Είναι φορές

που ξαφνικά έρχεται η πραγματικότητα και σου αστράφτει μια ανάποδη, την οποία βέβαια επειδή δε φημίζεσαι για την ευαισθησία σου δεν την αισθάνεσαι σε όλη της την έκταση, είναι όμως ικανή να κάνει το τοπίο γύρω σου να αλλάξει κάπως μορφή.

Κοιτάς έκπληκτος τον πρίγκηπα που έγινε και πάλι βάτραχος. Και συνειδητοποιείς οτι δεν ήταν πρίγκηπας που η κακιά μάγισσα μεταμόρφωσε σε βάτραχο αλλά βάτραχος που η δική σου ματαιοδοξία έκανε να φαίνεται πρίγκηπας.

Σήκω λοιπόν λίγο πάνω απο το φράχτη και κοίτα. Βάλε τα κουτάκια σου δίπλα στων άλλων και όταν σκάσουν σα σαπουνόφουσκες παρατήρησε τί βγάζουν απο μέσα. Πρίγκηπες ή βάτραχους;

Επειδή τα παραμύθια με πρίγκηπες ποτέ δεν ήταν τα αγαπημένα σου, να στο πω πιο απλά: Βγάλε τα γυαλιά και κοίτα καλά. Αν νομίζεις οτι το μόνο αξιοπρόσεκτο εκει έξω είσαι εσύ, βρες άλλο κεφάλι, το συγκεκριμένο μοντέλο δεν υποστηρίζει μάτια που κοιτάνε προς τα μέσα.

Je te rêve encore

So sorry for your loss, my dear

Ίσως δεν ήσουν κάτι πιο πάνω
απο ένα γέλιο στα αστεία μου,
απο μια σκέψη πριν κοιμηθώ,
απο ένα δάκρυ στην κηδεία μου.
Όμως η θάλασσα που πέφτω
είναι μια δίνη χωρίς εσένα
και το βουνό που ανεβαίνω
λέγεται Γολγοθάς για μένα.

You leave me breathless
when you close the door
it feels just like you took the air
out of the room with you

Ζωή #3

ΥΓ. link

One art

The art of losing isn't hard to master;
to many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster,

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three beloved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.

Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) a disaster.

Elizabeth Bishop

Original photo

Once

upon a time there was a movie. A movie so plain, yet so touching.

Είναι σαν αυτές τις ταινίες που πάνε πακέτο με το soundtrack, σαν την Amelie ένα πράγμα. Στο πιο ανεπιτήδευτο, πιο χύμα και πιο πραγματικό (με την καλή έννοια).

ΥΓ Tf ευχαριστώ :)

As far as my eyes can see

there are shadows approaching me...

And someday in the mist of time,

when they asked me if I knew you,

I'd smile and say you were a friend of mine

and the sadness would be lifted from my eyes.

Oh when I'm old and wise

Όλα αυτά δε γίνεται να γίνουν πριν το old; 

Σπάσε κι εσύ μια βιτρίνα, μπορείς...

...τώρα έχεις και δικαιολογία, σκοτώσαν τον Αλέξη.

Με τί ισοδυναμεί ο θάνατος ενός νεαρού παιδιού; Πόσες βιτρίνες πρέπει να σπάσει κανείς, πόσα αυτοκίνητα να κάψει, στις πόσες μολότωφ ισοφαρίζει; Είναι η βία απάντηση στη βία; Είναι η καταστροφή της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας τρόπος αντίδρασης;

Ποιός θα πληρώσει τα σπασμένα; Το θησαυροφυλάκιο του θείου Σκρουτζ ή μήπως θα τα βγάλει ο πρωθυπουργός απο τον προσωπικό του λογαριασμό;

Μέχρι πότε η Αθήνα θα θυμίζει πεδίο μάχης; Μέχρι πότε τα σιδερένια ρολά σε μαγαζιά και τράπεζες στην Πανεπιστημίου θα μένουν κατεβασμένα;

Θα αποφασίσουμε επιτέλους τί θέλουμε απο την αστυνομία: να κάθεται και να βλέπει ή να ορμάει και να ρίχνει ξύλο; Υπάρχει τρίτος δρόμος; Πόσες διμοιρίες χρειάζονται για να μαζέψουν αυτούς που κάνουν τα επεισόδια;Υπάρχει έλεγχος (ψυχολογικός ή όποιου άλλου είδους χρειάζεται) σ' αυτούς που επιτρέπεται να οπλοφορούν;

Φανταστείτε να επιτρεπόταν η οπλοφορία...Άνθρωπος δε θα χε μείνει ζωντανός σ' όλη τη χώρα...

