Φφφ, φφφ...Ενα...Ενα δυο

Οκ, δουλεύει. Κι ας θυμήθηκα τη διεύθυνση με τη δεύτερη προσπάθεια. Για να δούμε, λοιπόν...

Χρυσώματος συνέχεια

Χρυσώνοντας το χάπι

I love dslr

Έφη Άλτις (3)

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο


Πώς έφτασα σ' Αυτόν δεν πολυθυμάμαι, όλα ήταν θολά και κουνημένα. Θυμάμαι όμως πολύ καλά τη διαδρομή μέχρι να φτάσω σ' Εκείνη. Αυτός έτρεχε, αγχωμένος, χωρίς να καταλάβει γιατί έχει μπλέξει σ' αυτή την ιστορία, μετρώντας ακόμα και τις πλάκες. Σαν εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικρά, προσπαθώντας να μην πατάμε τις γραμμές απο τις πλάκες. Σαν το παιχνίδι που έπαιζαν και τα κορίτσια, στο Καπλάνι στη Βιτρίνα νομίζω, όπου όποια πατούσε τις γραμμές "θα παντρευόταν ένα μαύρο".

Αν και δεν ακούμπαγα καθόλου στο ξύλο, ένιωθα κάθε βήμα του. Ξάφνου σταματά. Έφτασε. Εκείνη δεν προλαβαίνει να πιάσει το κουτί κι αυτό σκάει κάτω. Ελευθερία.

Καθώς Αυτός κοιτάει απορημένος γύρω του, μη μπορώντας πια να δει Εκείνη, εγώ πετάω ψηλά. Η παράσταση μόλις άρχισε. Όλα τώρα είναι στο χέρι του. Θα ακολουθήσει άραγε την πεπατημένη; Θα είναι το πρώτο πράγμα που θα ψάξει, ο αποστολέας του κουτιού; Θα βρει άραγε την άκρη με την επιγραφή; Ελπίζω πάντως να μην τα παρατήσει - αν και είναι ελάχιστοι αυτοί που το κάνουν.

Όπως και να 'χει θα τον παρακολουθώ συνέχεια στο εξής. Θα ακούω ο,τι σκέφτεται και θα μπορώ να αλληλεπιδρώ και φυσικά μαζί του (ευτυχώς το άλλαξαν αυτό: παλιά μπορούσαμε μόνο σε επίπεδο σκέψης να επικοινωνούμε). Μόνο τη θέλησή του θα αφήνω απείραχτη. Εδώ οι κανόνες είναι αυστηροί. Δεν επιτρέπεται να του επιβάλω τίποτα.

Για να τον δούμε, λοιπόν...

@creep

Απλώς θέλει υπομονή. Ελπίζω.

Spring in lomo motion

Νυχτερινές αναγνώσεις

Σαν τίτλος εκπομπής του Τρίτου ακούγεται, αλλά δε μου ‘ρχεται κάτι άλλο και βιάζομαι, πέφτει η μπαταρία. Άκου λοιπόν τί διάβασα μόλις τώρα, ανοίγοντας στο πρώτο κεφάλαιο:

Γιατί πολλές φορές τα προσχέδια είναι ωραιότερα απο το τελικό αντικείμενο και το δίχως άλλο πολύ πιο ενδιαφέροντα; Γιατί υπάρχει πολύ περισσότερη δύναμη σ' ετούτες τις ανολοκλήρωτες γραμμές, στα σχεδιάσματα, στις σκιαγραφημένες ιδέες, παρά στο προϊόν που αναζητά και στο οποίο μετά απο καιρό καταλήγει ο ζωγράφος;

Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι η γοητεία του ημιτελούς σκίτσου βρίσκεται στον λογοτεχνικό του χαρακτήρα, στο οτι ο πίνακας εξιστορείται μέσα απο τα χλιαρά του σωθικά. Γιατί εκείνη τη στιγμή τα σχέδια είναι ιδέες που αιωρούνται πριν αγκυροβολήσουν στο τελικό σωσίβιο. Υπάρχει το δίχως άλλο στα σχεδιάσματα μια αφήγηση του μελλοντικού πίνακα, αλλά και μια γέφυρα ανάμεσα στον πίνακα και τις ιδέες που τον γέννησαν, τα υλικά της πραγματικότητας που πρόκειται να ενσωματωθούν σ' αυτόν. Εκεί βρίσκονται επίσης και οι σχέσεις του ζωγράφου με το υλικό. Είναι καλύτερα τα σκίτσα απο τον μελλοντικό πίνακα επειδή δείχνουν το πείραμα, επειδή απεικονίζουν την αναζήτηση, επειδή υπάρχει σε αυτά ένα ξετύλιγμα των εναλλακτικών λύσεων και των παραλλαγών γύρω απο αυτό που το δίχως άλλο θα γίνει ένα, μόνο ένα, το τελικό αποτέλεσμα.

Είναι καλύτερα, γιατί σ' αυτά δεν προεικονίζεται μόνο το αποτέλεσμα, αλλά ενυπάρχει και η αναζήτηση.

(αντιγραφή απο "Το ποδήλατο του Λεονάρντο" του Paco Ignacio Taibo II, εκδ. Άγρα)

Πάω να συνεχίσω :)

Live your myth in Paros - Part Lomo

Αφιερωμένο εξαιρετικά ;)

Asphyxiated

Αυτό το πηγάδι φαίνεται να είναι πολύ βαθύ τελικά. Γεμίζει, γεμίζει, αλλά δεν ξεχειλίζει. 'Ωσπου σε ανύποπτο χρόνο, πέφτουν λίγες στάλες και τα νερά αρχίζουν να τρέχουν. Τα σταματάς μια. Τα σταματάς δυο. Πάνω που πιστεύεις οτι η τρίτη θα είναι και η φαρμακερή, το πηγάδι φαίνεται και πάλι άδειο. Έχει όντως αδειάσει; Ή θα αρχίσει πάλι τα ίδια και ξαφνικά θα πλημμυρίζει και οι γείτονες θα κοιτούν έκπληκτοι τα νερά να γεμίζουν τις αυλές τους;

Τελικά είναι όντως καλό να πλησιάζεις τον πάτο: απο κει και μετά το μόνο που θα μπορείς να κάνεις θα είναι να ανέβεις. Το 'χεις ξανακούσει, το ξέρω, για δες όμως που κατάφερες να κάνεις και μια θετική σκέψη μέσα σ' αυτό το χάλι. Μπράβο παιδί μου, πάντα τέτοια.

Should I stay or should I go now

Παίρνεις τη ζυγαριά, τα βάζεις απο τη μια, τα βάζεις κι απο την άλλη, άκρη δε βρίσκεις. Κατάσταση "ποιός στ' αλήθεια είμαι γω και που πάω" και πάλι, πάνω που έλεγες οτι καλά είμαστε εδώ. Και δηλαδή, όταν όλοι σου λένε φύγε, εσύ γιατί μένεις; Θα μου πεις, οι άλλοι θα διαλέξουν για σένα; Όχι, αλλά, να, ξέρεις, with a little help from my friend κλπ.

Είναι ισχυρό επιχείρημα το "σε λίγο σίγουρα θα βαρεθείς οπότε φύγε όσο είναι νωρίς ακόμα"; Είναι ρομαντικό να λες "μαα, αφού μου αρέσει!";. Μήπως τελικά έχουν δίκιο, και όταν πάψει όντως να σου αρέσει θα είναι πολύ αργά; Άσε που γενικώς είναι λίγο αργά το όλο πράγμα, δηλαδή, αλλά τέλος πάντων.

Που σταματά η πραγματικότητα και πού αρχίζει ο κυνισμός, πού τελειώνει το αντικειμενικό και ξεκινά το υποκειμενικό, πού θα βρεις τα κατάλληλα κριτήρια, πού είναι η έξοδος να φύγω; Οχι, οχι, δε φεύγουμε, εδωωω θα μείνεις να τα ξεκαθαρίσουμε.

Όπως και να 'χει, μην καταλήξεις σαν τον άλλο, που διηγείται ξανά και ξανά: "εμένα κάποτε με ήθελε μια όμως εγώ δεν την ήθελα, μου άρεσε μια άλλη στην οποία δεν άρεσα". Διότι ξέρεις πώς τελειώνει και σε βλέπω που ήδη χαμογελάς πριν ακούσεις "όταν όμως γύρισα στην πρώτη, αυτή δε με ήθελε πια"

Το καλοκαίρι θα 'ρθει (και θα 'ναι μέρα Παρασκευή)

Όταν τα δρομολόγια των πλοίων στο λιμάνι κάνουν την κίνηση (στον Πειραιά) αφόρητη.

'Οταν οι ένστολοι σκάνε μύτη στο γραφείο με πολιτικά (και μένουν με αυτά όλη τη μέρα).

Όταν βγαίνοντας απο το τρένο γεμίζεις μελανιές στα πόδια απο τις βαλίτσες (των άλλων).

Όταν οι συνάδελφοι φέρνουν τα παιδιά τους στο γραφείο και φεύγουν (πολύ) νωρίτερα.

Όταν το μόνιμο θέμα στις συζητήσεις είναι η άδεια (ή η μη-άδεια).

Όταν χαζεύεις με τις ώρες στο ράφι με τα αντηλιακά και τα χανσαπλαστ (άτιμα πέδιλα).

Τότε ναι, νομίζω οτι έχεις αρκετά στοιχεία για να συμπεράνεις οτι, όντως, το καλοκαίρι είναι εδώ. Το πού είσαι εσύ, είναι άλλο θέμα.

Mwb

Το Μωβ απέκτησε και δίδυμο αδερφάκι, για να δούμε λοιπόν, είναι η dslr ανώτερη; (φυσικά και είναι, τί συζητάμε τώρα). Πάμε, δυνατά:

Γι’ αυτή την πόλη ζω,



γι’ αυτή την άδικη πόλη,




γι’ αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ,



γι’ αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει


Γι’ αυτά τα μάτια ζω,



γι’ αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα


Γι’ αυτή τη θάλασσα ζω


Εδώ δεν έχουμε τρένα



Οκ, βγήκα λίγο εκτος θέματος. Ας μείνω λίγο έξω ακόμα, λοιπόν: