31.1.07

Τα χάπια μουουουουουου part II

Μπορεί κάποιος καλός άνθρωπος να μου πει πως συνδυάζονται τα παρακάτω μέσα σ' ένα 24ωρο:

  • 5 ώρες φροντιστήριο
  • 1-2 ώρες διάβασμα κιθάρα (μίνιμουμ)
  • 2-3 ώρες διάβασμα για το ίδρυμα (πολύ μίνιμουμ)
  • 2 ώρες διάβασμα αγγλικά για proficiency (πάρα πολύ μίνιμουμ)
  • 4 ώρες μετακίνηση (you know, τραίνο, λεωφορείο, μετρό κλπ και, ναι, καλά διαβάσατε, τέσσερις ώρες)

Μμμ, αμα βάλεις και φαϊ, και τίποτα άλλες δουλειές που μπορεί να προκύψουν, ε, κανα τετραωράκι ύπνο τον καταφέρνω!

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά πήρα και τη λυπητερή σήμερα απο το ωδείο (είχα να πατήσω το πόδι μου κάτι μήνες αλλά βάσει κανονισμού πρέπει να τα πληρώσω όλα, βάλτε λοιπόν 130 ευρά επι 5, έτσι, μέχρι την επόμενη Τετάρτη).

Το καλύτερο όμως είναι το μέιλ που έλαβα πριν λίγο απο τον καθηγητή μου ο οποίος θέλει να συναντηθούμε προς το τέλος της εβδομάδας να συζητήσουμε για την πορεία της έρευνάς μας και να του δείξω τί έχω κάνει με τους κώδικες (εδώ γελάνε - δεν έχω κάνει τίποτα απολύτως, ακόμα παλεύω το Thinking in C++)

Πως τα 'πε το νεραϊδάκι αυτά τα χάπια; Xanax; Γιατρέέ, γράψε μου δυο τρεις κούτες...

29.1.07

Τα χάπια μουουουουουου

Είμαι στο φροντιστήριο και έχω μια μαθήτρια με μνήμη χρυσόψαρου, ηλικίας 40+, η οποία θέλει μέσα σε 20 μέρες να έχει πάρει τα Word, Excel Internet του ECDL...

Είμαι σε μια φάση νιρβάνας, δεν με ταράζει τίποτα πια, τα έχω ακούσει όλα, τα έχω δει όλα, μετά απο κάθε (τρίωρο) μάθημα έχω πονοκέφαλο και νομίζω οτι έχω πυρετό. Μιλάμε στη ζωή μου όλη δεν έχω εξηγήσει πιο αναλυτικά πως κάνουμε αντιγραφή κι επικόλληση, πως κάνουμε προεπισκόπηση εκτύπωσης (αν είναι δυνατόν), ή πως επιλέγουμε όλο το κείμενο (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ).

Μιλάμε η γυναίκα είναι τρομερή. Σήμερα έχουμε 6 ώρες μάθημα (ολογράφως εξι, δυο τρίωρα 9-12 και 5-8). Δεν αντέχώ άλλο. Θέλω να σπάσω την οθόνη. Θέλω ηρεμιστικάαααααααααααααααα

Το είχα βάλει και μετά έκανα μια βλακεία και εξαφανίστηκε, οπότε το βάζω ως λινκ

25.1.07

Αρρώστιας το ανάγνωσμα




Στην οικογένειά μου η κάθε μεταδοτική ασθένεια εξελίσσεται σύμφωνα με το φαινόμενο ντόμινο. Αυτή τη φορά η αιτία ήταν η ίωση που κυκλοφορεί, γαστρεντερίτιδα (you know, με πυρετό, vomit-μου φαίνεται λιγότερο αηδιαστική έτσι η λέξη- κλπ)


Ξεκίνησε λοιπόν την Κυριακή τα ξημερώματα ο βενιαμίν της οικογένειας, κατα τη διάρκεια της ημέρας τη σκυτάλη πήρε το δεύτερο κατα σειρά τέκνο της οικογένειας, την επόμενη κόλλησε ο προτελευταίος γιος, και την Τρίτη ήταν η μέρα για τον τέταρτο κατα σειρά και την πρωτότοκη κόρη, δηλαδή την αφεντιά μου. (αν αναρωτιέστε πόσοι είναι σ' αυτή την οικογένεια, σας πληροφορώ οτι είμαστε έξι παιδιά-δυο κορίτσια και τέσσερα αγόρια, οπότε μέχρι στιγμής έχει μείνει αλώβητη μόνο η αδερφή μου, τρίτη κατα σειρά ηλικίας)


