Ενα ψαράκι, δυο ψαράκια...

τρία ψαράκια και: Έχοντας πια εξελίξει το ποσοστό μας σε 35/36 μένει να θυμόμαστε να βάζουμε φλας όταν το τοπίο είναι κάπως σκοτεινό. Ελπίζω οτι μετά απο 2-3 φιλμ ακόμα θα το έχω καταφερει κι αυτό..

Μέχρι τότε:



Οι πόρτες στην Ασωμάτων έχουν πολύ ενδιαφέρον τελικά



Και μέσα απο τζάμι είναι συμπαθητική η ποιότητα



Τα 'πράσινα' φώτα πολύ μου άρεσαν!



Απο χρώμα καλά πάμε



Η φωλιά με τις κάμπιες



Είχες δίκιο τελικά, βγήκαν πολύ ωραία τα λουλούδια, ομολογώ οτι τόσο ωραία κοντινή δεν έχω βγάλει :P



Τρίτο αριστερά είναι το Zargana London χαχαχαχχχ



Παίζοντας με το contrast


Κοίτα να δεις που θα φτιάξω και άλμπουμ για να τις βάζω μέσα! Ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άνοιξα άλμπουμ!

Show and tell

Τί σπίτι; Δεν ήταν πάντα σπίτι. Ή μάλλον δεν ήταν πάντα σπίτι. Μη σε ξεγελάει η αυλή και η σιδερένια καγκελόπορτα. Ένα μπακάλικο στεγαζόταν στο ισόγειο (και το υπόγειο) του διόροφου, και στο πάνω μέρος ήταν η κατοικία του μπακάλη. Το μικρό μαγαζάκι ανθούσε τον πρώτο καιρό, μερακλής ο μπακάλης, σύντομα έγινε ο αγαπημένος της γειτονιάς. Νεόπλουτοι και γηραιές πρώην αριστοκράτισες αρέσκονταν να ανοίγουν τη βαριά πόρτα της εισόδου και να ακούν το καμπανάκι να τους καλωσορίζει στα σακιά με τα φασόλια, το ρύζι και στη γνώριμη, λίγο υγρή, μυρωδιά του δωματίου.

Στους τοίχους ξύλινες σανίδες στερεωμένες με περίτεχνα σιδερένια φορούσια, βαμμένα κυπαρισί, φιλοξενούσαν τις κονσέρβες και τα μικρά κουτιά. Μια ανοιχτόχρωμη ώχρα στόλιζε τους τοίχους του μαγαζιού, σαν αστάρι απλό περασμένη. Όταν έβαφε τον τοίχο ο Βαγγέλης είχε σκεφτεί να βάλει ένα χρώμα κάπως πιο σκούρο, το "αίμα του ταύρου", τελικά όμως τα λιγοστά παράθυρα υπερίσχυσαν των καλλιτεχνικών ανησυχιών του.

Στο υπόγειο τα κρασιά, τα τυριά και τα ευπαθή προϊόντα ξεκουράζονταν στη δροσιά. Οι πέτρες και τα τουβλάκια των θεμελίων φώτιζαν όταν οι πρωινές ακτίνες πέρναγαν απο το στενό φεγγίτη και ασκούσαν κάθε μέρα μια παράξενη γοητεία στο μικρό παραγιό του μπακάλη, καθώς τα κοίταζε καθισμένος στα σκαλάκια του υπογείου αγκαλιά με το γάτο του. Αν κατάφερνε να τη ξεκολλήσει απο το ράφι με τα κονκασέ, αγαπημένη θέση, καθόταν με τις ώρες, πρόσωπο προς το φεγγίτη, τυφλωμένος απο τον ήλιο και χαιδεύοντας το γάτο.

(συνεχίζεται)

ΥΓ Η ιστορία είναι με αφορμή την εικόνα της αρχής του ποστ, βασισμένη στην ιδέα της JoaN

:)

Φυσάει ξανά

Φτάσαμε αισίως το 32/36! Θρίαμβος!

ΥΓ Για τη δεύτερη φωτο τα credits στη joan

ΥΓ2 Σα να μου φαίνεται οτι δυο-τρεις θέλουν πείραγμα, χμμμ...

