συνεβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θελατε να σας πεί;

Απο δω, παιδί μου, απο δώ (κανε όνειρα proserpina)

29. Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρισκεστε αυτόν τον καιρό;

Λιγο ακόμα, να ανεβούμε, λίγο ψηλότερα, λιγο ψηλότερα, λιγο ψηλότερα.

The end.-

======================Update=========================

Μπαρδόν, ξεχάστηκα: καλώ τη gogo και όποιον άλλο θέλει να κάνει το τεστ

Το πήραμε!

2007-05-15T23:47:00.000+03:00

Διακόπτουμε τη ροή του προγράμματος για να ενημερώσουμε το αγαπητό κοινό για τις εξελίξεις στο θέμα των αγγλικών. Μας μιλάει η ανταποκρίτρια Σερη Βουρκάνη.

Αγαπητοί τηλεθεατές είμαστε στο σπίτι της proserpina και ακούτε τι γίνεται:

proserpinaaaa, εισαι τρέλλααα,
με το ECPE στη φανέλααα (x10)

Κερνάω γλειφιτζουράκι!!! (δεν προλαβαίνω να φτιαξω γλυκο, επιφυλάσσομαι όμως)

0 comments - Part II

2007-05-13T22:56:00.000+03:00

Επιμένουμε στο αφιέρωμά μας στα "ταπεινά και καταφρονεμένα" των ποστς, και ξεκινάμε με ενα κείμενο του street spirit το οποίο εντάσσεται στην κατηγορία "Δεν ξεχνώ"

Δεν μπορείτε να καταλάβετε, άλλο να ακούτε για την έκρηξη και άλλο να την ζείτε την έκρηξη, είπε μια τρεμάμενη φωνή ενός μάρτυρα, στην ηλίθια ερώτηση του δημοσιογράφου τι νιώσατε στην έκρηξη... Το Λονδίνο βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ίσως να θυμίζει κάτι από τότε που έπεσαν οι βόμβες του Χίτλερ. Η φρίκη κάνει τουρισμό στο Λονδίνο. Οι μεγάλοι της G8 με στόμφο βγήκαν να μιλήσουν για τη συνέχιση του πολέμου κατά της τρομοκρατίας... Μα καλά δεν βλέπουν, δεν ακούν;;;; Αλήθεια ποιοι είναι οι τρομοκράτες;;;; Ξεχάσανε τα περί φτώχειας, τα περί περιβάλλοντος και το 'ριξαν στην ασφάλεια... Ίσως αυτό να τους ενδιέφερε έτσι και αλλιώς...
Η βία φέρνει μόνο βία και λειτουργεί σαν αλυσιδωτή αντίδραση... Όλοι έχουν δίκιο και όλοι άδικο... Απόγνωση... Φόβος... Ασφάλεια... Ελευθερία... Πόνος... Φρίκη... Έλεγχος... Τρόμος... Ανασφάλεια...
λέξεις που θα μας απασχολήσουν για κάμποσο καιρό, λέξεις που μπορεί να ξυπνήσουν τους χειρότερους εφιάλτες μας... λέξεις που θα μας προβληματίζουν... καλώς ήλθατε στο μέλλον...

ΥΣ: Ένας φίλος έχει συγκεντρώσει ένα πολύ καλό υλικό...

Συνεχίζουμε στο ίδιο στυλ, περνάμε όμως στην κατηγορία "ας εblogίσουμε τα γένια μας"

Είδες τελικά, που αυτά που γράφει η Μαρίνινα δεν είναι και τόσο επιστημονική φαντασία; Τρομακτικό...