Δεν μπορώ να πω, όλα τα είχαμε. Και πυρετό, και "εξαγωγές" (άτιμη κρεατόσουπα με ρύζι...) και ένα αίσθημα "τώρα εγώ να σηκωθώ ή θα σωριαστώ πάλι" σε συνδυασμό με το "βγάλτε αυτή την πέτρα απο το στομάχι μουουουου". Τι primperan πήρα προληπτικά, τι αφέψημα με δυόσμο (βοηθάει λεέι σ' αυτές τις περιπτώσεις), τίποτα. Τα ίδια χάλια. Όχι τίποτ΄άλλο, έχει έρθει και η μικρή ολλανδέζα στα πάτρια εδάφη για λίγες μέρες και δε θα προλάβω να τη δω! Για να μη μιλήσω για τις εκπτώσεις - αν και ύστερα απο το ποστ της
pieta θα το σκεφτώ πολύ να βγω στα μαγαζια, τουλάχιστον όχι πριν εξοπλιστώ με ικανοποιητική δόση ηρεμιστικών.


Οπότε, τί να κάνουμε οι άρρωστοι, στηθήκαμε μπροστά στο τελεβίζιον (μας είχε φέρει μια μικρή τηλεόραση η γιαγιά για να δούμε το Παραπέντε και επειδή λόγω της οικογενειακής επιδημίας δεν τολμάει να έρθει να την πάρει, την έχουμε ακόμα). Τι Κέρκυρα-ΑΕΛ είδαμε (σούπα το ματς), τι Τότεναμ-Άρσεναλ (αυτό ήταν παιχνίδι...), μέχρι και Μαρία η άσχημη είδαμε, αν και αυτό το τελευταίο, όπως και τον αγώνα της Κέρκυρας δεν αντέξαμε να το δούμε όλο.



Το κλου της υπόθεσης όμως ήταν το καλλιτεχνικό πατινάζ, που είχε στην ΕΡΤ και σχολίαζε ο κος Κωστάλας....I am speechless. Ο άνθρωπος είναι τρομερός. Καταρχήν, η φωνή του και η προφορά. Και καλά ρε παιδί μου να λέει με προφορά τα ονόματα των Άγγλων ή των Γάλλων αθλητών, άντε και των Γερμανών. Αλλά να λέει με προφορά και των Ρώσων; Και των Τσέχων, και των λοιπών σλαβο-πρωην ΕΣΣΔ χωρών; Είχα μείνει!



Πιο πολή φάση όμως είχαν οι σχολιασμοί που έκανε:


Παράδειγμα 1ο. Βγαίνει ενας, τώρα Ρώσος ήταν, Τσέχος, θα σας γελασω, να χορέψει με μουσική υπόκρουση ενα τάνγκο. Και φορούσε κάτι μαύρα με πούλιες και στρας και κάτι κόκκινα σα λειριά να κρέμονται ολούθε. Και σχολιάζει ο μεσιέ: "Ναι....Τώρα τί να πει κανείς; Μα είναι αμφίεση αυτή; Φανταστείτε αυτό τον κύριο να πήγαινε να χορέψει έτσι σε κάποιο μαγαζί που χορεύουν τάνγκο, δε θα τον δέχονταν, θα τον πέταγαν έξω! Ήθελα να' ξερα τί σκέφτονταν ο ενδυματολόγος και ο χορογράφος του όταν του πρότειναν αυτό το ρούχο"


Παράδειγμα 2ο. Αυτή τη φορά ήταν ένας Ρώσος, ο οποίος φορούσε, αν μπορείτε να το φανταστείτε τώρα αυτό, ενα πράμα σα παντελόνι ενωμένο με αμάνικο φανελάκι, μαύρου χρώματος αμφότερα, με ντεκολτέ μαργαρίτα ανοιχτό σχεδόν μέχρι τον αφαλό, και απο μέσα ρόζ πουκάμισο με λαχανί κουμπάκια και ένα λαχανί φουλάρι ριγμένο στον δεξί του ώμο... Είχαμε μείνει άφωνοι, όλη η ομύγυρη στον καναπέ. Πηγαίνουν και τα φλαμίνγκο τώρα να χορέψουν καλλιτεχνικό πατινάζ; Και ακούγεται και ο μεσιέ: "Καλά βρε παλληκάρι μου, αλλά αυτό τον φιόγκο τί τον ήθελες;"



Το φλαμίνγκο τελικά βγήκε πρώτο, τα έκανε και τα άξελ και τα τόλουπ όλα τέλεια, έκανε μάλιστα και τετραπλό τόλουπ με τριπλό αποτέτοιο συνεχόμενα - όλοι σχεδόν μποζουριάζονταν στο τετραπλό, αυτός άνετος, το έβγαλε στο τσάκα τσάκα.



Ουφ, το κούρασα μου φαίνεται το θέμα. Αααα, τώρα μου ήρθε: έχει βρει κανείς τη διαφήμιση της Aegean με το πινκ, την ψάχνω σε κανα youtube και δεν τη βρίσκω



Άντε καλή μας μέρα, και κουράγιο, αύριο είναι Παρασκευή...

20.1.07

Christina Aguilera - Hurt

Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως συγκινήθηκα. Και δε μου συμβαίνει συχνά. Πολύ σπάνια, θα έλεγα.

(η αλήθεια είναι οτι το κοριτσάκι είναι λίγο σπαστικό, και η Κριστίνα και πολύ Μέρλιν, αλλά το τραγούδι είναι τέλιο, fullpoint)

16.1.07

(Παρολίγον) επετειακό ποστ

Σήμερα παρουσίασα τη διπλωματική μου...Είχα πήξει τις τελευταίες μέρες, διόρθωνα το doc., έβαζα συμπεράσματα που δεν είχα βάλει στο τέλος των κεφαλαίων, έγραφα και ξαναέγραφα την εισαγωγή, έβαζα πράγματα στο ppt (αααχ αυτό το ppt, ούτε το γιοφύρι της Άρτας να ήταν), ενα χάλι, μαυρο. Τη μια μέρα κοιμήθηκα στις 4, τις δυο επόμενες στις 3, πρωινή έγερση στις 7-8, ωραία πράγματα... Είχα σκεφτεί οτι μόλις τελείωνα με τη διπλωματική θα έγραφα ένα "επετειακό ποστ". Ένα ποστ αφιερωμένο σε όλα αυτά που θα κάνω τώρα που τελείωσα με αυτό το βάσανο. Ήθελα να γράψω:

  • για τα μαθήματα τέννις που θα ξεκινήσω (προσπαθώ να πείσω τη gogonut να πάμε μαζί, ναι, ναι, αγαπητοί μου, στο εξωτικό Μοσχάτο έχουμε και γήπεδο τέννις!)
  • για τα αγγλικά που θα συνεχίσω (αμ πως, περάσαμε το preliminary με 30, χωρίς φροντιστήριο, πάμε να τους φάμε τώρα στο τελικό!),
  • για τις καταδύσεις που λέω να ξεκινήσω, έχω πάρει και το σχετικό βιβλίο να διαβάσω (τρέμε Νικόλα!),
  • για την κιθάρα που θα συνεχίσω (το πήραμε το πτυχίο, άντε να πάρουμε και το δίπλωμα)...για....για...
  • (ξεκόλλα proserpina, δε φτιάχνεις άλλη μια λίστα με κουκκίδες για το ppt σου!)
Δεν ξέρω όμως, αυτή τη στιγμή δε μου 'ρχεται να γράψω για τίποτα απ' όλα αυτά. Την ξαναέπαθα όπως με το πτυχίο της κιθάρας. Πριν πάω στην εξέταση σκεφτόμουν, μήνες πριν, πως θα είναι εκείνη η μέρα, πως θα παίξω, τί θα φορέσω...όταν έφτασε εκείνη η μέρα δεν είχα μυαλό να σκεφτώ τίποτα απ' όλα αυτά. Έφυγα νωρίς το πρωί για το ωδείο, στην ωραιότατη γειτονιά πίσω απο την πλατεία Βάθη, έφτασα σε μια παγωμένη αίθουσα, ξεκίνησα ζέσταμα μέχρι να έρθει ο δάσκαλός μου - εντωμεταξύ ήρθε ο άλλος που έδινε και αυτός για πτυχίο και με άγχωσε διότι έπαιζε καλύτερα. Τελικά, τέλος καλό όλα καλά, άριστα πήρα αλλά όσο να'ναι αισθανόμουν κάπως περίεργα.

Όπως λοιπόν έχετε πιθανώς καταλάβει, το σημερινό μας θέμα είναι η απομυθοποίηση. ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ. Οκ, παρουσίασα διπλωματική. So what? Ούτως ή άλλως δεν έχω τελειώσει ακόμα, έχω δυο μαθήματα να δώσω. Αυτό που έγινε σήμερα ήταν απλώς η παρουσίαση της δουλειάς που έκανα εδώ και σχεδόν δυο χρόνια (τρομακτικό έτσι; και μετά σου λένε οτι είναι ενα εξάμηνο η διπλωματική) και την οποία πιθανότατα θα συνεχίσω στο μεταπτυχιακό-διδακτορικό μου. Μια παρουσίαση στην οποία ήρθαν τρεις και ο κούκος (στην κυριολεξία), που έγινε σε τελείως οικογενειακό κλίμα και που, όπως όλες οι διπλωματικές, αξιολογήθηκε με δέκα.