Update: Τα Χανιά σε (άλλη) μια, τετραπλή φωτο :)

Ιωάννα και Μπάμπη ευχαριστώ! :P

Business trip (vol.2)

και τελευταίο μάλλον. Μετά το Πάσχα πάλι (ελπίζω)

Για να δούμε, τί έχουμε εδω;

Ααα, εχουμε μια κουνημένη απο το λιμάνι το βράδυ:

και μια λιγότερο κουνημένη:



Μια φώτο αφιερωμένη εξαιρετικά στο στρατευμένο bro:



μια για την αδερφή:



και μια για τον κρητικό παππού:


Ωραία τα Χανιά, ωραίο το ξενοδοχείο, εκεί όμως που πάει να σε πάρει γλυκάα γλυκάα ο ύπνος μετά απο μια κουραστική μέρα δουλειάς..


"Οι επιβάτες για Καστέλι, Πλατάνι, Κολυμπάρι παρακαλούνται να πάνε στην πύλη 43, πάσεντζερς του Καστέλι, Πλατάνι, Κολυμπάρι γκέτι φούρτυ φούρ πλιζ"

Άντε και μια τελευταία (πού αλλού; ) απο το λιμάνι


κι άλλη μια;


Αντε, τέρμα! Δεν περιγράφω άλλο!

Ελπιζω σύντομα να ανεβάσω κ ένα μικρό βιντεάκι :P

ΥΓ Όταν γενειοφόρος κλασσικός κρητικός μεσήλιξ νοσηλευτής σε ρωτάει "κοπελιά εσύ που είσαι εδώ στα κομπιουτερ να σε ρωτήσω κάτι" τί φαντάζεσαι οτι θέλει; Πάντως σίγουρα όχι να μάθει "πώς γίνεται η αντιγραφή κι επικόλληση απο εδώ" δείχνοντας το πληκτρολόγιο! Ότι θα μάθαινα το ώριμο κοπέλι να κάνει Ctrl+C και Ctrl+V δεν το φανταζόμουν με τίποτα! (του έμαθα κ το Ctrl+X χααχαχ)

Business trip

Η ιστορία μας ξεκινά κάπως έτσι, στις 3:20 το πρωί:



Συνεχίζεται έτσι, στις 5:10




Γύρω στις 5:50 η κατάσταση διαμορφώνεται ώς εξής:



και κατά τις 7:30 το απόγευμα το σκηνικό αλλάζει:






Δεν είναι κι άσχημα....

:)

select a.sky from x1982 a

where time = 'l heure bleue'


Γεγονότα, συζητήσεις, πράξεις, όλα καταχωρούνται στη βάση. Σκέψεις; Κι αυτές. Ποιά είναι η μικρότερη μονάδα χρόνου αντιληπτή απο τον ανθρώπινο εγκέφαλο; Το δέκατο του δευτερολέπτου; Ο χρόνος Planck; Πόσες σκέψεις χωράνε σε κάθε μια απο αυτές; Πόσες μπορούμε να καταγράψουμε;

Μια ώρα εκτός απο τις υπάρχουσες 24, να τί θα 'θελα. Μια ώρα που σα φυσαλίδα θα γυρίζει κάθε μέρα γύρω απο το ρολόι. Μια ώρα που δε θα μετριέται σε λεπτά, που το τετράδιο θα καθαρίζει, οι σελίδες θα γίνονται λευκές και θα γράφεις πάνω τους με λεμόνι. Τότε πού πίσω απο τα κλειστά μάτια θα παίζει την απάντηση στο query της αρχής:

[Update: Το Honey Bee απο την accipiter nisus. Απλά εκπληκτικό...]

Χμφ

Οκ, εγώ δεν ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά αφού η JoaN μου υπεσχέθη εκείνη την τρομερή λόμο με τις πολλαπλές λήψεις, τί να κάνω, θυσιάζομαι:


Πρώτον, δεν αντέχω με τίποτα το άρπα κόλλα. Το "εντάξει μωρέ, βάλτο τώρα αυτό εδώ και μετά βλέπουμε". Το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Σε λάθος χώρα γεννήθηκα, όντως.


