16.4.08

Planet 3191

Σκοτάδι. Απλώνει τα χέρια και προχωράει δυο βήματα. Τοίχος. Σπασμένα πλακάκια στο πάτωμα. Υγρασία. Στρίβει δεξιά και τρέχει. Τρέχει τόσο γρήγορα που ζαλίζεται. Γέρνει το σώμα του μπροστά και σχεδόν σκοντάφτει. Ελαττώνει ταχύτητα και πιάνεται απο τους τοίχους για να μην πέσει. Τα χέρια γεμίζουν τριμμένη άμμο πράσινη και μαύρη. Στροφή. Ξανά στροφή. Ίσια. Η λαχανιασμένη ανάσα του είναι η μόνη που ακούγεται στον άδειο διάδρομο. Πόρτα στ΄αριστερά. Ρίχνει το βάρος του σπρώχνοντας με τον δεξιό του ώμο. Το σκουριασμένο πόμολο υποχωρεί με ενα τρίξιμο και απο την άλλη μεριά ακούγεται ενα σίδερο που πέφτει. Επιτέλους φως.

Η πόλη έχει καλυφθεί απο ένα σύννεφο που δίνει σε όλα την εντύπωση ενος κίτρινου φίλτρου. Τα πράσινα είναι πιο φωτεινά και όλα μοιάζουν να είναι έτοιμα να υποδεχθούν το σούρουπο, κι όμως είναι μόνο 12 το μεσημέρι.
Μπλέκεται με τον κόσμο και προχωράει προς το δρόμο με τις στάσεις των λεωφορείων. Περνώντας έξω απο μαγαζιά με τουρσιά, αποξηραμένους δυόσμους και πλαστικά καρεκλάκια, το μάτι του πέφτει αριστέρα σε μια στοά με πέτρινους τοίχους. Μπλέ ξύλινες καρέκλες καφενείου, καρό τραπεζομάντηλα και στον τοίχο στο βάθος μια βιτρίνα με άσπρα κοφτά κεντήματα. Αριστερά η είσοδος του μαγαζιού. Παίρνει μόνος του τον καφέ απο μέσα και κάθεται κοντά στην πόρτα. Στερεώνει τους αγκώνες του στο τραπέζι και, πατώντας πλήκτρα στο κινητό του, μέσα απο τα μαύρα του γυαλιά παρατηρεί τους υπόλοιπους θαμώνες της αυλής.

Το ζευγάρι που καθόταν δίπλα του φεύγει και τώρα πια στη δική του ευθεία δεν είναι κανένας άλλος. Δυο σειρές πιο κάτω ενας τύπος μέσης ηλικίας δείχνει αφοσιωμένος στο ούζο του και στο παραδιπλανό τραπέζι μια παρέα παππούδων διασκεδάζει ρίχνοντας τα μεσημεριανά τους χάπια σε χαρτοπετσέτες-χωνάκια. Νικητής είναι σίγουρα ο κύριος με το λαδί πουκάμισο, το χωνάκι του έχει σχεδόν φτάσει τη μέση.
Γυρνάει το κεφάλι και ψάχνει με το βλέμμα του τον υπόλοιπο χώρο. Στην τέταρτη σειρά είναι άλλη μια παρέα, νεαρότερη και ανάμικτη αυτή τη φορά, που έχει βάλει στη μέση ενα μάτσο μπύρες και συζητά έντονα. Δίπλα τους, μια κοπέλα τελειώνει το φαγητό της χωρίς να αποχωρίζεται τα λευκά ακουστικά που οδηγούν στην αριστερή τσέπη του μπουφάν της. Ποιος απ΄όλους είναι, άραγε; Η ώρα πλησιάζει και ακόμα καμία κίνηση δε φαίνεται να προδίδει κάτι.

Φωνάζει το γκαρσόνι για να του φέρει το λογαριασμό και με την άκρη του ματιού του πιάνει την κοπέλα με τα ακουστικά να τον καρφώνει με το βλέμμα της, να κουνάει καταφατικά το κεφάλι της δυο φορές και να σηκώνεται απο τη θέση της κατευθυνόμενη προς την έξοδο. Αφήνει βιαστικά ενα πεντάευρο στο τραπέζι και προχωρά κι εκείνος προς τα έξω. Έχει μόλις περάσει την πόρτα όταν νιώθει

9 σχόλια:

proserpina είπε...

Η ιστορία αυτή φιλοδοξεί να συνεχιστεί απο όποιον θέλει. Όποιος ενδιαφέρεται, ας το δηλώσει εδώ. Αν είστε παραπάνω απο ενας, θα γίνει κλήρωση. Αν όχι, θα αναλάβει μια απο τις υπόλοιπες της φοβερής τριάδας που είχε την έμπνευση της ιστορίας σε συνέχειες, joan και kiara, ή εγω (αυτό είναι απειλή)

Κανόνες δεν υπάρχουν, πέρα του αυτονόητου (η συνέχεια που θα γράψετε να συνδέεται με την προηγούμενη, με οποιοδήποτε τρόπο) και του υποχρεωτικου, να αναφέρετε με λινκ στο ποστ σας (ή στη sidebar) τις προηγούμενες συνέχειες της ιστορίας.

Για να δούμε...

auburn Kate είπε...

κι ετοιμαζόμουν να σε ρωτήσω: οταν νιωθει, ναι , τι νιώθει ρε proserpina? δεν το εχω αποφασισει ακόμη. Εχε με σε εκκρεμότητα! Φιλι.

JoaN είπε...

xm xmmmmm Μάλιστααα. Για περάστε για περρράστε :P

German είπε...

θα σου γραψω εγω τη συνεχεια το ΣΚ

Το χω ξανακανει και με τον τεως sugar vampire

kiara είπε...

Να αφήσουμε το γερμανό να συνεχίσει; Και μετά να επαναφερθεί η σκυτάλη στην τριάδα! Τι λέτε;
:P

[Germanos] είπε...

Ερση , Θα στο στείλω με μειλ

street spirit είπε...

το είχα κάνει αυτό το πείραμα πριν από δύο χρόνια, είναι δύσκολο, τότε δεν ήξερα και πολλά για το μπλογκ, ελπίζω να πάει καλύτερα τώρα τότε έμεινε στη μέση, ;)
καλό πάσχα

proserpina είπε...

@auburn kate: έτσι είμαστε εμείς οι φτασμένοι συγγραφείς, ξέρουμε που να το κόψουμε για να κρατάμε το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο :PPP

@joan: ένας ένας μη σμπρώχνεστε :D

@kiara: τον αφήσαμε, τον αφήσαμε. Για τη σκυτάλη τώρα, για να δούμε...

@[germanos]: ντανκε χερ τζέρμαν

@street spirit: είναι όντως δύσκολο...για να δούμε πώς θα πάει αυτό τώρα. Καλό Πάσχα :))))))

ΜΕ ΘΕΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟ,,, είπε...

Κάτι τέτοιες ιστορίες με εξιτάρουν...