ΟΚ, επειδή το τραβήξαμε πολύ το θέμα, και έχει αρχίσει να παίρνει ένα χρωματάκι προς το μαύρο (γιατί ρε παιδί μου με πιάνει αυτό το πράμα, δεν είμαι σκοτεινός τύπος κατα βάθος- Μαρία, σταμάτα, σε βλέπω που γελάς!), τ ε λ ο ς.

Αναμείνατε ανταπόκριση απο το μέτωπο του τέννις (τ' ακους Γωγω;) και των υπολοίπων. A new day has come που λέει και η Σελίν (μπα σε καλό μου, που τη θυμήθηκα αυτήν;)

(μήπως να αλλάξω χρώμα στο template; με προδιαθέτει αρνητικά μου φαίνεται!)



(άσχετο)

9.1.07

Μια ένεση αισιοδοξίας

οχι, που πάτε να με βγάλετε μανιοκαταθλιπτική...

Moby - Slipping away, έτσι για να ανέβουν λίγο τα κέφια

Αντε και αργεί το καλοκαίρι πολύ ακόμα...

5.1.07

One step too far

Μέσα στις γιορτές, τί μου ήρθε κι εμένα να διαβάσω: το Έγκλημα και Τιμωρία (you are pathetic, girl!). Δεν ξέρω, με αυτό το βιβλίο έχω μια ιδιαίτερη σχέση, όποτε λέω "τι να διαβάσω, τι να διαβάσω" αμέσως αυτό πιάνω απ'το ράφι. Ανοίγω λοιπόν και αρχίζω να διαβάζω. Και ξαφνικά μένω.


Τι να 'ναι αυτό που φοβούνται περισσότερο απ' όλα οι άνθρωποι; Το καινούργιο βήμα, την καινούργια δική τους λέξη. Αυτό είναι που φοβούνται πιο πολύ...



Μιλάμε οτι το βιβλίο το έχω διαβάσει ουκ ολίγες φορές εδω και επτά χρόνια που το έχω πάρει. Μα, ούτε μια φορά να μη το έχω προσέξει; Δεν ξέρω βέβαια αν ευθύνεται το γεγονός οτι διαβάζω γρήγορα (όοοχι, καλέ, ποιός λέει τέτοιες κακοήθειες;).

Μου έκανε πάρα πολύ εντύπωση πάντως. Δεν το είχα σκεφτεί αυτό, οτι ο μεγαλύτερος φόβος θα μπορούσε να είναι μπροστά στην προσωπική δημιουργία, στην καινούργια "δική τους λέξη" όπως λέει, στο ενα βήμα παραπάνω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλο εμπόδιο (sic) θα μπορούσε να είναι για τον άνθρωπο αυτό το ενα βήμα που θα τους οδηγήσει έξω απο τα συνηθισμένα, που θα τους πάει εκει που θέλουν αυτοί, αυτή η λέξη που θα την έχουν σκεφτεί αυτοί μόνοι τους και θα εκφράζει αυτό ακριβώς που μόνο εκείνοι αισθάνονται και μπορούν να περιγράψουν.Με έβαλε σε σκέψεις! (και μετά ήρθαν κάτι καλοί κύριοι με άσπρα ρούχα και μου έβαλαν ένα ωραίο ρουχαλάκι που κουμπώνει πίσω, άσπρο κι αυτό, και με έβαλαν σε ενα άσπρο αυτοκινητάκι, van, με μια σειρήνα πάνω) :rooooofl:

Άντε καλή μας χρονιά!

(προσπαθώ να βρω την εκτέλεση που μου αρέσει αλλα δεν τη βρίσκω, οπότε βάλτε τη μουσική με τη φαντασία σας, εγώ βάζω το στίχο: It's the first day of the rest of your life)

Το μαύρισα πολύ, χρονιάρες μέρες; (που λέει κ η γιαγιά μου)

22.12.06

Comptine d' un autre ete: L' apres midi - Yann Tiersen

Το animation είναι ψιλάθλιο, αλλά η υπόθεση, και βέβαια το κομμάτι είναι υπέροχα!

21.12.06

Moby - Why Does My Heart Feel So Bad

Το πρώτο βίντεο του Moby που είδα, αρκετά χρόνια πριν - μια εμμονή με τους εξωγήινους και το διάστημα ανέκαθεν την είχε, έτσι;

19.12.06

Dory rulz!!!