Αν τυχόν δε σας ανοίγει το λινκ, πρόκειται για την περίπτωση του πράκτορα Λιτβινένκο, όπου για μια ακόμη φορά δε θα μάθουμε τί έγινε: ο πρωθυπουργός τον έφαγε, η καγκεμπέ τί ρόλο έπαιξε, ο ιταλός σύνδεσμός του τον πούλησε, μήπως δεν είναι και τόσο αθώος όσο δείχνει; Άλλο ενα άλυτο μυστήριο, μπαίνει στο αρχείο του υποσυνειδήτου μας κι αυτό, οπως και το Σάμινα, το αεροπλάνο της Helios, η υπόθεση της Βόνταφον, το κρουαζιερόπλοιο και πολλά πολλά άλλα. Να θυμίσω εδώ τη ρήση του Καμιλέρι ο οποίος σε ένα βιβλίο του λέει οτι αν θες να θάψεις ενα θέμα, κάνε όσο πιο πολλή φασαρία μπορείς στην αρχή - σιγά σιγά ο κόσμος θα βαρεθεί, θα αηδιάσει και δε θα θέλει ούτε να ακούει γι' αυτό...

Το επόμενο ποστ είναι απο την unlearn. Όταν το διάβασα έμεινα ολίγον τι, είναι σε διαφορετικό στυλ απο αυτό που μας έχει συνηθίσει και είναι ένα αρκετά παλαιό κείμενο - προσέξτε την ημερομηνία στο τέλος

Οι δύο εικόνες που στοιχειώνουν το μυαλό μου είναι ο δυστυχισμένος άγγελος, που κλαίει στην άκρη της λίμνης και ο θλιμμένος πιανίστας, που σπρώχνει στην άκρη τη δυστυχία του και ανοίγει το καπάκι του πιάνου του, χαϊδεύει μια φόρα τα πλήκτρα και αρχίζει να παίζει αποφασιστικά.
Παίζει τόσο όμορφα, που ακόμα και τα αηδόνια σταμάτησαν το τραγούδι τους για να τον ακούσουν.
Παίζει τόσο όμορφα, που όταν τον ακούει ο άγγελος της λίμνης προσπαθεί να κουνήσει τα σπασμένα του φτερά και αρχίζει να χορεύει.

Και παίζει ο πιανίστας...
Και χορεύει ο άγγελος...

Ως που τα χέρια του πιανίστα πονάνε,
τα δάχτυλά του σπάνε,
τα φτερά του αγγέλου πέφτουν τελείως,
ο άγγελος λιποθυμάει ξεθεωμένος
και ο πιανίστας, εξαντλημένος,
ξεψυχάει πάνω στα πλήκτρα του.

Και η εικόνα αλλάζει...

Τώρα υπάρχει ένας πεθαμένος πιανίστας με κομμένα δάχτυλα, ξαπλωμένος πάνω στα πλήκτρα του σκονισμένου πιάνου του.
Και ένας άγγελος χωρίς φτερά, που αργοπεθαίνει μακρυά από τη λίμνη της δυστυχίας του.

(28-9-2000)

Το βαρύναμε κάπως το κλίμα, σας έχω όμως τον καλύτερο για να το ελαφρύνει: σε ποιό μέρος χάνουμε (ε, καλά, περίπου) τη βαρύτητά μας; Στη θάλασσα! Ακολουθεί λοιπόν ο snikolas ο οποίος αφηγείται μια κατάδυση στο απέραντο γαλάζιο και τη συνάντησή του με ενα ναυάγιο, τον προπερασμένο Οκτώβριο.

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν γεμάτο! Το Σάββατο, έκανα μια βουτιά στα 40m, όπου και επικρατεί το απέραντο γαλάζιο! Είναι απίστευτη η αίσθηση του να μην βλέπεις την επιφάνεια.

Όσο για την Κυριακή, επιτέλους, μετά από πολλές φορές αναβολή λόγο καιρού, βουτιά σε ένα ναυάγιο, το “Μυτιλήνη”. Ένα μικρό εμπορικό πλοίο, που βούλιαξε το φθινόπωρο του 1961 , 2 ναυτικά μίλια βορειοανατολικά της ακτής του Σάνη. Το “Μυτιλήνη” ήταν ένα μικρό ποταμόπλοιο που κατασκευάστηκε το 1941. Αργότερα υπέστη μετατροπές για να μπορεί να κάνει το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη – Μυτιλήνη. Κατά την διάρκεια μιας καταιγίδας, ένα μεγάλο κύμα πέταξε το πλοίο στην ακτή, το έσυρε στα βράχια και το ξαναπέταξε στο νερό. Ευτυχώς το πλήρωμα δεν έπαθε τίποτα, αλλά το φορτίο χάθηκε στην θάλασσα. Τώρα, το “Μυτιλήνη” μας περιμένει ήσυχα στα 18m βάθος προσφέροντας μας ένα όμορφο θέαμα.