Ζωή #2

Ωραίος ο προβληματισμός...


Αν και τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον είναι ψεύτικο το δίλημμα. Διότι όπως λέει και ο (παρακάτω) ποιητής,



ΥΓ. link

Πλατεία Καπνικαρέας@18:01

Τα μαυροκόκκινα ανθρωπάκια είχαν πιάσει όλο το μπροστινό πεζούλι και το απο πίσω που οδηγούσε στην είσοδο της εκκλησίας. Οι δύο σκύλοι, ένας μαύρος κι ένας άσπρος είχαν πιάσει κι αυτοί θέση, ο ένας μπροστά στη μια τρομπέτα, ο άλλος λίγο πιο μπροστά. Ο κόσμος απέναντι σχημάτισε ένα ημικύκλιο, τα κινητά και οι μηχανές στο χέρι, τα μικρά στην αγκαλιά, και το χαμόγελο στα χείλη.

Athens, you are beautiful, I love you :D

ΥΓ1 Ο ένας σκύλος ακούγεται κάπου να σολάρει, δώστε προσοχή

ΥΓ2 Όποιος θέλει μπορεί να μου κάνει δώρο ένα κινητό με καλή φωτογραφική (δεκτά και τα HTC) ή και μια φωτογραφική σκέτη, πάσα προσφορά δεκτή, Χριστούγεννα έρχονται, δώστε και σώστε, ευχαριστώ

Καλά Νερά

Κοίτα να δεις κάτι πράγματα...

Εγώ απο τα Καλά Νερά θυμόμουν μια παραλία με θολά νερά, καλαμπόκι, ποπ κορν και μαλλί της γριάς στους δρόμους κι ένα θερινό σινεμά να παίζει ελληνικές του '80. 'Ενα χωριό ενοικιαζόμενα δωμάτια/πολυκατοικίες, ένα χωριό το οποίο σνομπάραμε επιδεικτικά και χωρίς καθόλου ενοχές. Το χωριό-ντροπή της παραλιακής. Για μπάνιο δεν το καταδεχόμαστε (Ποτιστικά για πάντα), για βόλτα μας έκανε πολύ τουριστικό.

Κι έρχεται μετά αυτό το τραγούδι και σου αλλάζει τα πάντα.




Και τώρα που το σκέφτομαι...ναι...νομίζω είχε πάρει και γαλάζια σημαία. Χμμμ

Στο δρόμο για το σπίτι

Μαύρες κλωστές, γκρί και άσπρες
σε ενώνουν και σε χωρίζουν
απο τους άλλους κι απο σένα.

Το ταβάνι του βαγονιού, μπεζ και κοίλο,
με τα μαύρα πατουσάκια
απο τις αλουμινένιες σωλήνες,
μοιάζει τόσο άδειο.

Πάντα σου άρεσε να κοιτάς το ταβάνι του δωματίου
και να φαντάζεσαι εκεί τα έπιπλα σε άλλη διάταξη,
να κρέμονται προς τα κάτω.

Το μισό φεγγάρι
και το μοναχικό αστέρι στα δεξιά του,
πάνω απο τις κόκκινες σωλήνες του σταθμού,
περιμένει να μεγαλώσει
και να εμφανίσει στη στρογγυλή του επιφάνεια
το χαμογελαστό πρόσωπο.



Στη φωτεινή οθόνη όλα αυτά θα ενωθούν
και μ'ένα φύσημα θα σκορπιστούν,
μικρά σπασμένα καθρεφτάκια,
σ' όλες τις γωνιές του κόσμου.

Ζωή #1

link

b-Rain-storm-ing

Σκέψου κάτσε σκέψου τη λύση για να βρείς.

Εκατό καρτέλες στο μοτζίλα,
επιλογές που ακολουθούν την κατανομή Poisson
(εξάρτηση της στοχαστικής μεταβλητής απο το χωροχρόνο).

Το χειρότερο απο το να σου 'ρχονται όλα μαζί
είναι να μην έρχεται τίποτα.
Τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση
έχεις τη δυνατότητα της επιλογής.