Επίσης, (άλλο) ένα πράγμα που με τσαντίζει απίστευτα είναι η θρασύτατη επιβολή του ατομικού συμφέροντος και γενικά ο υπερβολικός εγωισμός (ή μάλλον η υπερβολική βλακεία). Αφού μπορείς να παρκάρεις λίγο πιο μπροστά, κάνε χώρο και για κανέναν άλλον! Σκέψου λίγο οτι γύρω σου ζουν και άλλοι άνθρωποι! Δε είσαι μόνος σου επιτέλους σ' αυτή τη γη! Επίσης μη μας αναλύεις με κάθε λεπτομέρεια όλες τις πτυχές της πολύπλευρης προσωπικότητάς σου, δεν είμαστε ο ψυχαναλυτής σου, οι συνάδελφοί σου είμαστε! Ούτε κάν οι φίλοι σου!


Τρίτο και φαρμακερό, η νέα μόδα που θέλει νεαρούς και μη να μετατρέπουν τα κινητά τους σε ηχεία, χαρίζοντας σε όλους μας στιγμές απείρου κάλλους, με διάφορα χιτς της εποχής (ή αμανέδες και λοιπά ανατολίτικα ακούσματα, ανάλογα τη χώρα προέλευσης του μετανάστου) να φροντίζουν για τη διασκέδαση πάντων των επιβατών του βαγονιού του ηλεκτρικού ή του λεωφορείου (στο μετρό δεν μου έχει τύχει ακόμα, ίσως ευθύνεται ο θόρυβος που κάνουν οι ράγες)


Τέταρτο και ψιλοάσχετο, το παγωμένο τυρί στα ζεστά σάντουιτς του Εβερεστ. Αφού το βάζεις που το βάζεις στην τοστιέρα κυρία μου, άστο λίγο ακόμα να λιώσει το τυρί!


Πέμπτο και σχετικό: πότε θα καταφέρω το 36/36 στη λομο-κάμερά μου;


Κι άλλο ένα, επειδή τελευταία έχω αγανακτήσει, είναι πραγματικά ανυπόφορη, για να μην πώ ανήθικη, η αγένεια των γιατρών. Το "εγώ δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι λειτουργός" να μην το θυμόμαστε μόνο όταν μας συμφέρει, ισχύει πάντα, οκ;

Αυτά!

Νερό Λουτρακίου

Το Λουτράκι πάντα μου έκανε κάτι σε λουτρόπολη, ιαματικά μπάνια, νερά, εκδρομή για καπή, καζίνο κλπ. Μια δοκιμή όμως με έπεισε!


Εκπληκτική θέα, ωραία νερά


Μια παραλία να χαίρεσαι να περπατάς



Βοτσαλάκια όπως Λάμπη (Πάτμος)


Ενα καφέ στο οποίο μπορεί να ήμαστε οι μόνοι που κάτσαμε έξω (ίσως και οι μόνοι που κάτσαμε, γενικα) το οποίο όμως είχε τα αγαπημένα μου φλυτζανάκια Ionia



Και τέλος, στο Κτελ Κορίνθου, στον Ισθμό, είχε αυτή την πολύ ωραία ανακοίνωση



(και πολύ κουβαρντού η Διοίκηση...αφού δε μας έδινε και κανένα κόκκινο τριαντάφυλλο πάλι καλά να λες)

Fιshά-e

πολύ απ' το σπασμένο μου το τζάμι; Ε όχι και σπασμένο, το τζάμι της "καλύτερης θέας της Αθήνας"...




Έχουμε ορισμένες εμμονές, απ' ότι βλέπετε:



Και οι εμμονές συνεχίζονται,



Τύφλα να χει η colorsplash :P

Φτάσαμε το 10/36...Βελτίωση 100%!!!

[fiy]

Πώς καταφέρνεις απο ένα 36άρι φιλμ να βγάλεις μόνο 5 φωτογραφίες;


Απάντηση:


Τί τα θες τα fisheye, άσχετη;

[fyi]