Να προσθέσω εδώ οτι το ποστ αυτό ακολουθεί ενα άλλο ποστ, την ίδια μέρα, στο οποίο έχει και φωτος απο το ναυάγιο, το λινκ όμως δε μπορώ να σας το δώσω διότι έχει 6 σχόλια (ααα, τους κρατάμε τους τύπους εμείς εδώ loooool)

Και για τέλος σας έχω exitmusician ή αλλιώς το alter ego του Γκαστόνε

Αποτελεί αξίωμα ότι η κατάρα της γκαντεμιάς θα εμφανιστεί σε εκείνον που την κατέχει τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Χαρακτηριστικές εκφάνσεις είναι να ψάχνεις μισή ωρα για παρκάρισμα, να βρίσκεις 5 στενά μακριά και γυρνώντας στο σπίτι να έχουν αδειάσει 3 θέσεις ακριβώς από κάτω, ή να τελειώνει η εφημερίδα/ο γύρος/τα εισητήρια τη στιγμή που φτάνει η σειρά σου. Αυτές οι εκφάνσεις της γκαντεμιάς, παρότι εκνευριστικές όταν συμβαίνουν, δεν αφήνουν κατάλοιπα και κρίματα. Είναι όμως ορισμένες στιγμές που μένουν χαραγμένες, με ένα μεγάλο "γιατί;" να πλανάται χωρίς ποτέ να πάρει απάντηση.

Οι δικές μου τρεις ξεχωριστές στιγμές γκαντεμιάς όλως τυχαίως αφορούν πρόσωπα που ανήκουν στον ευρύτερο χώρο των τεχνών. Μάλιστα έτυχαν την περίοδο που είχα μια ιδιαίτερη πώρωση με αυτά τα πρόσωπα και το έργο τους, κάνοντας την ανάμνησή τους ακόμα πιο δυσβάσταχτη:

1. Ιούλιος 2000, Rockwave Festival. Headliners οι Oasis, με τους οποίους είχα βρει την δική μου μουσική Αποκάλυψή από το 1994. Με ένα πολύ καλό line-up (Moby, Flaming Lips, Muse και Closer) η μέρα φαινόταν τέλεια. Και πραγματικά, το απόγευμα εκείνης της Τετάρτης ήταν ηλιόλουστο αλλά όχι καυτό (πράγμα περίεργο για Ιούλιο), the spirits were high και η παρέα ιδανική. Έλα όμως που τότε δεν ήμουν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με το Internet και δεν είχα διαβάσει ότι τα αδέλφια Gallagher είχαν πλακωθεί για 1574η φορά, με αποτέλεσμα ο κιθαρίστας και ως τότε αποκλειστικός συνθέτης Noel να τους παρατήσει στη μέση της περιοδείας και να πάει διακοπές (το φελέκι μου). Με το που βγαίνουν στη σκηνή και δεν είδα τον Noel έπαθα τη μεγαλύτερη ήττα της ζωής μου. Ρώτησα κάτι παιδιά δίπλα μου και μου εξήγησαν το όνειρο. Η υπόλοιπη συναυλία πέρασε με εμένα σε κατάσταση σοκ και να αναρωτιέμαι συνέχεια "γιατί ρε γαμώτο;"...