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα...

...έρχεται μπόρα και παγωνιά

Στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα

κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά.

Και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ' αρέσει...

ωπ, εδώ είμαστε. Μια βροχερή συλλογή, γι όσες μέρες ακόμα προλαβαίνουμε, μια μικρή συμβολή στην ψευδαίσθηση "πρωτοβρόχια" που ζούμε τις τελευταίες μέρες :)

(τα τραγούδια μπορείτε να τα ακούσετε κι απο εδώ, με Internet Explorer)


1. Windmills of your mind [Alison Moyet]


2. The mess we 're in [Thom Yorke - PJ Harvey]


3. Marble house [The Knife]


4. Fade toghether [Franz Ferdinand]


5. Playground love [Air]


6.Yumeji's theme [Chikara Tsuzuki]


7. Ma France a moi [Diam's - Yann Tiersen]


8. Hurt [Johnny Cash]


9. Windmills of your mind [Dusty Springfield]

Τα κρεμμύδια για τα λαζάνια φταίνε, σου λέω!

Δώστε βάση στο στίχο...

Δείτε τους και live - μη χάσετε το binary solo στο τέλος :D



Αν δεν τα προλάβατε όλα, οι στίχοι εδώ κι εδώ

Live your myth in Skopelos

Σα σοβαρό μπλογκ που σέβεται το κοινό του (sic) ας παρουσιάσουμε ενα μικρό φωτορεπορτάζ απο τις φετινές διακοπές...

Καταρχάς ξεκρεμάμε την ταμπέλα που έχει στοιχειώσει την επιφάνεια εργασίας εδώ και δυο μήνες


Και αρχίζουμε: πρώτα περνάμε απο Αλόνησσο


Πανέμορφο, μικρό νησί, με κατι αμμουδιές καταπληκτικές (δυστυχώς φωτό δε διαθέτουμε, εκείνη την ώρα κάποιος πήγαινε να κλέψει στα ζάρια στο Risk - ή κάτι τέτοιο).

Φτάνουμε στη Σκόπελο (Kalokairi, για τους μυημένους) και καταλύουμε στο Χόβολο, το οποίο εδώ βλέπετε σε μια νυχτερινή λήψη



Σχετικά ήσυχο νησί, πεύκα παντού, λιγότερο κοσμοπολίτικο απο τη Σκιάθο, με πανέμορφες παραλίες, με καλύτερη την (ή το) Καστάνη (ή Καστάνι)


Απο τις λίγες παραλίες με άμμο, μικρή, με τα πεύκα ως το κύμα (το σκηνικό του Does your mother know, για τους μυημένους. Παραδίπλα, στη Μηλιά είχε γυριστεί το Lay all your love on me, νομίζω, αλλά δε λεει και παααρα πολλά...άσε που είναι τίγκα στην ομπρέλα-ξαπλώστρα). Στην παραλία γίνεται χαμός, γύρω στις 12 δε χωράς ούτε πετσέτα να στρώσεις. Εμείς έχουμε προνοήσει να βρισκόμαστε πρώτο τραπέζι πίστα, όχι και πάνω στην πίστα όμως, σα μερικούς μερικούς που ξαπλώνουν με τις πατουσίτσες με-σα στη θάλασσα. Έλεος μανδαμ, πατε λιγο πιο μεσα να περασουμε!

Μας έχουν κάνει λοιπόν που λέτε μια κυκλωτική παράταξη, σαν τους Αθηναίους στο Μαραθώνα ενα πράμα, εκ δεξιών δυο θεσσαλονικιές, εκ αριστερών κάτι ήσυχοι άνθρωποι και απο πίσω μια απίστευτη παρέα (πάλι απο Θεσ/νίκη) οι οποίοι σκέφτονται μεγαλοφώνως, προσφέροντας σε όλους μας ωφέλιμα ρήματα όπως: "καλά είναι κι εδω μωρέ, σαν τη Βουρβουρού όμως δεν ειναι, με τίποτα" και "Μπάμπη πρόσεχε, κολύμπα πιο πέρα, κατουράει η Ελενίτσα εκεί".

Στην άκρη της παραλίας τρεις φιλήσυχοι παραθεριστές επιδίδονται στην ευθυγράμιση επι στρώματος, στις καταδύσεις και στην υποβρύχια παρατήρηση (με φορά αντίστροφη των δεικτών του ρολογιού, ξεκινώντας απο κάτω αριστερά)


Τις υπόλοιπες μέρες η χαρούμενη παρέα των προαναφερθέντων τριών εμπλουτισμένη με άλλους πέντε, δυο στρώματα, λάδια, καροτεν, καφέδες και νερά απολαμβάνει το μπάνιο της στο χαριτωμένο Χόβολο, στο οποίο έχει μια ψιλοταλαιπωρία να φτάσεις, καθως διασχίζεις καμια τριανταριά μέτρα πάνω σε χοντρά βότσαλα, το αποτέλεσμα όμως σε δικαιώνει




Ψιλό βοτσαλάκι, κρυστάλλινα νερά, στο βάθος η Σκιάθος, μερικά πιτσιρίκια με κουβαδάκια, μάσκες και όλα τα σχετικά, μερικές τοπλες κατασκηνώτριες και μια πολυπληθής αντροπαρέα (να το πω ευγενικά) στην άκρη. Γενικά μάλλον είναι οικογενειακό νησί η Σκόπελος, χωρίς πολλή φασαρία όμως.



Το βράδυ είχε την απαραίτητη βόλτα απο το σινεμά της Χώρας, στο οποίο κάθε βράδυ παίζεται η ταινία. Άγγλοι, γερμανοί, όλες οι φυλές και οι ηλικίες τραγουδάνε μ' ένα στόμα μια φωνή όλα τα τραγούδια. Έχουν προπονηθεί βεβαίως ολημερίς, στα καφέ, στα εστιατόρια, στα μίνι μάρκετ και στα μαγαζιά με τα τουριστικά είδη, όπου ακόμα και οι πωλητές σιγομουρμουρίζουν youuu can dance, youu can jiiive, having the time of your liiife.

Έτσι λοιπόν, αφου ρίξαμε κι εμείς το τραγούδι μας (μετα φόβου βέβαια, μιας και μπροστά μας ήταν μια παρέα άγγλων, ε μη μας πάρουν και για μπουρτζόβλαχους: όσο να ναι ενα προφίσενσυ το χουμε αλλα η προφορά πόρρω απέχει ακόμα απο την οξφορδιανή) πήραμε μια ιδέα απο τα τοπία που έδειχνε, και την άλλη μέρα κινήσαμε πρωί πρωί για να τραγουδήσουμε στον τόπο του γυρίσματος the winner takes it all.


Το εκκλησάκι του Άι Γιάννη στο Καστρί λοιπόν, στο οποίο οδηγεί ένας εκπληκτικός καρόδρομος (ελπίζω ο εξοπλισμός να μεταφέρθηκε με κανα ελικόπτερο, αλεξίπτωτο, κάτι σε εναέριο μέσο τέλος πάντως , διοτι οδικώς δε-γί-νε-ται). Η θέα είναι καταπληκτική, και όταν το βλέπεις απο κάτω και όταν ανέβεις, βεβαίως. Τα σκαλιά πολλά και αρκούντως κουραστικά, είναι όμως τόσο όμορφα που σου κόβεται η ανάσα (και κυριολεκτικά, δηλαδή, και μεταφορικά). Τρέχοντας πάντως σαν τη Ντόνα δεν τα ανεβαίνεις, με καμία. Απο κάτω γίνεται χαλασμός κόσμου, κύματα σκάνε στα βράχια, φυσάει ο αέρας, ωραία πράγματα.

Με δυο λόγια, το νησί πανέμορφο, η ταινία τέλεια, ας τραγουδήσουμε λοιπόν όλοι μαζι

I can still recall our last summer,
I can see it all,
living for the day, worries far away,
our last summer,
memories that remain...


:)

Tired

Just tired of being the good guy,

tired of being the compassionate friend.

Tired of spending my time on you,

tired of feeling that stupid.

Next time you need my help,

don't bother come knocking.

Next time you want to say thanks,

make sure you look me in the eyes.

No escape this time from you

Καλά, το θέμα μας βέβαια δεν είναι το I can't sleep alone anymore, το sleep το σκέτο είναι, καθώς και ο τίτλος του τραγουδιού, βεβαίως.

Ας ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα, jump to my jaguarrr






...cause me so cool

Lost?

Just because I'm losing

doesn't mean I'm lost

doesn't mean I'll stop

(Artwork by Evi Papadosifaki & Plato Tsoulos)