Λίγο ετεροχρονισμένο, αλλά είναι κα-τα-πλη-κτι-κο (είδατε, μπορώ να χωρίζω τις συλλαβές lol lol) : ενα τεστάκι που σας αποκαλύπτει ποιος χαρακτήρας απο το Finding Nemo είστε! Ποιός είναι Νέμο; Ποιός Ντόρι; Βρείτε το εδώ. Περιμένω αποτελέσματα!!! (εγώ πάντως βγήκα Gill, τώρα αυτό καλό είναι ή κακό, γιατρέ μου;)


14.12.06

There's a space kept in hell with your name on the seat

-Καλημέρα σας κύριε Π., ήθελα να σας ρωτήσω αν θα γίνει χαριστική στο μάθημά σας, _._._._._. (δεν ξέρεις ποτέ ποιος μπορεί να διαβάζει το blog σου)
-Πως λέγεστε δεσποινίς μου (να ρίξω κ ενα φακελωματάκι by the way)
-...
-Μάλιστα. Κοιτάξτε να δείτε, το θέμα είναι τί λέει η Σύγκλητος (
ναι, τώρα μας μάρανε τι λέει αυτή): χαριστική δικαιούται όποιος έχει δώσει το μάθημα τουλάχιστον τρεις φορές και έχει πάρει τουλάχιστον ένα τέσσερα (αυτό βέβαια κανένας άλλος καθηγητής δεν το έχει ζητήσει, αλλά τέλος πάντων - αυτό που γίνεται είναι να δίνει η γραμματεία βεβαίωση όταν χρωστάς το πολύ τρια μαθήματα, το ελέγχει απο τα αρχεία της αυτό, αλλά και υπογράφει οτι είσαι στο τελικό στάδιο της διπλωματικής χωρίς καν να σε ρωτάει - εσύ μπορεί να μην έχεις πάρει καν διπλωματική). Εσείς πόσες φορές το έχετε δώσει;
-Δυο.
-Μάλιστα. Και έχετε πάρει κάποια φορά τέσσερα;
-Όχι (
που να το καταφέρω, με τέτοια θέματα και τέτοια βαθμολόγηση).
-Μάλιστα. Δεν νομίζω λοιπόν οτι μπορώ να σας βοηθήσω
(αν και το ήθελες πααρα πολύ, το ξέρω). Ούτως ή άλλως, σε ένα μήνα είναι οι εξετάσεις (εξετάσεις στη συγκεκριμένη σχολή: τέλος Ιανουαρίου-αρχές Φεβρουαρίου έως αρχές Μαρτίου).
-Κοιτάξτε, καταλαβαίνω αλλά κι εγώ κινδυνεύω να χάσω προθεσμίες: οι εξετάσεις θα γίνουν κατα το Φεβρουάριο και μέχρι να διορθωθούν τα γραπτά θα πάει Μάρτιο ίσως κ Απρίλιο. Είναι το τελευταίο μάθημα που μου έχει μείνει!
-Σας είπα, δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Είχατε τόσες ευκαιρίες! Πότε πήρατε το μάθημα;
-Στην κανονική του περίοδο, στο ... εξάμηνο.
-Πότε περάσατε στη σχολή;
-Το 2000
-Επομένως έχουμε 2000-2001, 2001-2002
(κλπ - μετράμε κουνώντας δαχτυλάκια, εεενα, δύυυο, τριιια, όχι, όχι, πάμε πάλι απο την αρχή, τελικά τα έβγαλε γύρω στις 5-6 εξεταστικές) είχατε λοιπόν τόσες ευκαιρίες να το δώσετε! Γιατί δεν πηγαίνατε στις εξεταστικές, γιατί δεν το παρακολουθούσατε; (είδες; είδες αχαριστία; τόσες ευκαιρίες για ιερά εξέταση είχα! και με αυτόν να περνάει πάνω από τα κεφάλια μας και να χαμογελάει ειρωνικά καθώς γυρνάει τις σελίδες του γραπτού μας)
-Το παρακολουθούσα το μάθημα απλώς δεν κατέβηκα σε όλες τις εξεταστικές
(μήπως να απολογηθώ και γιατί με λένε έτσι όπως με λένε; για το τί μάρκα κινητό έχω; για το που θα ήθελα να πάω διακοπές;;;)
-Τί να σας κάνω δεσποινίς μου, είχατε τόσες ευκαιρίες! Και, στο κάτω κάτω, και να σας δώσω χαριστική, είστε σίγουρη οτι θα το περάσετε;
-(
ααα, το χοντραίνουμε το πράγμα τώρα) Όχι, δεν είμαι σίγουρη αλλά θα έχω μια ευκαιρία να δοκιμάσω.
-Τι να σας πω.
(κουνάμε με κατανόηση το κεφάλι) Έχετε να κάνετε κάποιο διδακτορικό μετά; (είμαι κ πολύ μεγαλόψυχο άτομο τελικά)
-Ναι, και στην αρχή θα πρέπει να φύγω στην Π. για το μεταπτυχιακό
(ακόμα να σας πείσω οτι βιαζομαι;;;;;;;; τι ζητάω πια;)
-Δεν μπορώ να κάνω κάτι, σας είπα.
-Κοιτάξτε, δε θα ερχόμουν να σας ενοχλήσω αν δεν ήταν ανάγκη, σας εξηγώ οτι βιάζομαι είναι πολύ σημαντικό για μένα να τελειώνω πριν την κανονική εξεταστική
(makes me sick when I hear all the shit that you say)
-Τί να σας πω, ελάτε αργότερα.
-Δηλαδή πότε περίπου να έρθω;
-Εεε, τι να σας πω, μετά τις γιορτές βέβαια.
(εμ, ναι, τί τώρα, να διορθώνουμε ενα γραπτό μέσα στις διακοπές;;; ντροπή!)