2. Σεπτέμβριος 2000, φεστιβάλ κόμικς της Βαβέλ. Επίτιμος καλεσμένος ο Κίνο, δημιουργός της Μαφάλντα (και όχι μόνο - επιφυλάσσομαι σε μελλοντικό post), την οποία διάβαζα ανελλιπώς και μετά μανίας από τις αρχές της δεκαετίας του '90. Από τα δημοσιεύματα του τύπου είδα ότι ο Κίνο θα ήταν στην έκθεση και θα υπέγραφε βιβλία μία συγκεκριμένη μέρα. Έτσι είπα να συνδυάσω την έτσι κι αλλιώς προγραμματισμένη επίσκεψή μου στην έκθεση με την παρουσία του Κίνο και στήθηκα από νωρίς το απόγευμα εξοπλισμένος με βιβλιαράκι Μαφάλντα (τόμος 12, "Νικήθαμε") για να πάρω το πολυπόθητο αυτόγραφο. Έλα όμως που η ώρα περνούσε, εγώ είχα περιορισμένο χρόνο και ο Κίνο δεν ερχόταν... Είχα γυρίσει την έκθεση 120 φορές, μπορούσα να την ξαναστήσω από μνήμης αν με άφηνες, αλλά ο Κίνο πουθενά. Τελικά αναγκάστηκα να φύγω με βαριά καρδιά αφού είχα καρα-στήσει την κοπέλα μου ή οποία ομολογουμένως με περίμενε υπομονετικά. Την επόμενη μέρα διάβασα ότι ο Κίνο είχε φτάσει στην έκθεση λίγη ώρα μετά που έφυγα προκειμένου να μπορέσει η... Νατάσα Καραμανλή (née Παζαΐτη) να τον συναντήσει...

3. Ιούνιος 2002, Στοά του Βιβλίου. Ομιλία του Μάριο Βάργκας Γιόσα και παρουσίαση του νέου βιβλίου του "Η γιορτή του τράγου". Πετούσα στα ουράνια για 2 εβδομάδες, τεράστια χαρά να βλέπεις τον αγαπημένο σου συγγραφέα, τον μύθο της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας alive and kicking, και όχι μόνο αυτό αλλά να έχεις την ευκαιρία να του πάρεις και αυτόγραφο. Έφυγα νωρίτερα από τη δουλειά προφασιζόμενος ραντεβού με γιατρό και με το "Η πόλη και τα σκυλιά" ανά χείρας έτρεξα στη Στοά του Βιβλίου. Έπιασα θέση πίσω από τους πολυ(α)σήμαντους που πάντα πιάνουν τις πρώτες θέσεις (αμφιβάλλω αν η Μιλένα Αποστολάκη ήξερε τον Γιόσα αλλά τέλος πάντων) και το ελληνικό λογοτεχνικό κατεστημένο που του έκανε τη χάρη να παρευρεθεί στην ομιλία του και όλα καλά. Συναρπαστική η ομιλία (αν εξαιρέσει κανείς τους τύπους που και καλά έκαναν ψαγμένες ερωτήσεις αλλά περισσότερο τους εαυτούς τους προσπαθούσαν να δείξουν) αλλά αν δεν έχεις κάτι στο χαρτί (i.e., αυτόγραφο) η αποστολή επετεύχθη κατά το ήμισυ. Με το τέλος της ομιλίας χώνομαι στη σειρά για αυτόγραφο, φτάνει η σειρά μου και πάνω που έχω ετοιμάσει την τέλεια ατάκα στα ισπανικά που όχι μόνο θα έκανε τον Γιόσα να μου αφιερώσει στο βιβλίο μου αλλά και να μου αφιερώσει το επόμενο βιβλίο του... γίνεται μπλακ άουτ (#%@!#&). Πάλι καλά που είχα προλάβει να ανοίξω το βιβλίο μπροστά του και έτσι έχω μια μουντζούρα που μετά από πολύ κόπο κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω και που πλέον μπορώ να πω με 99% βεβαιότητα ότι γράφει MVL, δηλαδή τα αρχικά του ονόματός του.

Τώρα που το θυμάμαι, το '93 ή '94 έχασα συναυλία της Montserrat Caballé επειδή μπήκα στο νοσοκομείο με οξεία σκωληκοειδίτιδα, αλλά αυτό δεν μου στοίχισε τόσο όσο τα προηγούμενα. Η λίστα φυσικά είναι living document και σίγουρα θα ανανεωθεί με γκαντεμιές που δεν έχουν συμβεί ακόμα...