-Μάλιστα. Ευχαριστώ! (@$#%$&*##$)

-Παρακαλώ, παρακαλώ.

Can’t believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I don’t think I can so ………

ΥΓ1 Αφιερωμένο (εξαιρετικά) σε όλους εκείνους που ξέχασαν τι έκαναν και πώς ήταν μερικά χρόνια πριν, όταν ήταν ακριβώς στην ίδια θέση με εμάς και αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα

ΥΓ2 «Για δύο πράγματα είμαι πεπεισμένος ότι είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία – αν και για το πρώτο διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις» Α.Αϊνστάιν

8.12.06

Πείνασε κανείς;






Καλή όρεξη :-))

1.12.06

The programm that killed the programmer

Έτσι όπως το πάω θα συναγωνίζομαι το γιατρό στο ρυθμό ανεβάσματος νέων ποστς, είναι τρομερά όμως αυτά τα βιντεάκια που μου έστειλε ο KosTa-KoSTa: δείτε τα εδώ και εδώ

Πίνακες απο μια έκθεση...

29.11.06

Stop before you're dropped!

Δείτε το νέο αφιέρωμα του MiC: σε ποιό δίσκο θα έπρεπε να έχουν σταματήσει οι Coldplay? Οι Radiohead? Οι RHCP? Αυτοί και πολλοί πολλοί άλλοι, νεότεροι και παλαιότεροι, σε ένα καταπληκτικό αφιέρωμα που εκτείνεται σε τέσσερα μέρη και προσφέρεται για συζητήσεις/διαφωνίες/μπουνιές/κλωτσιές κλπ μέχρι τελικής πτώσεως...

27.11.06

Γερά Νικολέττα!


Για τη Νικολ που σπουδάζει στας Αγγλίας...

25.11.06

24 απο σήμερα


Feels like I'm getting older, I'm not afraid

Βρείτε το παραπάνω τραγουδάκι, είναι το Dedication απο την εκδοχή των Raining Pleasure για το Reflections του Χατζηδάκι



(αυτή η @#%$*& σύνδεση δε μου επιτρέπει να το ανεβάσω - αααχ, πάνε οι παλιές καλές εποχές που ο καλός γείτονας είχε ανοιχτό το ασύρματό του...)


23.11.06

Όταν η τέχνη αντιγράφει τη ζωή

Είδες τελικά, που αυτά που γράφει η Μαρίνινα δεν είναι και τόσο επιστημονική φαντασία; Τρομακτικό...

15.11.06

Ο βασιλιάς Αρθούρος

Ή μάλλον θα έπρεπε να το ονομάσω Ο βασιλιάς Αρθούρος και η Αχώνευτη. Είδα πριν λίγο καιρό το εν λόγω έργο (σε ντουβουντού εννοείται). Για τον Κλάιβ Όουεν - I am speechless... Άρχοντας ο βασιλιάς (ένα ψιλοπρ0βληματάκι στην άρθρωση το έχουμε, αλλά καθόλου δε με πειράζει σας λέω). Τέλειος. Καταπληκτικός.


Το πρόβλημά μου στην ταινία είναι η Αχώνευτη. Δε τη μπορώ αυτή την κοπέλα. Και δεν μπορώ να καταλάβω πώς θεωρείται η σούπερ γυναίκα που "όταν μπαίνει στη σκηνή παίρνει φωτιές το πανί" (αηδίες απο τις κριτικές του @θηνορ@μ@τος). Εγώ αυτό που έκανα όταν έμπαινε στη σκηνή ήταν μια τάση προς εμετό (έτρωγα κιόλας). Αν δε ήταν σκηνή μάχης (διότι ναι, αγαπητοί αναγνώστες, η συμπάθειά μου πολεμούσε κιόλας, ως Ζίνα-Φρικιό, με τόξο, βαμμένη με κάτι χρωματάκια και πολύ tribal στη μούρη, με ενα ρουχαλάκι-ας μη το σχολιάσω και μες τη μπίχλα γενικώς) εκεί ήταν το καλύτερό μου. Όταν έδειχνε οτι και καλά την έψαχνε ενας κακός να τη σκοτώσει (έτσι είναι, τους γενναίους πολεμιστές όλοι σκοτώνονται ποιός να τους προτοσκοτώσει), τότε λοιπόν φωνάζαμε όλη η ομήγυρις μαζί "Να΄την! Εκεί είναι, παραδίπλα απο το Λάνσελοτ, δε την βλέπεις; Αααχ κρίμα, δε την πέτυχε! Φτού!!!". Τέτοια γκαντεμιά! Μα κανείς να μη την πετύχει! Εδώ σφαχτήκανε τα παλληκάρια, ο Λάνσελοτ και ο άλλος, ο αγαπημένος μου, ο Αιμοχαρής-Κοτσιδάκιας-με-το-γεράκι, αυτή τίποτα; Να μη την πιάνει βέλος;


Το απίστευτον του θεάματος είναι οτι ενω γενικώς η παραγωγή πρέπει να ήταν πολύ ακριβή και προσεγμένη γενικά, το θέμα της Αχώνευτης έμπαζε απο παντού. Ήταν σα να βλέπεις την Αλίκη να κάνει τον Πίπη. Μες τις μάχες τώρα, μες τη βρώμα και τη δυστυχία, και αυτή φορούσε κάτι φορεματάκια αιθέρια, τύφλα να'χει η Sarah Kay. Και το μάτι, ααα, το μάτι ήταν βαμμένο μια χαρά. Είχαν και μάσκαρα το 400πΧ;;; Το φρύδι βγαλμένο στην τρίχα (εμ, η κοπέλα, εκεί στη φυλακή που την είχαν τόσο καιρό, τί νομίζετε οτι έκανε όλη μέρα;) και το μαλλάκι επίσης μια χαρά. Έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες. Μπορεί ο αγαπημένος σου να έχει χάσει τους γενναίους του πολεμιστές, να είναι όλοι τα χάλια τους και να κλαίνε, αυτή στην κηδεία ήταν με το φορεματάκι με το ντεκολτέ το σωστό και το μαλλάκι πλεγμένο κοτσίδα εν είδη στέκας all around του κεφαλιού. Έτσι, έτσι κυρία Τένια μου.


ΥΓ Η κατάλληλη συντροφιά για να δεις την ταινία αυτή είναι 13χρονα (και όχι μόνο) που έχουν εντρυφήσει στο Rome Total War. "Ααα, να, οι Sarmatians! Οι καλύτεροι ιππότες - και εγώ αυτούς πάντα παίρνω! Ωωωω, οι Saxons - πολύ κακοί. Αμμμαν, τώρα θα κάνουν night attack - επιτρέπεται να κάνεις επίθεση και τη νύχτα! Τα βλέπεις αυτά; Είναι flamming arrows!!!". Η χαρά του παιδιού αυτή η ταινία!

4.11.06

Η Brugge, οκτώ χρόνια πριν...

Δεν το πιστεύω οτι πέρασαν τόσα χρόνια, κι όμως (τι "κι όμως"; αμα αρχίζεις να ξεχνάς απο τα 24...): ήταν Νοέμβριος του 1998 όταν είχα πάει Βέλγιο με το σχολείο. Επίτιμοι προσκεκλημένοι του Ευρωκοινοβουλίου (εδώ γελάνε, κι ας είναι αλήθεια), είκοσι παιδιά απο δυο σχολεία του Πειραιά, για τέσσερις ημέρες στις Βρυξέλλες, στο Hilton (το οποίο ύστερα απο επίσημη ετυμηγορία της Μαρίας Ε. είχε στρώματα νερού). Θυμάμαι οτι όταν με ρωτούσαν μετά πως ήταν οι Βρυξέλλες, σκεφτόμουν να απαντήσω "γκρι", ως άλλος Οβελίξ (για τους αμύητους, Αστερίξ και οι Ελβετοί: -"Πώς ήταν η Ελβετία, Οβελίξ;" -"Επίπεδη". Ή μήπως ήταν στο Ο Αστερίξ και οι Βέλγοι;).

Αυτή η εικόνα μου για τη χώρα βελτιώθηκε κάπως όταν είδα τη Brugge. Είναι σα μια μικρογραφία της Βενετίας (στην οποία δεν έχω πάει βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Έχει κανάλια μέσα στην πόλη και πας βόλτα με το βαρκάκι. Εκεί κατάλαβα και για πρώτη φορά τί σημαίνει υγρασία. Μιλάμε όμως για πραγματική υγρασία, την υγρασία τη σωστή, την ορίτζιναλ, που νιώθεις να σου τρυπάει τα κόκκαλα μέχρι μέσα μέσα. Εκεί επίσης ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τα στίφη των εξ΄Απω Ανατολής τουριστών οι οποίοι είχαν κατακλύσει κάθε γωνιά της πόλης. Η πόλη βέβαια δεν έλεγε και παααρα πολλά, ήταν μια παλιά πόλη με κτίρια γοτθικού ρυθμού, ήταν πολύ χαριτωμένη όμως. Είχε τα κανάλια της, τις γιαγιάδες της που έξω απο τα μαγαζάκια τους έφτιαχναν δαντέλα βρυξελλών, την πλατεία της με κυβόλιθους κάτω (πολύ πριν γίνει η Ερμού νεκροταφείο τακουνιών) - περάσαμε ωραία!

Α, να μη ξεχάσω και τις ατελείωτες διαμάχες της έτερης Μαρίας του σχολείου, της Μαρίας Κ. με τον ξεναγό (μ' αρέσει που τα γράφω και συνθηματικά, για να μην εκθέσω στη δημοσιότητα-εδω πέφτουν απο την καρέκλα απ' τα γέλια- τις συμμαθήτριές μου). Ο ξεναγός που λέτε, έχω να καταγγείλω (ωχ, να 'το, με έπιασε πάλι), έχω να καταγγείλω λέω (συνεχίζω ακάθεκτη) οτι είχε κάνει λεει 2 χρόνια, αν θυμάμαι καλά, υπάλληλος στην πρεσβεία της χώρας του στην Κωσταντινούπολη και ήξερε τούρκικα. Έεεεελα όμως που δεν ήξερε μόνο τούρκικα! Διότι είχαμε πιάσει κουβέντα στον πηγαιμό για τη Brugge και πιάσαμε τα εθνικά θέματα (ας όψονται οι δυο Μαρίες και η Κατερίνα - η οποία μετά πήγε Νομική βέβαια) και μας έλεγε κάτι εξυπνάδες για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο. Όταν εμείς λοιπόν μεταξύ μας τον σχολιάζαμε και λέγαμε διάφορα "γαλλικά" για τις απόψεις του και για το τί γίνεται στ' αλήθεια με τις αερομαχίες, αυτός μας απάνταγε - στα αγγλικά βέβαια! Ύστερα απο συνέλευση που ακολούθησε, την ίδια μέρα, πάνω σε ενα στρώμα νερού, η ένδοξη τετράδα του Ρ.Λ.Θ.Π (χιχι, τα λεω με τα αρχικά, έχει αρχίσει να μου θυμίζει Ντοστογιέφσκυ αυτό.."Στην πολιτεία Κ. η Κατερίνα Ιβάνοβνα Μαρμελάντοφ...") Τί έλεγα; Α ναι. Η ένδοξη τετράδα λοιπόν (για την ακρίβεια ήμασταν εξάδα αλλά οι άλλες δυο μένανε σε δωμάτιο πιο πέρα και έτσι έχασαν την verdict) απεφάνθη οτι ο ξεναγός ήταν βελγικής καταγωγής κατάσκοπος εναντίον των ελλήνων, για λογαριασμό των Τούρκων και των Βέλγων, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο συμμετοχής του σε διεθνή συνομωσία εναντίον των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και δη της αεροπορίας (τύφλα να 'χει ο σεναριογράφος της τελευταίας ταινίας του Σκορσέζε).

Τώρα γιατί τα θυμήθηκα αυτά; Αυτό που ήθελα να ανεβάσω ήταν απλώς μια φωτογραφία που τράβηξα έξω απο μια εκκλησία στην εν λόγω πόλη και η οποία μου θύμιζει έντονα Ταρκόφσκυ, και μάλιστα τη Νοσταλγία (πάαααει, αυτό ήταν, την ψώνισε τελείως η proserpina...)

And the picture iiiiiiis: